A. Mητρόπουλος: «Να πιστεύουν στη δύναμή τους οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι και κυρίως οι νέοι εργαζόμενοι»

Κύριε Μητρό­πουλε, πώς κλείνει το 2018 για τους συντα­ξιού­χους αλλά και για τους εργα­ζό­με­νους και τι περι­μέ­νουμε από το 2019; Δώστε μας μια εικόνα.

Κοι­τάξτε, ο φόβος για να μειω­θούν περαι­τέρω οι συντά­ξεις όλων των παλαιών συντα­ξιού­χων απε­φεύ­χθη με νόμο που ψήφισε η κυβέρ­νηση. Κατά την δική μου άποψη, αυτό «μετα­τέ­θηκε», δεν ακυ­ρώ­θηκε η περι­κοπή των συντά­ξεων –η λεγό­μενη προ­σω­πική διαφορά- και μάλιστα 500.000 και πλέον χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χοι θα δουν μια μικρή διαφορά ενώ θα πάρουν και κάποιες αυξή­σεις σε βάθος πεντα­ε­τίας. Όσο για τους συντα­ξιού­χους που θα βρεθούν με αρνη­τική προ­σω­πική διαφορά (δηλαδή 1.500.000 κόσμος) θα χάσουν χρήματα σε βάθος πεντα­ε­τίας.

Το 2019 θα φέρει τις απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας για το Νόμο Κατρού­γκα­λου κι εκεί ανα­μέ­νε­ται να ακυ­ρω­θεί ένα μεγάλο πακέτο των συντα­ξιο­δο­τι­κών ρυθ­μί­σεων του περί­φη­μου αυτού νόμου και βεβαίως, η μάχη του 2018 για τα δώρα δημο­σίων υπαλ­λή­λων, εν ενερ­γεία υπαλ­λή­λων και συντα­ξιού­χων θα είναι επί­καιρη και θα φέρει καται­γι­στι­κές εξε­λί­ξεις καθ’ όλη την διάρ­κεια του 2019. Μην ξεχνάτε πως μόλις την περα­σμένη Πέμπτη 27 Δεκεμ­βρίου, το ΣτΕ εξέδωσε 10 νέες απο­φά­σεις που δια­τάσ­σουν την κυβέρ­νηση να χορη­γή­σει τα δώρα των Χρι­στου­γέν­νων, Πάσχα και επίδομα αδείας σε όλους τους εν ενερ­γεία δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους, είτε με μόνιμη σχέση, είτε με σχέση αορί­στου χρόνου, είτε με άλλη σχέση. Συνεπώς, και το 2019 θα είναι πολύ επί­καιρο σε ό,τι αφορά τα συντα­ξιο­δο­τικά και τα εργα­σιακά και ειδικά οι πρώτοι μήνες, όπου θα μπορούν όλοι οι συντα­ξιού­χοι και όλοι οι εργα­ζό­με­νοι στον δημόσιο τομέα να διεκ­δι­κή­σουν τις περι­κο­πές του 2012 και τα δώρα. Από τον Γενάρη θα δούμε μεγάλη κινη­τι­κό­τητα σε όλα αυτά –με δεδο­μένο ότι και η κυβέρ­νηση έχει προ­α­ναγ­γεί­λει ότι θα κάνει μια «μίζερη» κατά την δική μας άποψη, αύξηση του κατώ­τα­του μισθού που η ίδια τον κρατάει για τέσσερα χρόνια στα 586 ευρώ μικτά. Αυτό πάντως είναι ένα καλό νέο. Ανα­μέ­νουμε με ενδια­φέ­ρον τις εξε­λί­ξεις.

Πρό­σφατα ανα­φέ­ρατε ότι θα πρέπει να συμ­ψη­φι­στούν τα ανα­δρο­μικά με οφειλές προς το κράτος. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;

