Ένας πλανήτης στα πρόθυρα της κλιματικής καταστροφής

Ο κόσμος μας δεν είναι πια απλά στο χείλος της κατα­στρο­φής, αλλά έχει βρεθεί σε ένα κρίσιμο σημείο, από το οποίο πιθανόν δεν υπάρχει επι­στροφή.

Η κατα­στροφή του κλί­μα­τος είναι ανα­πό­φευ­κτη. Είναι πια πολύ αργά για να περιο­ρί­σουμε την αύξηση της θερ­μο­κρα­σίας κάτω από το όριο των 1,5 βαθμών Κελσίου και να απο­τρέ­ψουμε το λιώσιμο των πάγων, την αύξηση της στάθμης των θαλασ­σών, και την εξά­πλωση των ερήμων.

Μόλις την περα­σμένη εβδο­μάδα μια έκθεση του ΟΗΕ απο­κά­λυψε ότι οι προ­σπά­θειες για τον περιο­ρι­σμό ρύπων έως το 2020 θα απο­τύ­χουν. Δεν πιά­νουμε τον στόχο ούτε μέχρι το 2030. Άλλη μελέτη, από τον Παγκό­σμιο Μετε­ω­ρο­λο­γικό Οργα­νι­σμό, σημειώ­νει ότι τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια ήταν τα πιο θερμά και προει­δο­ποιεί ότι η παγκό­σμια μέση θερ­μο­κρα­σία θα μπο­ρούσε να αυξηθεί ως και 3,5 βαθμούς Κελσίου μέχρι το 2100. Την ίδια στιγμή, η προ­ο­πτική σύναψης παγκό­σμιων συμ­φω­νιών για το κλίμα προ­σκρού­ουν στην­ εξά­πλωση του δεξιού λαϊ­κι­σμού.

Τα βάσανα του πλανήτη δεν πρό­κει­ται να τελειώ­σουν όμως ούτε το 2100. Αν και στις περισ­σό­τε­ρες συζη­τή­σεις για την κλι­μα­τική αλλαγή, το 2100 χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως έτος – ορόσημο για την τύχη του πλανήτη, η κατα­στροφή που ήδη έχει συντε­λε­στεί θα έχει επι­πτώ­σεις πολύ πέραν της ημε­ρο­μη­νίας αυτής.

Μιλώ­ντας στον Guardian, η Svetlana Jevrejeva από το Εθνικό Κέντρο Ωκε­α­νο­γρα­φίας του Λίβερ­πουλ προει­δο­ποιεί πως η στάθμη του νερού ενδε­χο­μέ­νως να ανέβει κατά 0,74 – 1,8 μέτρα μέχρι το 2100. Αυτό αρκεί για να καλύψει το νερό τα νησιω­τικά κράτη του Ειρη­νι­κού και του Ινδικού Ωκεανού και να εκτο­πί­σει εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πων από πόλεις όπως το Μαϊάμι και η Βομβάη. «Θα είμαστε η γενιά που θα βιώ­σουμε την υψη­λό­τερη παγκό­σμια αύξηση της στάθμης της θάλασ­σας στην ιστορία του ανθρώ­πι­νου πολι­τι­σμού», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά στη βρε­τα­νική εφη­με­ρίδα. Όσον αφορά το κόστος μιας τέτοιας εξέ­λι­ξης, αυτό θα αγγίξει του­λά­χι­στον τα 11 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια λίρες, σημειώ­νει.

Την ίδια στιγμή, ο πλη­θυ­σμός της Γης που ανέρ­χε­ται αυτή τη στιγμή σε 7 δισ., προ­βλέ­πε­ται να αυξηθεί στα 9 δισ. μέχρι το 2050 και να ξεπε­ρά­σει τα 11 ή ενδε­χο­μέ­νως και τα 15 δισ. μέχρι το 2100. Την ίδια στιγμή που ο πλη­θυ­σμός του πλανήτη θα έχει διπλα­σια­στεί, η αλλαγή του κλί­μα­τος θα έχει κατα­στρέ­ψει μεγάλα οικο­συ­στή­ματα και θα έχει μετα­τρέ­ψει την εύφορη γη σε λεκάνες σκόνης, που δεν θα μπορούν να μας τρο­φο­δο­τή­σουν με αρκετά τρόφιμα για όλους.

