ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Θ. Γιαλαμάς: Γύρισε από την Aμερική για να “ριζώσει” στην Eλλάδα αλλά αναγκάστηκε να μεταναστεύσει ξανά, στην Aυστραλία

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
ΘEOΦIΛOΣ ΓIAΛAMAΣ1
Γύρισε από την Aμερική για να “ριζώσει” στην Eλλάδα αλλά αναγκάστηκε να μεταναστεύσει ξανά, στην Aυστραλία

Θ. ΓΙΑΛΑΜΑΣ

  • Συνέντευξη
  • στην Μαίρη Φώτη

Ο Θεό­φι­λος Για­λα­μάς πήρε την απόφαση να μετα­κο­μί­σει το 2012 από τη Ρόδο στην Αυστρα­λία με τη σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά τους, όταν κατά­λαβε ότι στην Ελλάδα “δεν πάει άλλο”…

Παιδί μετα­να­στών της Αμε­ρι­κής ο ίδιος, ήθελε πάντα να ριζώσει στην πατρίδα και να “χτίσει” την οικο­γέ­νειά του στην Ελλάδα αλλά… όταν ήρθε η στιγμή που δεν είχε χρήματα ούτε για το γάλα των παιδιών του, πήραν με τη σύζυγό του την μεγάλη απόφαση. Τα άφησαν όλα πίσω και έφυγαν για το Ντάρ­γουιν ανα­ζη­τώ­ντας καλύ­τερη τύχη.

Όπως λέει στη συνέ­ντευξή του στη “δ”, δεν περνά μέρα που να μην σκεφτεί την επι­στροφή του αλλά «κάθε φορά που έρχεται στην πατρίδα η κατά­σταση είναι όλο και χει­ρό­τερη». Εξο­μο­λο­γεί­ται πως αν δεν είχε οικο­γέ­νεια θα έμενε εδώ, κι ας έτρωγε μόνο ψωμί κι ελιά και συγκι­νη­μέ­νος κλείνει την εξο­μο­λό­γηση με τους στίχους του Ελύτη: «Σ’ όλους τους τόπους και αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ»… έχοντας στο μυαλό του την ημέρα που θα επι­στρέ­ψει στην πατρίδα και θα αντα­μώ­σει ξανά με όλα όσα άφησε φεύ­γο­ντας, χωρίς να γυρίσει να κοι­τά­ξει πίσω του.

Θεόφιλε, πότε μετα­κό­μι­σες στην Αυστρα­λία;

Τον Οκτώ­βριο του 2012.

Πάνω που ξεκι­νούσε η κρίση δηλαδή.

Ναι, πάνω που ξεκι­νούσε η κρίση και πάνω που η “Euromedica” όπου δούλευα ως συντη­ρη­τής, άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα… Εγώ είχα άκρες στην Αμερική, γιατί ήταν εκεί οι γονείς μου μετα­νά­στες.

Και οι γονείς σου μετα­νά­στες λοιπόν.

Ναι. Η σύζυγός μου ωστόσο είχε γεν­νη­θεί στο Ντάρ­γουιν, κι έτσι είπαμε να δοκι­μά­σουμε να έρθουμε εδώ. Δόξα τω Θεώ μέχρι στιγμής όλα καλά.

Εσείς μένατε, λοιπόν, στη Ρόδο μέχρι το 2012.

Ναι. Η κατα­γωγή μου είναι από Κάλυμνο, φύγαμε από εκεί οικο­γε­νεια­κώς το 1986, όταν ήμουν σε ηλικία 8-9 ετών και πήγαμε στη Ρόδο όπου οι συν­θή­κες ζωής ήταν καλύ­τε­ρες. Και έκτοτε έμενα εκεί. Δεν την αλλάζω με τίποτα τη Ρόδο και προ­σπαθώ, όσο γίνεται, να πηγαίνω κάθε χρόνο.

Πόσο καιρό καλ­λιερ­γού­σατε στο μυαλό σας την προ­ο­πτική να φύγετε στην Αυστρα­λία; Είναι μεγάλη απόφαση να μετα­κο­μί­σεις τόσο μακριά.

