Όταν έχεις άποψη…

Είσαι στέ­λε­χος, βου­λευ­τής και πρώην υπουρ­γός κόμ­μα­τος. Σε τηλε­ο­πτικό πάνελ, πνέεις μένεα για την συμ­φω­νία Τσίπρα-Ιερώνυμου που πριν λίγη ώρα ανα­κοι­νώ­θηκε, λες πως το κόμμα σου δεν θα συμ­φω­νή­σει ποτέ, όπως δεν συμ­φω­νεί και όλος ο ελλη­νι­κός λαός, ο οποίος θα ακυ­ρώ­σει την συμ­φω­νία αντι­δρώ­ντας. Την ίδια ώρα το κόμμα σου εκδίδει ανα­κοί­νωση  λέγο­ντας πως : «Η Νέα Δημο­κρα­τία εκφρά­ζει την ικα­νο­ποί­ησή της για την καθυ­στε­ρη­μένη υιο­θέ­τηση της πάγιας θέσης της από τον ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Πολιτείας-Εκκλησίας, ενώ παράλ­ληλα σημειώ­νει στην ανα­κοί­νωσή της πως «εύχεται η συμ­φω­νία να αποβεί ουσια­στικά επω­φε­λής για την Πολι­τεία και την Εκκλη­σία». Την επομένη, σε άλλο πάνελ και αφού έχεις δια­βά­σει πια τη θέση του κόμ­μα­τός σου, ξεχνάς όσα έλεγες την προη­γού­μενη και ανα­μα­σάς την κομ­μα­τική γραμμή που ουδεμία σχέση έχει βέβαια με όλα τα «επα­να­στα­τικά». Προ­φα­νώς, γιατί δεν φαντά­ζε­σαι πως οι τηλε­θε­α­τές που σε έβλεπαν την προη­γού­μενη, μπορεί να άλλαξαν κανάλι… Κάπως έτσι προ­φα­νώς ψηφί­ζουν κατά συνεί­δη­σιν…