Ποινή φυλάκισης 5 ετών σε 79χρονο Ροδίτη για απάτη

Ποινή φυλά­κι­σης 5 ετών μετα­τρέ­ψιμη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σίως την οποία θα κατα­βά­λει ο κατη­γο­ρού­με­νος σε 36 ισό­πο­σες δόσεις, επέβαλε χθες το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου σε έναν 79χρονο Ροδίτη, που κρίθηκε ένοχος απάτης.

Με την υπ’ αρίθμ. 96/2018 απόφαση του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου αναι­ρέ­θηκε εν μέρει προη­γού­μενη απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία είχε κατα­δι­κα­στεί σε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών ένας κάτοι­κος Ρόδου.

Πιο συγκε­κρι­μένα η προη­γού­μενη απόφαση αναι­ρέ­θηκε μόνο κατά το κεφά­λαιο περί συν­δρο­μής ή μη των επι­βα­ρυ­ντι­κών περι­στά­σεων κατ΄ε­πάγ­γελμα και κατά συνή­θεια και με συνο­λικό όφελος ή ζημιά που υπερ­βαί­νει το ποσό των 30.000 ευρώ τελέ­σεως του αδι­κή­μα­τος της απάτης και κατ΄ε­πέ­κταση κατά το περί ποινής κεφά­λαιο.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Το 1993 ο μηνυτής και ένας ιδιώτης ήταν μέτοχοι ανώ­νυ­μης εται­ρείας τηλε­πι­κοι­νω­νιών. Το 1994 ο μηνυτής θέλησε να απο­χω­ρή­σει από την εται­ρεία αυτή μετα­βι­βά­ζο­ντας δια πωλή­σεως το ποσοστό του στον συνέ­ταιρό του. Για το λόγο αυτό ο συνέ­ται­ρός του εξέδωσε δύο τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές εις δια­τα­γήν του μηνυτή συνο­λι­κού ποσού περίπου 100.000 ευρώ οι οποίες δεν πλη­ρώ­θη­καν και το χρέος παρέ­μεινε ανε­ξό­φλητο.

Το Νοέμ­βριο του έτους 2005, ο κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν άγνω­στος στο μηνυτή, φέρεται να του τηλε­φώ­νησε και να του συστή­θηκε ως συνερ­γά­της του πρώην συνε­ταί­ρου του, δια­τει­νό­με­νος ότι εγνώ­ριζε την προ­α­να­φερ­θείσα οφειλή του. Φέρεται δε να του υπο­σχέ­θηκε, στο πλαίσιο της συνερ­γα­σίας του με τον πρώην συνε­ταίρο του ότι θα του την εξο­φλούσε.

Σε συνά­ντηση του μηνυτή με τον κατη­γο­ρού­μενο, ο τελευ­ταίος φέρεται να επα­νέ­λαβε την πρότασή του και να διευ­κρί­νισε στον πρώτο ότι η εξό­φληση θα γινόταν με τη μετα­φορά του ανα­γκαίου ποσού από τράπεζα της Ελβε­τίας.
Φέρεται παρα­πέρα να του ζήτησε να κατα­βά­λει τα έξοδα μετα­φο­ράς των χρη­μά­των αυτών και τα έξοδα μετά­βα­σής του προς και από την Ελβετία.
Τα έξοδα αυτά ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 45.000 ευρώ.

Ο μηνυτής φέρεται να δέχθηκε την πρόταση του κατη­γο­ρού­με­νου και να του κατέ­βαλε στο χρονικό διά­στημα από 1 Δεκεμ­βρίου 2005 έως 4 Ιανουα­ρίου 2007 το ποσό των 43.900 ευρώ, κατα­θέ­το­ντας τα χρήματα σε τρα­πε­ζικό του λογα­ρια­σμό.
Σύμφωνα με το δικα­στικό συμ­βού­λιο, που εξέτασε την υπόθεση, ο ισχυ­ρι­σμός του κατη­γο­ρού­με­νου ότι γνω­ρι­ζό­ταν με το μηνυτή πολύ πριν το 2005 και ότι το ανωτέρω ποσό συνι­στούσε δάνειο που έλαβε και είχε απο­πλη­ρώ­σει, δεν προ­έ­κυψε από κανένα απο­δει­κτικό στοι­χείο.

