«70 χρόνια από την ίδρυση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ρόδου»

Χαι­ρε­τι­σμός Υφυ­πουρ­γού Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής Νε­κτά­ριου Σα­ντο­ρι­νιού στην εκ­δή­λω­ση που έλαβε χώρα στην Ρόδο  για τα 70 χρό­νια από την ίδρυ­ση του Ερ­γα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού Κέ­ντρου Ρόδου.

Αγα­πη­τοί και Αγα­πη­τές,

Δυ­στυ­χώς λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων δεν έγινε κα­τορ­θω­τό να βρί­σκο­μαι σή­με­ρα μαζί σας. Εν τού­τοις, χαι­ρε­τί­ζω την πα­ρού­σα εκ­δή­λω­ση του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου και με αυτή τη μικρή πα­ρέμ­βα­ση θα ήθελα να συμ­με­τά­σχω στη γιορ­τή για τα 70 χρό­νια από την Ίδρυ­σή του.

Το Ερ­γα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κό Κέ­ντρο Ρόδου, από το 1948 που ιδρύ­θη­κε, δια­δρα­μα­τί­ζει έναν πολύ ση­μα­ντι­κό ρόλο στην το­πι­κή κοι­νω­νία της, συν­δέ­ο­ντας άρ­ρη­κτα την πο­ρεία του με την ανά­πτυ­ξη της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας του νη­σιού μας.

Το ΕΚΡ, ανε­ξάρ­τη­τα με τις συ­γκυ­ρί­ες και τα κάθε φορά πρω­τάγ­μα­τα της επο­χής, απο­τέ­λε­σε τον φω­τει­νό φάρο για τη διεκ­δί­κη­ση κοι­νω­νι­κής ευ­η­με­ρί­ας και ερ­γα­σια­κής ισό­τη­τας, προ­σπα­θώ­ντας συ­νε­χώς για την ένωση όλων των ερ­γα­ζο­μέ­νων της πε­ριο­χής πάνω σε μια δη­μο­κρα­τι­κή βάση.

Σε κάθε αγώνα, σε κάθε προ­σπά­θεια για κα­λυ­τέ­ρευ­ση της θέσης των ερ­γα­ζο­μέ­νων της Ρόδου, το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο ήταν και είναι πρω­τερ­γά­της, ενι­σχύ­ο­ντας την φωνή των ερ­γα­τών, συ­νει­σφέ­ρο­ντας με τις πα­ράλ­λη­λες δρά­σεις του και στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Η φε­τι­νή χρο­νιά, όμως, και όχι τυ­χαία, ση­μα­το­δο­τεί, επί­σης και τα 100 χρό­νια από την ίδρυ­ση της Γε­νι­κής Συ­νο­μο­σπον­δί­ας Ερ­γα­τών Ελ­λά­δος.

Ένας αιώ­νας αγώ­νων, απερ­γιών και- τις πε­ρισ­σό­τε­ρης φορές- μιας ατέρ­μο­νης πάλης να εγκα­θι­δρυ­θεί στον ερ­γα­τι­κό κόσμο η τα­ξι­κή συ­νεί­δη­ση και η αλ­λη­λεγ­γύη κό­ντρα στις απαι­τή­σεις του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου.

Αγώ­νες που σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις συν­δέ­θη­καν άρ­ρη­κτα με τον αγώνα για τις δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες και την υπε­ρά­σπι­ση του κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού. Στις μέρες μας, έχο­ντας βιώ­σει μέσα από την μνη­μο­νια­κή εποχή, την κα­τά­λυ­ση πολ­λών, κερ­δι­σμέ­νων ακόμη και με αίμα ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των, συ­ντε­λεί­ται η προ­σπά­θεια επού­λω­σης των πλη­γών αυτών.

