A-τυπος και υπογραμμός: Kισμέτ

Πολ­λές προσ­δο­κί­ες ενα­πο­τί­θε­νται στις κάλ­πες του 2019 για να… απο­σβέ­σουν την γκρί­νια και την μι­ζέ­ρια των τε­λευ­ταί­ων ετών.

Είναι όμως πράγ­μα­τι εντυ­πω­σια­κό, πως δεν έχου­με εμπε­δώ­σει ακόμα ότι οι εκλεγ­μέ­νοι πο­λι­τι­κοί μας αντι­κα­το­πτρί­ζουν την κρίση μας και την βα­ρύ­τη­τα την οποία εμείς προσ­δί­δου­με στην ψήφο μας.

Για να απαι­τή­σει κα­νείς κα­λύ­τε­ρους εκ­προ­σώ­πους, θα πρέ­πει πρώτα να τους ψη­φί­σει. Τόσο απλό όσο και πε­ρί­πλο­κο. Η άλλως πως «τοιο­ῦτοι ἔπρε­πεν ἡμῖν ἀρ­χιε­ρε­ῖς».

Στην πε­ρί­πτω­ση των εκλεγ­μέ­νων πο­λι­τι­κών μας ταγών, όσο κι αν θέ­λου­με να ρί­χνου­με το ανά­θε­μα στους ίδιους για τις επι­λο­γές, τους χει­ρι­σμούς και τις απο­φά­σεις τους που επη­ρε­ά­ζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τη ζωή μας, η πικρή αλή­θεια είναι ότι εί­μα­στε συ­νυ­πεύ­θυ­νοι.

Η ανευ­θυ­νό­τη­τα, η αδια­φο­ρία, η επι­πο­λαιό­τη­τα με την οποία αντι­με­τω­πί­ζου­με σε ένα με­γά­λο βαθμό πια την εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία, με­τα­τρέ­πε­ται σε πο­λι­τι­κό πε­πρω­μέ­νο από το οποίο δεν μπο­ρού­με να ξε­φύ­γου­με. Το πο­λι­τι­κό λοι­πόν αυτό πε­πρω­μέ­νο κα­τευ­θύ­νει, απα­ρέ­γκλι­τα, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, χωρίς να εί­μα­στε σε θέση να αντι­δρά­σου­με σε ό,τι αυτό μας επι­τάσ­σει για το μέλ­λον και την εξέ­λι­ξή μας.

Ο όρος πε­πρω­μέ­νο προ­έρ­χε­ται από το πέ­πρω­ται, που κατά κυ­ριο­λε­ξία, ση­μαί­νει: αυτό που έχει κα­θο­ρι­στεί από τη μοίρα. Το πο­λι­τι­κό πε­πρω­μέ­νο όμως είναι αυτό που κα­θο­ρί­ζε­ται από δική μας επι­λο­γή, ασχέ­τως αν στω­ι­κά το υπο­μέ­νου­με απο­δε­χό­με­νοι ότι δεν μπο­ρού­με να το αλ­λά­ξου­με. Μπο­ρού­με. Γιατί εμείς το δια­μορ­φώ­νου­με.

Οι σο­βα­ροί πο­λι­τι­κοί, προ­κύ­πτουν από σο­βα­ρές δια­δι­κα­σί­ες. Αν δεν αντι­με­τω­πί­σου­με με σο­βα­ρό­τη­τα τις επερ­χό­με­νες εκλο­γές, γιατί θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νου­με δια­φο­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα ως προς την ικα­νό­τη­τα και την ποιό­τη­τα των πο­λι­τι­κών μας;

Εφ΄ό­σον με την ανοχή μας καλ­λιερ­γή­θη­κε αυτό το νο­ση­ρό κλίμα, γιατί θε­ω­ρού­με ότι άλλοι είναι εκεί­νοι πρέ­πει να το αλ­λά­ξουν;