Ετεροχρονισμένη νομιμοποίηση προσφυγής κατά του Ελληνικού Δημοσίου για απόφαση που δικαίωσε υπερήλικη

Με από­φα­ση της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου εγκρί­θη­κε ετε­ρο­χρο­νι­σμέ­να και αναρ­τή­θη­κε προ­χθές στην “Διαύ­γεια” η άσκη­ση προ­σφυ­γής του Δήμου Ρόδου κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου με την οποία επι­διώ­κε­ται η ακύ­ρω­ση της υπ’ αριθμ. 18/13.6.2014 από­φα­σης της Διοι­κη­τι­κής Επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 του Κώ­δι­κα Δήμων και Κοι­νο­τή­των με την οποία ακυ­ρώ­θη­κε η από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου με αριθ­μό 56/2014 που αφορά άρση μη συ­ντε­λε­σμέ­νων απαλ­λο­τριώ­σε­ων.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο Δήμος Ρόδου άσκη­σε στο Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου την από 08/08/2014 προ­σφυ­γή του κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, με την οποία επι­διώ­κε­ται η ακύ­ρω­ση της υπ’ αριθμ. 18/13.6.2014 από­φα­σης της Διοι­κη­τι­κής Επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 του Κώ­δι­κα Δήμων και Κοι­νο­τή­των με την οποία ακυ­ρώ­θη­κε η από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου με αριθ­μό 56/2014 που αφορά άρση μη συ­ντε­λε­σμέ­νων απαλ­λο­τριώ­σε­ων.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η προ­σφυ­γή προσ­διο­ρί­στη­κε μετά από ανα­βο­λή και συ­ζη­τή­θη­κε ήδη την 22/11/2018 ενώ­πιον του 2ου τμή­μα­τος του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, χωρίς να έχει υπάρ­ξει νο­μι­μο­ποί­η­ση της προ­σφυ­γής από την Οι­κο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή, τόσο για την άσκη­ση του δι­κο­γρά­φου όσο και για την πα­ρά­στα­ση του νο­μι­κού συμ­βού­λου στην πρώτη και στην μετ’ ανα­βο­λή δίκη.

Αυτό επι­διώ­κε­ται να γίνει με την ετε­ρο­χρο­νι­σμέ­νη από­φα­ση που ελή­φθη την 26η Νο­εμ­βρί­ου 2018.

Ως προς την ουσία της υπό­θε­σης η προη­γού­με­νη δη­μο­τι­κή αρχή του Δήμου Ρόδου είχε υπο­στεί αλ­λε­πάλ­λη­λες ήττες στην έν­δι­κη δια­φο­ρά της με την 78χρονη, τότε Χαρά Ευ­φρο­σύ­νη Γκί­νε­ρουπ για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του στο Ρο­δί­νι προ 40ετίας.

Η επι­τρο­πή του άρ­θρου 152 της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την αί­τη­ση της 78χρο­νης και έκρι­νε ότι το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου αναρ­μο­δί­ως προ­έ­βη στην έκ­δο­ση δια­πι­στω­τι­κής πρά­ξης με την οποία ισχυ­ρί­στη­κε ότι η επί­δι­κη απαλ­λο­τρί­ω­ση είναι αυ­το­δι­καί­ως άκυρη.

Η επι­τρο­πή του άρ­θρου 152 έκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι τέ­τοια αρ­μο­διό­τη­τα δεν είχε καν το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου!

Θυ­μί­ζου­με ότι το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε κρί­νει μά­λι­στα πα­ρά­νο­μη την ίδια από­φα­ση.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου όχι μόνο απέρ­ρι­ψε και τις τρεις αι­τή­σεις ανα­στο­λών του Δήμου Ρόδου κατά της εκτέ­λε­σης των κα­τα­διω­κτι­κών μέ­τρων που κί­νη­σε η 78χρονη για να ει­σπρά­ξει το τί­μη­μα της απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του της στο Ρο­δί­νι, που έχει κρι­θεί αμε­τα­κλή­τως, αλλά έκρι­νε και πα­ρά­νο­μη την από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου με την οποία επι­χει­ρή­θη­κε να ανα­κλη­θεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη απαλ­λο­τρί­ω­ση με επί­κλη­ση λόγων που δεν έχουν έρει­σμα στο νόμο και τη νο­μο­λο­γία!

Η δι­κα­στι­κή από­φα­ση δη­μο­σιεύ­θη­κε μά­λι­στα λίγες ώρες μετά και τους δη­μό­σιους ισχυ­ρι­σμούς του πρώην δη­μάρ­χου Ρόδου περί “σκαν­δα­λώ­δους εί­σπρα­ξης του τι­μή­μα­τος της απαλ­λο­τρί­ω­σης” πα­ρό­τι δεν υπήρ­χε καμία νό­μι­μη αιτία (είχαν απορ­ρι­φθεί και τα τρία αι­τή­μα­τα του Δήμου για την έκ­δο­ση ισά­ριθ­μων προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών) για την εκτέ­λε­ση της κα­τά­σχε­σης.

