Νέα δεδομένα στη Ρόδο με το fine dining στα «12 Νησιά» του Rodos Palace

Κου­ζί­να διε­θνής. Με πολ­λές με­σο­γεια­κές πι­νε­λιές. Και μπό­λι­κο άρωμα Ελ­λά­δας. Το εστια­τό­ριο «12 Νησιά» στη Ρόδο (ξε­νο­δο­χείο Rodos Palace 22410-97222) τα­ρά­ζει τα νερά του νη­σιού, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα νέο μενού υψη­λής γα­στρο­νο­μί­ας. Ο σεφ Νίκος Ζερ­βός ανα­λαμ­βά­νει την κου­ζί­να και σερ­βί­ρει φίνες και κα­θα­ρές γεύ­σεις, με υλικά υψη­λής ποιό­τη­τας.

Ένα μενού γευ­σι­γνω­σί­ας απο­τε­λού­με­νο από 10 στά­δια, ξυ­πνά­ει όλες τις αι­σθή­σεις και δη­μιουρ­γεί ευ­φο­ρία και το wine pairing ανε­βά­ζει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το επί­πε­δο. Το γευ­στι­κό «ασαν­σέρ» ξε­κί­νη­σε με μία σούπα ντο­μά­τας σερ­βι­ρι­σμέ­νη σε φλι­τζα­νά­κι ελ­λη­νι­κού καφέ. Για «κα­πά­κι» είχε ένα μπι­σκό­το που θύ­μι­ζε ντάκο, αλλά η υφή του ήταν βου­τυ­ρέ­νια. Μους φέτας και ελιά συ­μπλή­ρω­ναν το έργο μιας ανα­δο­μη­μέ­νης χω­ριά­τι­κης σα­λά­τας. Εξαι­ρε­τι­κά γευ­στι­κό πιάτο και μία κα­τα­πλη­κτι­κή αρχή που ανοί­γει την όρεξη!

Τα κα­λο­και­ρι­νά τη­γα­νι­τά κο­λο­κυ­θά­κια με­τα­μορ­φώ­θη­καν σε τρα­γα­νή κρο­κέ­τα κο­λο­κυ­θιού, που συ­νο­δευό­ταν από κα­τσι­κί­σιο τυρί, κα­ρό­το και σέ­λε­ρι. Συ­νο­δευό­ταν από κρασί Gentilini Ρε­ο­μπό­λα Κε­φαλ­λο­νιάς. Ένα υπέ­ρο­χο πα­ρα­δο­σια­κό ελ­λη­νι­κό πιάτα σε δια­φο­ρε­τι­κή μορφή, που κρα­τού­σε τις γεύ­σεις, έκανε ακόμη πιο έντο­νες τις δια­φο­ρές στις υφές και προ­κα­λού­σε γευ­στι­κή κο­ρύ­φω­ση!

Το κα­λα­μά­ρι αντί για σχάρα ή τη­γά­νι ήταν μα­γει­ρε­μέ­νο σε κενό αέρος. Άψογο μα­ρι­νά­ρι­σμα που ανα­δεί­κνυε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την ιδιαί­τε­ρη γεύση του, μα­λα­κό σαν μυαλό! Η λε­μο­νο­κά­πα­ρη στο πιάτο του έδινε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρη έντα­ση στα αρώ­μα­τα και στη γεύση. Συ­νο­δευό­ταν από κρασί Τσέ­λε­πος Σα­ντο­ρί­νης (Ασύρ­τι­κο).

Η ανα­δο­μη­μέ­νη σπα­να­κό­πι­τα με την τριμ­μέ­νη φέτα (κε­ντρι­κή φωτό) ήταν πλη­θω­ρι­κή. Τρα­γα­νό φύλλο, ωμό σπα­νά­κι, τριμ­μέ­νη φέτα και βι­νε­γρέτ με ελα­φριά γλύκα και οξύ­τη­τα. Δεν ξέρω αν ο σεφ το προ­τεί­νει για σα­λά­τα ή για κυ­ρί­ως, αλλά αυτό το πιάτο είχε πολλά να δώσει, καθώς ήταν γευ­στι­κό και χορ­τα­στι­κό συ­νά­μα. Το κρασί που ταί­ρια­ζε με το πιάτο ήταν ένα πο­τή­ρι Άσπρα Χώ­μα­τα από το Κτήμα Γκλί­να­βος.

Ούτε και το κο­ντο­σού­βλι πα­ρου­σιά­στη­κε στο τρα­πέ­ζι στην κλα­σι­κή του μορφή και γεύση. Ήταν πολύ πιο φίνο, ώστε να εναρ­μο­νί­ζε­ται με το υπό­λοι­πο μενού και συ­νο­δευό­ταν από μους τζα­τζί­κι, το οποίο είχε ελά­χι­στο σκόρ­δο. Ένα έντο­νο πιάτο, είχε ανέ­βει σε φι­νέ­τσα, είχε κα­τέ­βει σε έντα­ση και ήταν έτοι­μο να το απο­λαύ­σει και ο πιο απαι­τη­τι­κός ου­ρα­νί­σκος. Συ­νο­δευό­ταν από κρασί Αγιωρ­γί­τι­κο Νεμέα του Σκού­ρα.

Ένα ζου­με­ρό λα­βρά­κι με ζεστή πα­τα­το­σα­λά­τα και κρέμα κα­ρύ­δας με μο­σχο­λέ­μο­νο ήταν ο τέ­λειος συν­δυα­σμός στο τε­λευ­ταίο από τα κυ­ρί­ως πιάτα. Το συ­νό­δευ­σε κρασί Sauvignon Blanc από το Κτήμα Άλφα.

Μω­σαϊ­κό κορ­μού σο­κο­λά­τας, μαρ­με­λά­δα κουμ-κουάτ και κρέμα πι­κρα­μύ­γδα­λο έκλει­σαν με τον πιο όμορ­φο και γλυκό τρόπο ένα κο­ρυ­φαίο μενού, το οποίο ανε­βά­ζει τον γα­στρο­νο­μι­κό πήχη της Ρόδου ακόμη πιο ψηλά!

Πηγή reader.gr