Η Σομα­λι­λάνδη, στο Κέρας της Αφρικής, μας δίνει μια ζοφερή προ­ε­πι­σκό­πηση αυτού του μέλ­λο­ντος. Τα τελευ­ταία χρόνια, η κλι­μα­τική αλλαγή σκότωσε το 70% της πανίδας της και ανά­γκασε δεκάδες χιλιά­δες οικο­γέ­νειες να πάρουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς. «Μπο­ρείτε να αγγί­ξετε την κλι­μα­τική αλλαγή στη Σομα­λι­λάνδη. Είναι αληθινή. Είναι εδώ», δήλωσε ο υπουρ­γός περι­βάλ­λο­ντος της χώρας, Shukri Ismail Bandare, στους Financial Times την περα­σμένη εβδο­μάδα.

Η κλι­μα­τική αλλαγή δεν θα βλάψει μόνο τους ανθρώ­πους αλλά θα είναι κατα­στρο­φική και για τους υπό­λοι­πους «συγκά­τοι­κούς» μας σε αυτό τον πλανήτη. Το λιώσιμο των πάγων απειλεί τις πολικές αρκού­δες, η ξηρασία θέτει σε κίνδυνο τις πετα­λού­δες, οι πυρ­κα­γιές εξα­φα­νί­ζουν από τον χάρτη τους οικο­τό­πους στους οποίους ζουν τα κοάλα. Συνο­λικά το 1/6 των ζώων κιν­δυ­νεύει να εξα­φα­νι­στεί, αν και στο τέλος κανένα ζώο ή φυτό δεν θα παρα­μεί­νει ασφαλές.

Οι επι­στή­μο­νες μας είχαν προει­δο­ποι­ή­σει εδώ και 30 χρόνια για το μέλλον που είχαμε να αντι­με­τω­πί­σουμε, αλλά δεν κάναμε τίποτα για να αλλά­ξουμε τον ρου της ιστο­ρίας.

Το μόνο που μένει για αυτούς που θέλουν να σώσουν τον πλανήτη είναι πια μόνο η υιο­θέ­τηση δρα­μα­τι­κών μέτρων,  που όμως θα έχουν και πολι­τικό κόστος. Στη Γαλλία, για παρά­δειγμα, οι νέες εισφο­ρές του προ­έ­δρου Μακρόν για τα καύσιμα, που εισή­χθη­σαν για τη μείωση των εκπο­μπών και για τη χρη­μα­το­δό­τηση έργων ανα­νε­ώ­σι­μης ενέρ­γειας, προ­κά­λε­σαν την εξέ­γερση των Κίτρι­νων Γιλέκων.

Αν είχαμε κάνει μόνο λίγες αλλαγές σε αυτές τις δεκα­ε­τίες, δεν θα υπήρχαν προ­βλή­ματα σήμερα, λένε οι ανα­λυ­τές.

Πώς να γίνει όμως αυτό, όταν οι ΗΠΑ εκπέ­μπουν περίπου το 1/3 του άνθρακα που ευθύ­νε­ται για την υπερ­θέρ­μανση του πλανήτη και ο νέος πρό­ε­δρος της χώρας κάνει πως δεν υπάρχει κλι­μα­τική αλλαγή; Οι πιέσεις από τις εται­ρείες – κολοσ­σούς των ορυκτών καυ­σί­μων απο­δεί­χθηκε εξαι­ρε­τικά απο­τε­λε­σμα­τική για την παρε­μπό­διση της πολι­τι­κής αλλαγής, οδη­γώ­ντας τον Τραμπ  να απο­συρ­θεί ακόμη κι από τη συμ­φω­νία του Παρι­σιού, την τελευ­ταία ελπίδα της οικο­λο­γι­κής μας σωτη­ρίας.

Όπως δήλωσε ο περι­βαλ­λο­ντο­λό­γος Bill McKibben στον New Yorker: «Η περι­βαλ­λο­ντική πολι­τική μίας και μόνο χώρας για μισό αιώνα, θα έχει αλλάξει τη γεω­λο­γική ιστορία της Γης».

Πηγή tvxs.gr