Ο πρώην δή­μαρ­χος Ρόδου επε­δί­ω­ξε μά­λι­στα με τις δη­λώ­σεις του να πεί­σει ότι η εί­σπρα­ξη των χρη­μά­των τυγ­χά­νει πα­ρά­νο­μη και για τον πρό­σθε­το λόγο ότι δεν κα­τα­τέ­θη­κε από την 78χρονη ισό­πο­ση εγ­γυ­η­τι­κή επι­στο­λή πα­ρό­τι είναι σε γνώση τόσο του ίδιου όσο και της νο­μι­κής του υπη­ρε­σί­ας ότι το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας με την υπ΄α­ρίθμ. 9/2013 από­φα­σή του έχει κρί­νει ότι η επί­μα­χη διά­τα­ξη αντί­κει­ται στα άρθρα 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συ­ντάγ­μα­τος, καθώς και στην αρχή της ισό­τη­τας των δια­δί­κων.

Ο Δήμος Ρόδου ισχυ­ρί­στη­κε ότι, εφό­σον έχει πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα δέκα οκτώ μηνών από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης προ­σω­ρι­νού κα­θο­ρι­σμού τιμής μο­νά­δας της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης και από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης ορι­στι­κού κα­θο­ρι­σμού τιμής μο­νά­δας της ίδιας απαλ­λο­τρί­ω­σης, χωρίς να έχει κα­τα­βλη­θεί στη δι­καιού­χο και χωρίς να έχει κα­τα­τε­θεί δη­μο­σί­ως η απο­ζη­μί­ω­ση, η πα­ρα­πά­νω ανα­γκα­στι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση έχει αυ­το­δι­καί­ως αρθεί.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός του Δήμου Ρόδου κρί­θη­κε από το δι­κα­στή­ριο “μη νό­μι­μος και, συ­νε­πώς, απορ­ρι­πτέ­ος”.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε ότι το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, την 24-1-2014, έλαβε την υπ αριθ­μό 56/2014 από­φα­σή του, με την οποία δια­πί­στω­σε την αυ­το­δί­καιη άρση της ανα­γκα­στι­κής αυτής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Η αυ­το­δί­καιη αυτή ανά­κλη­ση της απαλ­λο­τρί­ω­σης, λόγω μη κα­τα­βο­λής της ορι­σθεί­σας απο­ζη­μί­ω­σης μέσα στις προ­θε­σμί­ες που ορί­ζουν οι πιο πάνω δια­τά­ξεις απο­βλέ­πει μόνο στο συμ­φέ­ρον του καθού η απαλ­λο­τρί­ω­ση, ιδιο­κτή­τη (κ. Γκί­νε­ρουπ), ώστε να μην πα­ρα­μέ­νει η κη­ρυ­χθεί­σα σε βάρος του απαλ­λο­τρί­ω­ση επί μακρό χρο­νι­κό διά­στη­μα εκ­κρε­μής και με­τέ­ω­ρος, προς βλάβη των συμ­φε­ρό­ντων του, λόγω της δέ­σμευ­σης της ιδιο­κτη­σί­ας του. Συ­νε­πώς, μπο­ρεί από αυτόν μόνο να προ­τα­θεί, όχι δε και από τον υπέρ’ ού η απαλ­λο­τρί­ω­ση (Δήμο Ρόδου).

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε μά­λι­στα ότι το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο δεν είχε καν την αρ­μο­διό­τη­τα να άρει την απαλ­λο­τρί­ω­ση! Επι­ση­μαί­νε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι η διά­τα­ξη του άρ­θρου 1 Ν. 2882/2001 προ­βλέ­πει ως κατά κα­νό­να αρ­μό­διο για την κή­ρυ­ξη της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης όρ­γα­νο, τον γε­νι­κό γραμ­μα­τέα της Πε­ρι­φέ­ρειας. Συ­νε­πώς, ο τε­λευ­ταί­ος είναι αρ­μό­διος και για την έκ­δο­ση της κατ’ άρθρο 11 παρ. 3 Ν. 2881/2001 βε­βαιω­τι­κής πρά­ξης για την αυ­το­δί­καιη άρση της κη­ρυ­χθεί­σας πιο πάνω απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Ανά­λο­γη τα­κτι­κή ακο­λου­θεί η τω­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή με όμοια απαλ­λο­τρί­ω­ση υπέρ της οι­κο­γέ­νειας Ατσί­δη.