Άλλες κυβερ­νή­σεις το έπραξαν στον ευρω­παϊκό νότο. Κυβερ­νή­σεις που βρέ­θη­καν ενώπιον πολλών δικα­στι­κών απο­φά­σεων, μεγάλου δημο­σιο­νο­μι­κού κόστους, δεν επι­βά­ρυ­ναν ένα δημο­σιο­νο­μικό έτος. Γι αυτό κι εμείς από την Ένωση για την Υπε­ρά­σπιση της Εργα­σίας και του Κοι­νω­νι­κού Κράτους, προ­τεί­ναμε να πράξει ανάλογα και η σημε­ρινή κυβέρ­νηση στην Ελλάδα. Τι λέμε δηλαδή: με τις οφειλές των συντα­ξιού­χων σε φόρους, ΕΝΦΙΑ, τέλη, οφειλές προς τα ταμεία, να τα συμ­ψη­φί­σει η κυβέρ­νηση με δικές της οφειλές προς εκεί­νους τους συντα­ξιού­χους, με αφορμή και την έκδοση των πρό­σφα­των δικα­στι­κών απο­φά­σεων. Τα χρήματα, μπορούν να βρεθούν σε βάθος χρόνου ώστε να υπάρχει εκα­τέ­ρω­θεν συμ­ψη­φι­σμός οφειλών των ιδίων των συντα­ξιού­χων και των οικο­γε­νειών τους με αντί­στοι­χες οφειλές των κυβερ­νή­σεων. Είναι απλά τα πράγ­ματα και με αυτό τον τρόπο δεν επι­βα­ρύ­νε­ται κανένα δημο­σιο­νο­μικό έτος. Πιστεύω πως εάν γίνει αυτό θα μπο­ρέ­σει να απο­κα­τα­στα­θεί και η εμπι­στο­σύνη των συντα­ξιού­χων απέ­να­ντι σε μια κυβέρ­νηση που μπορεί να έχει παρα­δο­θεί στους δανει­στές, αλλά πρέπει να σέβεται τις απο­φά­σεις της Ελλη­νι­κής Δικαιο­σύ­νης.

Μας μιλάνε για υπερ-πλεονάσματα. Κάποιοι κάνουν λόγο για «ματω­μένα» υπερ-πλεονάσματα. Θα ήθελα το δικό σας σχόλιο.

Και ο απλός πολίτης σε όλη την χώρα, έχει κατα­λά­βει ότι τα υπερ-πλεονάσματα για τα οποία επαί­ρε­ται η κυβέρ­νηση δεν είναι πλε­ο­νά­σματα της ανά­πτυ­ξης, ούτε της υψηλής παρα­γω­γι­κό­τη­τας ή αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, αλλά της αφαί­μα­ξης από ορι­σμένα και συγκε­κρι­μένα, παρα­γω­γικά οικο­νο­μικά στρώ­ματα. Τόσο από τους μικρο­με­σαί­ους, όσο και από τους μισθω­τούς και συντα­ξιού­χους. Μην ξεχνάτε ότι τα θύματα αυτής της κατά­στα­σης και της κρίσης, δεν είναι μόνον οι μικρο­με­σαίοι, είναι οι συντα­ξιού­χοι, οι μισθω­τοί του πολύ­πα­θου ιδιω­τι­κού τομέα αλλά και οι δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι. Μόνο από την κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των και των δώρων και την αύξηση της εισφο­ράς υπέρ ΕΟΠΥΥ έχασαν τερά­στια ποσά και μάλιστα δεκάδες δις ευρώ. Αυτές είναι «ορι­ζό­ντιες» μειώ­σεις και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό.

Από τις ανα­λύ­σεις των εθνικών λογα­ρια­σμών αλλά και τις ομο­λο­γίες των κυβερ­νη­τι­κών παρα­γό­ντων προ­κύ­πτει ότι το πλε­ό­να­σμα …επι­τυγ­χά­νε­ται από τρεις στο­χευ­μέ­νες πολι­τι­κές:

α) την υπερ­φο­ρο­λό­γηση,

β) την περαι­τέρω μείωση έως αφα­νι­σμού των δημο­σίων επεν­δύ­σεων και

γ) τη στάση πλη­ρω­μής πολλών δις ληξι­προ­θέ­σμων οφειλών του Δημο­σίου προς τους πολίτες και τις επι­χει­ρή­σεις.

Σας θυμίζω: αφαί­μαξη των συντα­ξιού­χων, του ιδιω­τι­κού τομέα, οι φτηνές απο­λύ­σεις, η ευέ­λι­κτη απα­σχό­ληση, τα «300άρικα», η εκτό­ξευση της μερικής απα­σχό­λη­σης, είναι το μείγμα της εφαρ­μο­γής αυτής της πολι­τι­κής από μία κυβέρ­νηση που ψηφί­στηκε λέγο­ντας πως είναι … Αρι­στερή.