Με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στην προ­σε­χή έξοδο από την οκτα­ε­τία των Μνη­μο­νί­ων, η κυ­βέρ­νη­ση δη­μιουρ­γεί τους όρους ώστε η ανά­πτυ­ξη που επι­τυγ­χά­νε­ται να μην εντάσ­σε­ται στο μο­ντέ­λο αυτό που μας οδή­γη­σε στην χρε­ο­κο­πία. Για εμάς, η ανά­πτυ­ξη δεν είναι δί­καιη, και κυ­ρί­ως βιώ­σι­μη, αν δεν έχει τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις ανά­γκες τους στο προ­σκή­νιο.

Προς το σκοπό αυτό, έχου­με νο­μο­θε­τή­σει την επα­να­φο­ρά, από τον Αύ­γου­στο του 2018, των δύο βα­σι­κών αρχών των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων που είχαν ανα­στα­λεί την πε­ρί­ο­δο της κρί­σης: της επε­κτα­σι­μό­τη­τας και της αρχής της ευ­νοϊ­κό­τε­ρης ρύθ­μι­σης, ώστε οι ερ­γα­ζό­με­νοι να μπο­ρούν να διεκ­δι­κούν κα­λύ­τε­ρους μι­σθούς και δι­καιώ­μα­τα.

Πα­ράλ­λη­λα, το ανα­πτυ­ξια­κό μας σχέ­διο πε­ριέ­χει την στα­δια­κή αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού ώστε οι ερ­γα­ζό­με­νοι να αρ­χί­σουν να κερ­δί­ζουν όσα απώ­λε­σαν κατά την πε­ρί­ο­δο της ύφε­σης.

Σε ότι αφορά τον τομέα της προ­στα­σί­ας της ερ­γα­σί­ας, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση στο­χεύ­ει στην κα­τα­πο­λέ­μη­ση της επι­σφά­λειας και της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας στην αγορά ερ­γα­σί­ας. Κι αυτό γιατί, στό­χος για εμάς δεν είναι απλά η επι­στρο­φή στην προ του 2010 κα­τά­στα­ση. Ανα­γνω­ρί­ζου­με τα τυφλά ση­μεία που υπήρ­χαν στο σύ­στη­μα και άφη­ναν απρο­στά­τευ­τους τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Κα­θη­με­ρι­νά ανα­λαμ­βά­νου­με πρω­το­βου­λί­ες για την κά­λυ­ψή τους. Θέ­λου­με οι θέ­σεις ερ­γα­σί­ας που δη­μιουρ­γού­νται – τώρα που η χώρα αφή­νει πίσω της την πε­ρί­ο­δο της κρί­σης – να είναι θέ­σεις ερ­γα­σί­ας με αξιο­πρε­πείς μι­σθούς και δι­καιώ­μα­τα.

Για να το πε­τύ­χου­με αυτό, θέ­του­με αυ­στη­ρούς κα­νό­νες προ­στα­σί­ας της ερ­γα­σί­ας και ερ­γα­ζό­μα­στε για την πά­τα­ξη της μαύ­ρης και αδή­λω­της ερ­γα­σί­ας και για την ενί­σχυ­ση της θέσης των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Προ­χω­ρά­με, δη­λα­δή, σε μια συ­νο­λι­κή ανα­δό­μη­ση του συ­στή­μα­τος που δη­μιούρ­γη­σαν οι προη­γού­με­νες Κυ­βερ­νή­σεις και που στο­χο­ποιού­σε την ερ­γα­σία βα­σι­ζό­με­νο σε κοι­νω­νι­κούς αυ­το­μα­τι­σμούς.

Κλεί­νο­ντας, θέλω να το­νί­σω ότι οι επί χρό­νια θυ­σί­ες του Ελ­λη­νι­κού λαού δεν θα ξε­χα­στούν από αυτή την Κυ­βέρ­νη­ση. Θα χτί­σου­με και πάλι το κοι­νω­νι­κό κρά­τος και θα εν­δυ­να­μώ­σου­με τις δια­λυ­μέ­νες ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, γιατί η δί­καιη ανά­πτυ­ξη, χωρίς την ευ­η­με­ρία του λαού, δεν μπο­ρεί να μα­κροη­με­ρεύ­σει και δεν μπο­ρεί να έχει ορί­ζο­ντα.

Σας ευ­χα­ρι­στώ πολύ.