Α-τυπος και υπογραμμός: Θύματα και θύτες

Τρία χρό­νια μετά τον θά­να­το/δο­λο­φο­νία του Βαγ­γέ­λη Για­κου­μά­κη που συ­γκλό­νι­σε το πα­νελ­λή­νιο, υπό­θε­ση που πα­ρα­μέ­νει ανοι­κτή, η Ελ­λά­δα τα­ρα­κου­νή­θη­κε ξανά από την αυ­το­κτο­νία του 15χρο­νου στην Ηλιού­πο­λη.

Ο θό­ρυ­βος που προ­κλή­θη­κε από τον άδικο θά­να­το του 20χρο­νου Βαγ­γέ­λη κό­πα­σε, και η κοι­νω­νία επα­νήλ­θε στους γνώ­ρι­μους ρυθ­μούς. Μέχρι, που ήρθε να μας τα­ρά­ξει ξανά η αυ­το­κτο­νία του 15χρο­νου, για να μας υπεν­θυ­μί­σει ότι η βία είναι εδώ. Εξα­πλώ­νε­ται και θε­ριεύ­ει, αγριεύ­ει και κα­ρα­δο­κεί.

Κι αν ο βί­αιος θά­να­τος του Βαγ­γέ­λη μας συ­ντά­ρα­ξε ως κοι­νω­νία, το πέ­ρα­σμα του χρό­νου μας βύ­θι­σε ξανά στον λή­θαρ­γο και έκρυ­ψε το πρό­βλη­μα κάτω από το χαλί.

Η απο­σπα­σμα­τι­κή ανά­δει­ξη του θέ­μα­τος, δεν απο­τε­λεί την λύση του προ­βλή­μα­τος. Λει­τουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο ως συ­να­γερ­μός που σπέρ­νει τον πα­νι­κό, μέχρι να τεθεί ξανά εκτός λει­τουρ­γί­ας.

Η κοι­νω­νία “νοσεί” και η βία έχει εξα­πλω­θεί πα­ντού, δια­βρώ­νει τα θε­μέ­λιά της και εξα­πλώ­νε­ται με κα­ται­γι­στι­κούς ρυθ­μούς. Στο σχο­λείο, στο σπίτι, στην κοι­νω­νία, στην ερ­γα­σία, στην πο­λι­τι­κή, στην επι­κοι­νω­νία, σε κάθε μορφή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας η βία, έχει ει­σβά­λει με διά­φο­ρες μορ­φές.

Η κοι­νω­νία αλ­λά­ζει και αλ­λά­ζει κι εμάς. Και το αντί­στρο­φο.

Σε μια εποχή που οι ανά­γκες έχουν αλ­λά­ξει, θα πρέ­πει το σχο­λείο, η πρώτη ορ­γα­νω­μέ­νη κοι­νό­τη­τα στην οποί­αν ει­σέρ­χο­νται τα παι­διά, να μπο­ρεί να τα προ­ε­τοι­μά­σει σωστά. Να τα εκ­παι­δεύ­σει με την ευ­ρεία έν­νοια του όρου, να τα προ­ε­τοι­μά­σει, να τα προ­στα­τεύ­σει και να προ­λαμ­βά­νει απο­κλί­νου­σες συ­μπε­ρι­φο­ρές.

Ο Αλεξ στη Βέ­ροια, ο Βαγ­γέ­λης στα Γιάν­νε­να, ο Τάσος στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, ο Νίκος στην Ηλιού­πο­λη, τα παι­διά 4 και 7 ετών που πέ­τα­ξε ο 13χρο­νος θείος τους στο αρ­δευ­τι­κό κα­νά­λι στο Στρέ­φι Ηλεί­ας, ο 17χρο­νος στην Κάτω Αχαΐα που πυ­ρο­βο­λή­θη­κε μέσα στο σχο­λείο από τον 15χρονο φίλο του και τόσα άλλα πε­ρι­στα­τι­κά που έχουν κα­τα­γρα­φεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια… Ακραία πε­ρι­στα­τι­κά προ­φα­νώς, αλλά εν­δει­κτι­κά.

Ψιλά γράμ­μα­τα, θα πει κά­ποιος. Ψιλά, αλλά ου­σια­στι­κά. Κι αν κά­ποιοι πι­στεύ­ουν ότι το θέμα δεν μας αφορά, αρκεί να πα­ρα­τη­ρή­σει κα­νείς πιο προ­σε­κτι­κά τι συμ­βαί­νει γύρω μας, πόσο έχει αλ­λά­ξει η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας και πώς η βία διεισ­δύ­ει σε κάθε πτυχή της.

Αν συ­νε­χί­σου­με να κρύ­βου­με τα πρό­βλη­μα κάτω από το χαλί θα ξα­να­κλά­ψου­με για κά­ποιον άλλον Βαγ­γέ­λη που έπεσε θύμα των φίλων του, θα λυ­πη­θού­με για μια άλλη Μαρία που ξυ­λο­κο­πή­θη­κε από τον σύ­ντρο­φό της, θα στε­νο­χω­ρή­θου­με για έναν άλλον Κωστή που έπεσε θύμα bullying στο σχο­λείο… Σε μια κοι­νω­νία που έχει δια­βρω­θεί, εί­μα­στε όλοι εν δυ­νά­μει θύ­μα­τα και θύτες.