Η πλατεία που ήταν (ξανά) γεμάτη

Μπλε αυτή την φορά «βά­φτη­κε» η πλα­τεία, από την  πα­ρου­σία χι­λιά­δων αν­θρώ­πων προ­χθές την Κυ­ρια­κή,  πι­στοί στο ρα­ντε­βού τους «για τη Ζωή» , για 9η συ­νε­χή χρο­νιά με τον πήχη να ανε­βαί­νει όλο και πιο ψηλά σε συμ­με­το­χή και προ­σφο­ρά.  Αυτή την φορά αγο­ρά­ζο­ντας ακόμη τρία μη­χα­νή­μα­τα τε­λευ­ταί­ας τε­χνο­λο­γί­ας για το Πα­θο­λο­γο­α­να­το­μι­κό ερ­γα­στή­ριο που θα είναι από τα πλέον σύγ­χρο­να ερ­γα­στή­ρια στον αγώνα για την έγκαι­ρη διά­γνω­ση του καρ­κί­νου.

Για μια ακόμη χρο­νιά, το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό αυτής της εκ­δή­λω­σης, είναι η απί­στευ­τη συμ­με­το­χή σ’ αυτό το ρα­ντε­βού, που φέτος ανα­μέ­νε­ται να ξε­πε­ρά­σει τις 14.000 συμ­με­το­χές που ήταν πέρσι. Και η μό­νι­μη πια απο­ρία : Τι είναι αυτό άραγε που μπο­ρεί να κι­νη­το­ποιεί και να βγαί­νει στους δρό­μους ένα νησί ολό­κλη­ρο, όταν βλέ­που­με πως για πολλά άλλα και ση­μα­ντι­κά δεν κου­νιέ­ται φύλλο;  Η απά­ντη­ση είναι απλή: Μα γιατί δεν πα­τρο­νά­ρε­ται. Δεν έχει σπόν­σο­ρες,  χο­ρη­γούς, κομ­μα­τι­κές ομπρέ­λες  Γιατί είναι μια κα­θα­ρό­τα­τη μορφή εθε­λο­ντι­σμού, απ’ αυτές  του ανώ­νυ­μου, του βοη­θη­τι­κού στις δομές της πο­λι­τεί­ας και όχι του υπο­κα­τά­στα­του.. Αυτού, που είναι μα­κριά από δε­κά­ρι­σκους, φω­το­γρα­φί­ες και τα­ρα­τα­τζουμ «πα­ρα­γό­ντων». Γιατί βα­ρε­θή­κα­με τις άσκο­πες και εν πολ­λοίς ψεύ­τι­κες πα­ρό­λες, άνευ απο­τε­λε­σμά­των . Εννέα χρό­νια τώρα, δεν φά­νη­καν αρ­κε­τά για να προ­βλη­μα­τί­σει αυτή η αυ­θόρ­μη­τη και δυ­να­τή συμ­με­το­χή τους «πα­ρά­γο­ντες» Να σκε­φτούν  πως όσο  θέ­μα­τα που απα­σχο­λούν τους νη­σιώ­τες, δεν γί­νο­νται κοινό κτήμα και ενιαία φωνή, αλλά αντί­θε­τα χω­ρί­ζουν σε στρα­τό­πε­δα, θα εξα­κο­λου­θούν να πα­ρα­κο­λου­θούν έκ­πλη­κτοι την πλα­τεία που ήταν γε­μά­τη  και να χά­νουν το νόημα που είχε κάτι…