Συνέ­βη­σαν όλα τόσο γρήγορα που πραγ­μα­τικά ούτε εγώ κατά­λαβα πότε πήραμε την απόφαση, πότε μαζέ­ψαμε τα πράγ­ματα, άλλα τα που­λή­σαμε, άλλα τα στεί­λαμε στην Κάλυμνο. Δεν πήρα χαμπάρι… Μέσα σε ένα εξάμηνο η σύζυγός μου έβγαλε τα δια­βα­τή­ρια των παιδιών, εγώ τακτο­ποί­ησα τη βίζα μου και σηκω­θή­καμε και φύγαμε άρον άρον γιατί δεν αντέ­χαμε άλλο. Ήταν η πρώτη φορά που στη Ρόδο έφτασα σε σημείο να πω, δεν πάει άλλο. Δεν έβρισκα να κρατηθώ από κάπου, δεν έβλεπα διέξοδο. Όλα ήταν πολύ δύσκολα… Είχα στα­μα­τή­σει να πλη­ρώ­νο­μαι, μας έδιναν κάθε μήνα ή δίμηνο ή και τρίμηνο, 400 ευρώ έναντι του μισθού μας. Εγώ όμως έχω τέσσερα παιδιά, πλήρωνα ενοίκιο, είχα έξοδα, έπρεπε να πληρώνω και την βενζίνη για να πηγαίνω σε μια δουλειά από την οποία δεν πλη­ρω­νό­μουν. Ίσως ακου­στεί περί­εργο αυτό που θα πω για την εποχή μας, αλλά πίστεψέ με, είχα φτάσει σε ένα σημείο που δεν είχα χρήματα ούτε για να πάρω γάλα στα παιδιά μου…

Σκληρό αυτό που περι­γρά­φεις. Τι ηλικίας ήταν τότε τα παιδιά;

Ο μικρός μου ήταν στα 3, ο τρίτος μου ήταν στα 6, ο δεύ­τε­ρός μου ήταν στα 10 και ο μεγάλος 11 χρονών.

Η σύζυγος εργα­ζό­ταν;

Παλαιό­τερα εργα­ζό­ταν ως ταμίας στην Ιονική Τράπεζα, μετά που την αγόρασε ομως η ALPHA BANK, απέ­λυ­σαν παρά­νομα τη σύζυγό μου, ενώ ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Κάναμε τερά­στιο αγώνα για δύο χρόνια να πάρουμε απο­ζη­μί­ωση, φτάσαμε μέχρι τον Αρειο Πάγο, και το απο­τέ­λε­σμα ήταν μηδέν εις το πηλίκο… Όλα αυτά, σιγά σιγά έβαζαν το λιθα­ράκι και μου έδει­χναν τον δρόμο ότι έπρεπε να φύγω. Ημουν και παλαιό­τερα στην Αμερική, μόλις τελεί­ωσα το στρα­τιω­τικό μου, έφυγα για δουλειά. Εμεινα αρκετά χρόνια και πήρα την απόφαση το 2000 να επι­στρέψω στην πατρίδα μου, γιατί ήθελα να στήσω την οικο­γέ­νειά μου στην Ελλάδα. Όμως δυστυ­χώς η πατρίδα μάς έδιωξε ή για να το πω δια­φο­ρε­τικά, δεν μας έδωσε αυτά που έπρεπε να μας δώσει για να μπο­ρέ­σουμε να κρα­τή­σουμε τις οικο­γέ­νειές μας ώστε να επι­βιώ­σουμε. Δεν θέλαμε να κάνουμε περιου­σία, θέλαμε να μπο­ρούμε να επι­βιώ­νουμε. Δυστυ­χώς ή ευτυχώς -όπως το πάρει ο καθένας- τα πράγ­ματα ήρθαν έτσι, που έπρεπε να φύγουμε.

