Α-τυπος και υπογραμμός: Θύματα και θύτες

Τρία χρόνια μετά τον θάνατο/δολο­φο­νία του Βαγγέλη Για­κου­μάκη που συγκλό­νισε το πανελ­λή­νιο, υπόθεση που παρα­μέ­νει ανοικτή, η Ελλάδα ταρα­κου­νή­θηκε ξανά από την αυτο­κτο­νία του 15χρονου στην Ηλιού­πολη.

Ο θόρυβος που προ­κλή­θηκε από τον άδικο θάνατο του 20χρονου Βαγγέλη κόπασε, και η κοι­νω­νία επα­νήλθε στους γνώ­ρι­μους ρυθμούς. Μέχρι, που ήρθε να μας ταράξει ξανά η αυτο­κτο­νία του 15χρονου, για να μας υπεν­θυ­μί­σει ότι η βία είναι εδώ. Εξα­πλώ­νε­ται και θεριεύει, αγριεύει και καρα­δο­κεί.

Κι αν ο βίαιος θάνατος του Βαγγέλη μας συντά­ραξε ως κοι­νω­νία, το πέρασμα του χρόνου μας βύθισε ξανά στον λήθαργο και έκρυψε το πρό­βλημα κάτω από το χαλί.

Η απο­σπα­σμα­τική ανά­δειξη του θέματος, δεν απο­τε­λεί την λύση του προ­βλή­μα­τος. Λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο ως συνα­γερ­μός που σπέρνει τον πανικό, μέχρι να τεθεί ξανά εκτός λει­τουρ­γίας.

Η κοι­νω­νία “νοσεί” και η βία έχει εξα­πλω­θεί παντού, δια­βρώ­νει τα θεμέλιά της και εξα­πλώ­νε­ται με καται­γι­στι­κούς ρυθμούς. Στο σχολείο, στο σπίτι, στην κοι­νω­νία, στην εργασία, στην πολι­τική, στην επι­κοι­νω­νία, σε κάθε μορφή της καθη­με­ρι­νό­τη­τας η βία, έχει εισβά­λει με διά­φο­ρες μορφές.

Η κοι­νω­νία αλλάζει και αλλάζει κι εμάς. Και το αντί­στροφο.

Σε μια εποχή που οι ανάγκες έχουν αλλάξει, θα πρέπει το σχολείο, η πρώτη οργα­νω­μένη κοι­νό­τητα στην οποίαν εισέρ­χο­νται τα παιδιά, να μπορεί να τα προ­ε­τοι­μά­σει σωστά. Να τα εκπαι­δεύ­σει με την ευρεία έννοια του όρου, να τα προ­ε­τοι­μά­σει, να τα προ­στα­τεύ­σει και να προ­λαμ­βά­νει απο­κλί­νου­σες συμπε­ρι­φο­ρές.

Ο Αλεξ στη Βέροια, ο Βαγ­γέ­λης στα Γιάν­νενα, ο Τάσος στη Θεσ­σα­λο­νίκη, ο Νίκος στην Ηλιού­πολη, τα παιδιά 4 και 7 ετών που πέταξε ο 13χρονος θείος τους στο αρδευ­τικό κανάλι στο Στρέφι Ηλείας, ο 17χρονος στην Κάτω Αχαΐα που πυρο­βο­λή­θηκε μέσα στο σχολείο από τον 15χρονο φίλο του και τόσα άλλα περι­στα­τικά που έχουν κατα­γρα­φεί τα τελευ­ταία χρόνια… Ακραία περι­στα­τικά προ­φα­νώς, αλλά ενδει­κτικά.

Ψιλά γράμ­ματα, θα πει κάποιος. Ψιλά, αλλά ουσια­στικά. Κι αν κάποιοι πιστεύ­ουν ότι το θέμα δεν μας αφορά, αρκεί να παρα­τη­ρή­σει κανείς πιο προ­σε­κτικά τι συμ­βαί­νει γύρω μας, πόσο έχει αλλάξει η καθη­με­ρι­νό­τητά μας και πώς η βία διεισ­δύει σε κάθε πτυχή της.

Αν συνε­χί­σουμε να κρύ­βουμε τα πρό­βλημα κάτω από το χαλί θα ξανα­κλά­ψουμε για κάποιον άλλον Βαγγέλη που έπεσε θύμα των φίλων του, θα λυπη­θούμε για μια άλλη Μαρία που ξυλο­κο­πή­θηκε από τον σύντροφό της, θα στε­νο­χω­ρή­θουμε για έναν άλλον Κωστή που έπεσε θύμα bullying στο σχολείο… Σε μια κοι­νω­νία που έχει δια­βρω­θεί, είμαστε όλοι εν δυνάμει θύματα και θύτες.