Εξάλλου, ο πρώην συνε­ταί­ρος του μηνυτή στην κατά­θεσή του προ­α­να­κρι­τικά, αρνή­θηκε ότι είχε ανα­θέ­σει στον κατη­γο­ρού­μενο την εξό­φληση της οφειλής του προς το μηνυτή.

Περαι­τέρω στο τέλος Μαρτίου του 2006 ο μηνυτής αφού έλαβε δια­βε­βαιώ­σεις από τον κατη­γο­ρού­μενο, ότι το ποσό που ανέμενε από την Ελβετία (ύψους 1.350.000 ευρώ), βρι­σκό­ταν στο λογα­ρια­σμό του, πλην όμως έπρεπε να προη­γη­θεί χρο­νο­βόρα έγκριση από την Τράπεζα της Ελλάδος για απο­δέ­σμευσή του, φέρεται να έγινε δέκτης νέας πρό­τα­σης.

Συγκε­κρι­μένα, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να ζήτησε από το μηνυτή, μέχρι την εκτα­μί­ευση του ποσού αυτού, να τον διευ­κο­λύ­νει οικο­νο­μικά, προ­κει­μέ­νου να προβεί σε επεν­δύ­σεις στη Ρόδο, μέσω κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας, που είχε συστή­σει στο Ηνωμένο Βασί­λειο.

Για να πείσει το μηνυτή να του κατα­βά­λει χρη­μα­τικά ποσά φέρεται να του επέ­δειξε απο­φά­σεις της Επι­τρο­πής Παρα­με­θο­ρίου, που ήραν τις απα­γο­ρεύ­σεις για την αγορά από τον κατη­γο­ρού­μενο ακι­νή­των στη Ρόδο.

Το ό,τι ο μηνυτής εμπι­στεύ­θηκε τον κατη­γο­ρού­μενο ως προς την επι­χει­ρη­μα­τική του δρα­στη­ριο­ποί­ηση φέρεται να συνά­γε­ται και από το γεγονός ότι την 9η Μαρτίου 2006 συνήψε προ­σύμ­φωνο πωλή­σεως με την εται­ρεία του κατη­γο­ρού­με­νου ενός ξενο­δο­χείου, κυριό­τη­τάς της, έναντι μεγάλου χρη­μα­τι­κού ποσού.
Εν όψει των ανωτέρω ο μηνυτής φέρεται να εξέδωσε επι­τα­γές του ιδίου και ανώ­νυ­μης εται­ρείας συμ­φε­ρό­ντων της θυγα­τέ­ρας του και εις δια­τα­γήν της εται­ρείας του κατη­γο­ρού­με­νου, οι οποίες πλη­ρώ­θη­καν.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να του επέ­στρεψε 26.500 ευρώ, ενώ ο μηνυτής ανα­γκά­στηκε να πλη­ρώ­σει 94.390 ευρώ.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται πιο πέρα να ομο­λο­γεί ότι ο μηνυτής εξέδωσε κάποιες από τις επι­τα­γές εις δια­τα­γήν του, στο πλαίσιο της συνερ­γα­σίας τους, ενώ δεν φέρεται να προ­σκο­μί­ζει αγο­ρα­πω­λη­τή­ρια συμ­βό­λαια ή στοι­χεία από το Κτη­μα­το­λό­γιο, του­λά­χι­στον για τα ακίνητα ως προς τα οποία πέτυχε την έκδοση άρσης της απα­γό­ρευ­σης της εται­ρείας του στο Ηνωμένο Βασί­λειο.