Εκεί βρήκατε δουλειά αμέσως;

Στις 24 Οκτω­βρίου πετά­ξαμε από τη Ρόδο, στις 26 ήμασταν εδώ, στις 27 η σύζυγός μου πήγε για δουλειά. Ηταν Αυστραλή υπήκοος και ένας ομο­γε­νής και μάλιστα συμπέ­θε­ρος την πήρε στη δουλειά του -να είναι καλά ο άνθρω­πος. Εγώ δεν μπο­ρούσα να εργαστώ για τρεις μήνες, απα­γο­ρευό­ταν. Μετά άρχισα σιγά σιγά να δουλεύω στην οικο­δομή, την ήξερα τη δουλειά άσχετα που κάτω στην πατρίδα ήμουν ηλε­κτρο­λό­γος. Λίγο από δω λίγο από εκεί, κατά­φερα να μπω σε μια δουλειά που αγα­πούσα και έκανα εθε­λο­ντικά στη Ρόδο, ως εθε­λο­ντής Σαμα­ρεί­της του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού. Εδώ εκτι­μούν πάρα πολύ τον εθε­λο­ντι­σμό και τον εθε­λο­ντή και θέλουν ανθρώ­πους με εμπει­ρία και δεύτερη γλώσσα, κι έτσι προ­σλή­φθηκα στο αντί­στοιχο ΕΚΑΒ στα τελευ­ταία 3,5 χρόνια.

Για τα παιδιά πώς ήταν η μετά­βαση;

Στην αρχή ήταν λίγο περί­εργα αλλά έχουν εδώ ένα πολύ αξιό­λογο σύστημα προ­σαρ­μο­γής για τα παιδιά των μετα­να­στών που τα βοηθά να εντα­χθούν στο παι­δα­γω­γικό σύστημα. Μέσα σε ένα εξάμηνο, οι τρεις γιοι μου μπήκαν κανο­νικά στο σχολείο χωρίς πρό­βλημα. Εντά­χθη­καν σε χρόνο ρεκόρ. Για τον μικρό­τερο ήταν ακόμα πιο εύκολα, διότι πήγε από την αρχή στο σχολείο στην Αυστρα­λία.

Σε αυτά τα 7,5 χρόνια που λείπετε, έπεσε ποτέ στο τραπέζι η ιδέα της επι­στρο­φής;

Εγώ κάθε μέρα το σκέ­φτο­μαι, κάθε μέρα αυτή η προ­ο­πτική είναι στο τραπέζι. Όμως βλέ­πουμε την κατά­σταση στην πατρίδα, βλέ­πουμε την κατά­σταση εδώ και κάπου τα ζυγί­ζουμε τα πράγ­ματα και κάνουμε ένα βήμα μπρος και δέκα πίσω. Ενας από τους λόγους που κρατάω την επαφή και είμαι σχεδόν κάθε χρόνο στην πατρίδα είναι γιατί ευελ­πι­στώ κάποια στιγμή ότι κάτι θα αλλάξει, ότι θα φανεί φως, ότι θα μας δώσουν μια μικρή ελπίδα, ότι τα παιδιά μας μπορεί να έχουν μέλλον, ότι θα έχω μια σοβαρή δουλειά από την οποία θα πλη­ρώ­νο­μαι για να ζήσουμε αξιο­πρε­πώς κι έτσι να πάρω την απόφαση να γυρίσω. Δυστυ­χώς όμως, κάθε χρόνο που κατε­βαίνω, αντί καλύ­τερα τα βρίσκω χει­ρό­τερα… Δεν ξέρω πραγ­μα­τικά τι να κάνω. Είναι πολύ δύσκολο για μένα, έφυγα 38 χρονών από την πατρίδα, δεν ήμουν παιδί. Είχα τη ζωή μου, την οικο­γέ­νειά μου, τους φίλους μου, τα πάντα μου ήταν εκεί κάτω.

Στα χρόνια που είσαι εκεί, είδες κι άλλους μετα­νά­στες να έρχο­νται από την περιοχή μας;