Μιας και ανα­φερ­θή­κατε στην μερική απα­σχό­ληση, είναι γεγονός πως δεν ωφελεί κανέναν από κάθε πλευρά. Ούτε ένσημα μπορούν να συγκε­ντρω­θούν, ούτε οι μισθοί είναι αρκετοί κ.λπ. Ωστόσο «εκτο­ξεύ­τηκε» μέσα στο 2018.

Θα σας δώσω τα στοι­χεία: το 2010, η μερική απα­σχό­ληση (στη συνο­λική απα­σχό­ληση) ήταν στο 8%. Το 2018, η μερική απα­σχό­ληση (στη συνο­λική απα­σχό­ληση) είναι στο 29%. Και το τελευ­ταίο 11μηνο σύμφωνα με τα στοι­χεία της Εργάνης του υπουρ­γείου Εργα­σίας, οι 55 στις κάθε 100 θέσεις που δημιουρ­γού­νται είναι τα «300άρικα».

Κατά τη διάρ­κεια του τρίτου … «μετα­μνη­μο­νια­κού» μήνα (Νοέμ­βριος 2018), έχουμε τις εξής δυσά­ρε­στες ουσια­στικά δια­πι­στώ­σεις:

α) Χάθηκαν 33.249 θέσεις εργα­σίας, πλέον των 120.097 θέσεων εργα­σίας τον Οκτώ­βριο 2018 που είχαμε θλιβερή πρωτιά και

β) Η μερική απα­σχό­ληση εκτο­ξεύ­τηκε στο εκρη­κτικό ποσοστό για χώρα της ΕΕ του 57,4% και

γ) Η μερική απα­σχό­ληση και για τον μήνα Νοέμ­βριο, όπως και για το ενδε­κά­μηνο Ιανουάριος-Νοέμβριος 2018, έφτασε στο 54,2%

Συνεπώς, πάει…. περί­πατο και η αξιο­πρε­πής δια­βί­ωση, τα όνειρα των νέων, η προ­ο­πτική να κάνουν οικο­γέ­νεια και βεβαίως η εργασία με την προ­ο­πτική της σύντα­ξης όταν θα έρθει η ώρα.

Κι από την άλλη, θα σας υπο­γραμ­μίσω ότι τα «300άρικα» δεν μπορούν να συντη­ρή­σουν ούτε και τις συντά­ξεις. Το κυρί­αρχο ζήτημα των συντά­ξεων είναι η αγορά εργα­σίας. Αυτή «τραβάει» προς τα κάτω τις συντά­ξεις, «ξεζου­μί­ζει» τις συντά­ξεις και πίνει το μεδούλι του συντα­ξιο­δο­τι­κού συστή­μα­τος, αφού οι εισφο­ρές που στέλ­νουν στο σύστημα από τις νέες μορφές απα­σχό­λη­σης είναι χαμηλές. Άρα, η ευέ­λι­κτη και η φτηνή απα­σχό­ληση, είναι ουσια­στικά η απειλή για τις συντά­ξεις.

Και βέβαια, να μην παρα­λεί­ψουμε την «μαύρη εργασία» η οποία… ανθεί.

Η μαύρη, ή αδήλωτη, ή γκρίζα εργασία που δεν έχει κατα­γε­γραμ­μένα στοι­χεία πουθενά χωρίς εισφο­ρές, με πολύ χαμη­λούς μισθούς που δεν τους γνω­ρί­ζει το σύστημα, δεν έχει καμία ωφέλεια ούτε για τον εργα­ζό­μενο ούτε για κανέναν.

Τι θα λέγατε κύριε Μητρό­πουλε στους συντα­ξιού­χους και στους εργα­ζό­με­νους;

Να πιστεύ­ουν στην δύναμή τους. Όπως με την πίεση απέ­τρε­ψαν την περι­κοπή που ήταν νομο­θε­τη­μένη και είχε ψηφι­στεί, τελικώς, η κυβέρ­νηση φάνηκε ότι φοβή­θηκε και πήρε πίσω τις μειώ­σεις.

Οι συντα­ξιού­χοι, πρέπει να πιστέ­ψουν στην δύναμή τους και κυρίως οι νέοι εργα­ζό­με­νοι. Να συνε­χί­σουν να μάχο­νται για το συλ­λο­γικό καλό για μια πατρίδα που την υπο­βαθ­μί­ζουν, τόσο η σημε­ρινή κυβέρ­νηση όσο και οι προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές κυβερ­νή­σεις και βεβαίως για το μέλλον του τόπου.