Σαν βιβλιοθήκη…

Επειδή φαί­νε­ται πως άρχισε η περί­ο­δος των… μετεγ­γρα­φών και της κατάρ­τι­σης ψηφο­δελ­τίων, πολλά έχουμε να δούμε να επαναλαμβάνονται- απ’ ότι ήδη φαί­νε­ται, από όλα όσα οδή­γη­σαν τα κόμματα σε απα­ξί­ωση Η κρίση που βιώ­νουμε ως πολυ­ε­πί­πεδη, κυριαρ­χεί και στην πολι­τική ζωή της χώρας μας. Μια κρίση που βασική αιτία της είναι η παντε­λής έλλειψη εμπι­στο­σύ­νης που υπάρχει από τους πολίτες απέ­να­ντι στα κόμματα και τους πολι­τι­κούς, η οποία είναι πέρα για πέρα δικαιο­λο­γη­μένη. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η δια­φθορά, ο κρα­τι­σμός, ο νεπο­τι­σμός και οι φρούδες ελπίδες και οι ψεύ­τι­κες υπο­σχέ­σεις απο­τε­λούν βασι­κούς πυλώνες του πολι­τι­κού συστή­μα­τος της χώρας. Μερίδιο της ευθύνης όμως, πρέπει να ανα­λά­βουμε και όλοι εμείς. Αυτό προ­κύ­πτει μοιραία από το γεγονός ότι με τις επι­λο­γές μας αναρ­ρι­χή­θηκε η εκά­στοτε κυβέρ­νηση, ο εκά­στοτε πολι­τι­κά­ντης στην εξουσία. Άλλωστε σε μια δημο­κρα­τία όλα ξεκι­νάνε από τον κυρί­αρχο λαό. Για να αλλά­ξουν τα κόμματα και οι πολι­τι­κοί πρέπει να αλλά­ξουμε πρώτα εμείς. Η ίαση όλων των παθο­γε­νειών του πολι­τι­κού συστή­μα­τος θα έρθει όταν το επι­βάλ­λει ο λαός. Αν ο λαός αλλάξει τακτική και δια­μορ­φώ­σει νέα δεδο­μένα, τότε τα κόμματα θα ανα­γκα­στούν να ακο­λου­θή­σουν, αφού η επι­βί­ωσή τους εξαρ­τά­ται από την κοι­νω­νία. Για κάποιο λόγο, όμως είμαι ολίγον τι απαι­σιό­δοξη. Δύσκολο. Είναι στη νοο­τρο­πία μας πια να στέλ­νουμε στα βου­λευ­τικά ή αυτο­διοι­κη­τικά έδρανα, ανθρώ­πους  που δεν αξίζουν. Όπως το έλεγε ο Αθα­νά­σιος Κανελ­λό­που­λος «Η Ελλάδα είναι σα μια βιβλιο­θήκη. Στα ψηλό­τερα ράφια βάζει τα πιο άχρηστα βιβλία».