Πάρα μα πάρα πολλούς. Βρέθηκα εδώ στο Ντάρ­γουιν με ανθρώ­πους που συνα­ντιό­μα­σταν στη Ρόδο. Εδώ μέχρι πρό­τι­νος ήμασταν μια μεγάλη παρέα από τη Ρόδο. Ο Δημή­τρης ο Παπα­χρι­στο­δού­λου που είχε παλιά γραφείο κούριερ και μετέ­πειτα έγινε “Γερ­μα­νός” στην Εθνικής Αντι­στά­σεως, ο Μιχάλης ο Κυπριώ­της ο ποδο­σφαι­ρι­στής του Διαγόρα, αλλά κι άλλοι Ροδίτες από τα Τριάντα, από τα Μάσαρη… Ημασταν μια μεγάλη, καλή δυνατή παρέα από τη Ρόδο. Οι οικο­γέ­νειές μας ήρθαν κοντά, μας έδεναν πολλά πράγ­ματα. Οι περισ­σό­τε­ροι Ροδίτες εδώ και 1,5 χρόνο περίπου έφυγαν από το Ντάρ­γουιν, μετα­κό­μι­σαν στην Μελ­βούρνη όπου υπάρ­χουν καλύ­τε­ρες προ­ο­πτι­κές εργα­σίας. Εφυγε ο Μιχάλης, έφυγε ο Δημή­τρης… Αλλοι πήγαν Σίδνεϋ, Μελ­βούρνη, Αδε­λα­ΐδα. Από την παρέα της Ρόδου έμεινα εγώ κι άλλοι τρεις εδώ. Τώρα αν με ρωτάς για Καλύ­μνιους, έχουν κατα­κλύ­σει το Ντάρ­γουιν! Από το 2012 που είμαι εδώ μέχρι σήμερα, έχουν έρθει από την πατρίδα 12.000 Καλύ­μνιοι, τώρα είμαστε περίπου 22.000 με 23.000 Καλύ­μνιοι συνο­λικά. Βρι­σκό­μα­στε σε κοι­νω­νι­κές εκδη­λώ­σεις μεταξύ μας. Αν γίνει κανένας γάμος, στο ελλη­νικό γλέντι, κανένα πανη­γυ­ράκι να μαζευ­τούμε όλοι… Εμείς έχουμε κι ένα λόγο παρα­πάνω να περι­μέ­νουμε αυτές τις γιορτές, οι γιοι μου είναι αυτο­δί­δα­κτοι οργα­νο­παί­χτες, αγαπούν την παρά­δοση κι αυτό προ­σπαθώ να τους μετα­δώσω κι εγώ. Ήμουν χορευ­τής στο Λύκειο Ελλη­νί­δων στην πατρίδα και όταν ήρθα εδώ, προ­σπά­θησα να τους μετα­λα­μπα­δεύσω κάποια πράγ­ματα αλλά δυστυ­χώς… Λέω δυστυ­χώς, διότι πικρά­θηκα από ορι­σμένα γεγο­νότα. Κατά τα άλλα δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά. Είναι μονό­τονη η ζωή εδώ στο Ντάρ­γουιν. Όμως αυτό που πρέπει να πω είναι ότι έχουμε μια αξιό­λογη ελλη­νική κοι­νό­τητα με κατα­ξιω­μέ­νους ομο­γε­νείς εδώ, που στη­ρί­ζει το ελλη­νικό σχολείο όπου τα παιδιά κάνουν μάθημα κάθε Σάββατο και μάλιστα ασχο­λεί­ται και η σύζυγός μου ενεργά εκεί. Ο κ. Γιάννης Καρα­βο­κυ­ρός είναι ένας αξιό­λο­γος ομο­γε­νής, της σειράς μου ως μετα­νά­στης -ήρθαμε την ίδια περίοδο- και ξεκί­νησε έναν αγώνα ως φωτογράφος-δημοσιογράφος για την προβολή δρα­στη­ριο­τή­των της ομο­γέ­νειας. Κάναμε και ραδιο­φω­νική εκπομπή μαζί εδώ, είχαμε και επαφή με ενη­με­ρω­τικά μέσα στην Κάλυμνο. Προς το παρόν αυτή η προ­σπά­θεια έχει παγώσει, ο κ. Χαλίκος που ήταν ο μέγας σπόν­σο­ρας έπαψε να ασχο­λεί­ται με αυτό το κομμάτι. Επίσης στο Πανε­πι­στή­μιο του Ντάρ­γουιν, έχουμε έναν αξιό­λογο άνθρωπο, τον κ. Γιώργο Φραντζή, ο οποίος ήταν εκείνος που έδωσε μεγάλο αγώνα για να εντα­χθεί ως επίσημη γλώσσα η ελλη­νική στο Πανε­πι­στή­μιο και υπάρχει μάλιστα μεγάλο ενδια­φέ­ρον και από ξένους. Σε συνερ­γα­σία με το Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο, κάθε χρόνο Αυστρα­λοί αλλά και μετα­νά­στες Έλληνες φοι­τη­τές, ταξι­δεύ­ουν στην Ελλάδα, στο πλαίσιο εργα­σίας για το Πανε­πι­στή­μιο κι έτσι υπάρχει κι αυτή η πόρτα ανοιχτή προς την πατρίδα. Μάλιστα σε συνερ­γα­σία με το Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο, υπάρχει δυνα­τό­τητα τα παιδιά των Ελλήνων μετα­να­στών, να απο­κτούν απο­λυ­τή­ριο Γυμνα­σίου και Λυκείου από το ελλη­νικό σχολείο χάρις στις προ­σπά­θειες του κ. Φραντζή. Τα παιδιά μας έτσι, δια­τη­ρούν την επαφή με τη γλώσσα, την ιστορία μας, την θρη­σκεία μας… Κι αυτό είναι πολύ σημα­ντικό.

