Με επιδοματικά καύσιμα για ροδινούς γυαλούς

«Πρέπει να επι­σκευά­σουμε τις ζημιές που προ­κά­λε­σαν στο καράβι οι φουρ­τού­νες, αλλά κυρίως πρέπει να απο­φα­σί­σουμε πώς ακριβώς θέλουμε να πλεύσει το καράβι, ποια δια­δρομή να ακο­λου­θή­σει, πού ακριβώς θέλουμε να πάει.» Είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός από την Κάλυμνο. Καλά ακόμη πάει το καράβι; Τον Αύγου­στο δεν λέγαμε «Περά­σαμε από κύματα πολλά για να φτά­σουμε σήμερα στον προ­ο­ρι­σμό μας» στην Ιθάκη ; Πάντως το σίγουρο είναι πως το καράβι κινεί­ται με επι­δο­μα­τικά καύσιμα. Τα οποία εξα­σφα­λί­ζο­νται από τον πρω­τα­θλη­τι­σμό που κάνουμε σε φόρους. Η Ελλάδα πέτυχε την μεγα­λύ­τερη αύξηση φόρων στη δεκα­ε­τία 2007-2017, παγκο­σμίως, διπλά­σια σχεδόν από την 2η κατά σειρά χώρα (Μεξικό) . Οι περισ­σό­τε­ρες χώρες του ΟΟΣΑ αύξησαν τους φόρους στα χρόνια της κρίσης. Καμία όμως όσο η Ελλάδα! Και όταν οι περισ­σό­τε­ρες χώρες συγκρα­τού­σαν όμως ή μείωναν τους φόρους, από το 2015 και μετά η Ελλάδα τους αύξανε ακόμα περισ­σό­τερο. Ειδικά το 2017, οι θεω­ρού­με­νοι ως πιο «άδικοι» έμμεσοι φόροι (επειδή πιέζουν ιδιαί­τερα το εισό­δημα των πιο φτωχών αυξή­θη­καν υπέρ­με­τρα εις βάρος των άμεσων φόρων. Βέβαια, πριν γίνει καπε­τά­νιος στο καράβι θεω­ρούσε» πράξη ντροπής, πράξη καται­σχύ­νης, πράξη ταπεί­νω­σης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας απ’ τη μια να αρπά­ζουν το ψωμί από το τραπέζι εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων και απ’ την άλλη να τους πετούν κάποια ψίχουλα, για να εξα­γο­ρά­σουν, όπως φαντά­ζο­νται, τη στήριξή τους στην ίδια πολι­τική που τους έκλεψε το ψωμί κι έχει σκοπό να τους κλέψει και το τραπέζι, και τις καρέ­κλες, και το σπίτι. Αν αυτό δεν είναι ο από­λυ­τος πολι­τι­κός ξεπε­σμός, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πρό­κει­ται για μια πράξη βαθιά ανήθικη, που δείχνει τον φόβο τους μπροστά στις κάλπες». Αυτά  εν έτει 2014, σχο­λιά­ζο­ντας το πλε­ό­να­σμα των που είχε μοι­ρά­σει η τότε κυβέρ­νηση του Αντ. Σαμαρά σε ασθε­νέ­στε­ρες οικο­νο­μικά ομάδες. Όντως, λοιπόν, οι λέξεις χάνουν σήμερα το νόημά τους.  Αυτό οι πολίτες πια το ξέρουν, Είναι όλοι αυτοί, που τα τελευ­ταία χρόνια έχουν ανα­κη­ρυ­χθεί τα «κορόιδα» της κρίσης, αφού μπορεί να στε­ρού­νται τα πάντα ή να έχουν περιο­ρί­σει σημα­ντικά τις δαπάνες τους, ακόμη και αυτές των παιδιών τους, προ­κει­μέ­νου να κατα­φέ­ρουν να πλη­ρώ­σουν τους φόρους, γιο να λένε κάποιοι πως καλα­φα­τί­ζουν το καράβι προ­κει­μέ­νου να πλεύ­σουμε σε ροδι­νούς γυαλούς.