Δεν το λες ελπιδοφόρο

Δεν είναι έλεγε μια έρευνα ελλη­νικό φαι­νό­μενο η απα­ξί­ωση των πολι­τι­κών. Οι πολίτες της Ευρώπης στρέ­φουν την πλάτη στα πολι­τικά συστή­ματά τους. Αντι­δρούν, λοιπόν, οι κοι­νω­νίες που ασφυ­κτιούν. Έχουν βαρεθεί την μικρο­πο­λι­τική, απε­χθά­νο­νται τις χορο­γρα­φίες του πολι­τι­κού τίποτε και  εξε­γεί­ρο­νται δεί­χνο­ντας τα δόντια τους. Καύσιμο της αντί­δρα­σης αυτής είναι η ενστι­κτώ­δης αντι­συ­στη­μική διάθεση. Στην Ευρώπη γενι­κό­τερα, υψώ­νε­ται περί­βλε­πτη η Ακρο­δε­ξιά και όπως λέει σε ένα άρθρο του ο Ν. Σεβα­στά­κης: «Η ακρο­δε­ξιά δυνα­μική εξου­σίας φαί­νε­ται να μετα­φρά­ζει μια ευρύ­τερη και ίσως βαθύ­τερη μετα­τό­πιση μεγάλων τμη­μά­των του πλη­θυ­σμού. Τα κίνητρα γι’ αυτές τις μετα­το­πί­σεις είναι συνήθως ποικίλα, υλικά και πολι­τι­σμικά. Συμ­φέ­ρο­ντα, φόβοι, πόθοι για αντεκ­δί­κηση και υστε­ρο­βου­λίες. Πολύ πιο απλά, επίσης, μια διάθεση τιμω­ρίας απέ­να­ντι σε πρόσωπα και πολι­τικά σύμβολα ενός προη­γού­με­νου συστή­μα­τος εξου­σίας…Τα νεο-φασιστικά και ακρο­δε­ξιά είδωλα υπό­σχο­νται έξοδο από την ατομική αδυ­να­μία και ανά­κτηση της συλ­λο­γι­κής πολι­τι­κής ισχύος. Είναι η γνωστή επι­θυ­μία για τον «λοχία» που μπορεί να βάλει κάποια τάξη στο χάος.» Δεν τη λες και ελπι­δο­φόρα εξέλιξη για τον κόσμο μας.