Την τελευ­ταία βραδιά πριν πετά­ξεις για την Αυστρα­λία τη θυμάσαι;

Ξεχνιέ­ται; Τι να πω… Τα συναι­σθή­ματα είναι τόσο πολύ δυνατά και ανά­μι­κτα. Δεν μπορώ να τα περι­γράψω. Το πρώτο μου σοκ ήταν από την δεύτερή μου οικο­γέ­νεια, τον Ελλη­νικό Ερυθρό Σταυρό, που μου έκανε ένα απί­στευτο απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο. Μετά, το τελευ­ταίο βράδυ η οικο­γέ­νεια, οι συγ­γε­νείς, οι φίλοι… Ήταν όλα πάρα πολύ δύσκολα. Με πήγαν στο αερο­δρό­μιο για να φύγω και δεν ήθελα να κοιτάξω πίσω να δω κανέναν…

Συγκι­νεί­σαι ακόμα και σήμερα όταν το σκέ­φτε­σαι…

Είναι πολύ δυνατά τα συναι­σθή­ματα. Άφησα πίσω μια ολό­κληρη ζωή, άφησα τα πάντα. Δεν ήταν εύκολο. Κάθε φορά που πηγαίνω κάτω στη Ρόδο έχω απί­στευτη χαρά κι ευτυχώς λόγω των συν­θη­κών εργα­σίας μου μπορώ να έρχομαι σχεδόν κάθε χρόνο στην πατρίδα μου. Μόνο μια φορά έκανα 18 μήνες να έρθω και κόντευα να τρελαθώ. Φέτος, είναι επίσης λίγο δύσκολο, διότι θέλουμε να χτί­σουμε σπίτι εδώ.

Αρα βάζεις θεμέλια εκεί στο Ντάρ­γουιν…

Σε εισα­γω­γικά. Εγώ είπα στους γιους μου, που εδώ έχουν τερά­στιες ευκαι­ρίες μέσω του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος να στα­διο­δρο­μή­σουν επαγ­γελ­μα­τικά, ότι μόλις τακτο­ποι­η­θούν και δρο­μο­λο­γη­θούν και οι τέσ­σε­ρις, θα το πουλήσω και θα γυρίσω πίσω! Ένα στρέμμα στα Λαχα­νιά­τικα ή στο Πλημ­μύρι, κι ό,τι βρέξει ας κατε­βά­σει μετά. Εγώ και η σύζυγός μου ήρθαμε στην Αυστρα­λία για τα παιδιά μας, για να έχουν ένα αξιο­πρε­πές μέλλον. Αν ήμουν μόνος μου δεν θα έκανα αυτό το βήμα, θα την έβγαζα την άκρη στην πατρίδα, κι ας έτρωγα μόνο ψωμί κι ελιά… Αρκεί να ήμουν εκεί. Κι όπως λέει κι ο Ελύτης…

“Ε, σεις στεριές και θάλασ­σες

τ’ αμπέλια και οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέ­ρια μου

μέσα στα μεση­μέ­ρια μου.

Σ’ όλους τους τόπους

και αν γυρνώ

μόνον ετούτον αγαπώ” …Την Ρόδο μας… την Ελλάδα μας…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.