Για τους… τιμονιέρηδες

«Αυτός ο λαός, πριν από τριά­μισι χρόνια, πήρε μια ιστο­ρική απόφαση. Να πάρει το τιμόνι της χώρας από αυτούς που την οδή­γη­σαν στα βράχια. Και να το δώσει σε νέους καπε­τά­νιους». Είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός. Το σχήμα, χώρα ίσον καράβι, στα όρια του προ­φα­νούς ή του αυτο­νό­η­του θα έλεγε κανείς, είναι πανάρ­χαιο. Για τη Θήβα σαν καράβι και για τον κυβερ­νήτη της, που πρέπει να μιλάει με φρόνηση τις κρί­σι­μες στιγμές, όσο κρατάει το τιμόνι γερά, δίχως ποτέ να κλείνει τα βλέφαρά του ο ύπνος, νοιά­ζε­ται ο Ετε­ο­κλής στο ξεκί­νημα των «Επτά επί Θήβας» του Αισχύ­λου: «Κάδμου πολίται, χρη λέγειν τα καίρια / όστις φυλάσ­σει πράγος εν πρύμνη πόλεως / οίακα νωμών, / βλέφαρα μη κοιμών ύπνω» Και στην «Αντι­γόνη» του Σοφοκλή έρχεται η σειρά του Κρέοντα να παρο­μοιά­σει τη Θήβα με πλοίο που οι θεοί το συντά­ρα­ξαν με φουρ­τούνα μεγάλη μα ύστερα το ξανά­φε­ραν σε θέση ασφαλή: «Ανδρες, τα μεν δη πόλεος ασφαλώς θεοί / πολλώ σάλω σεί­σα­ντες ώρθωσαν πάλιν». Ακούμε και τους δικούς μας ηγέτες να μιλούν συχνά για την προ­στα­σία που παρέ­χουν στην κλυ­δω­νι­ζό­μενη χώρα μας τα ουράνια. Μακάρι. Αλλά, δυστυ­χώς, το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» δεν ειπώ­θηκε δίχως λόγο. Ούτε και το νεότερο  «-Αϊ-Νικόλα, βόηθα! – Κούνα κι εσύ το χέρι σου», ή «Αγιε Νικόλα, βόηθα με! – Σείσε και συ το πόδι σου» στην αιγαιο­πε­λα­γί­τικη παραλ­λαγή του.