Ο «πράσινος» Πατριάρχης

Υπάρ­χουν και οι πνευ­μα­τι­κοί ταγοί που ασχο­λού­νται με θέματα που απα­σχο­λούν τον σύγ­χρονο κόσμο μας. Δου­λεύ­ουν και μιλούν γι’ αυτά προ­σπα­θώ­ντας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουν όλους μας. Για την οικο­νο­μική κρίση, το μετα­να­στευ­τικό, τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, το περι­βάλ­λον. Ενας από αυτούς (φοβάμαι μετά τον Πάπα ο μονα­δι­κός…) είναι και ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης. Συχνά μιλά γι’ αυτά τα θέματα και έχει ανα­λά­βει σημα­ντι­κές δράσεις για το περι­βάλ­λον.  Από τότε που ανέλαβε ο Βαρ­θο­λο­μαίος μέχρι και σήμερα συνε­χί­ζει να ευαι­σθη­το­ποιεί  για την ανάγκη προ­στα­σίας του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος (εξ ου και έχει χαρα­κτη­ρι­σθεί διεθνώς, «πρά­σι­νος Πατριάρ­χης» )  ανα­λαμ­βά­νο­ντας για ακόμη μια φορά, νέα πρω­το­βου­λία να φέρει στο επί­κε­ντρο της δημό­σιας σφαίρας το οικο­λο­γικό ζήτημα. «Για εμάς, για το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο, ο σεβα­σμός της Δημιουρ­γίας απο­τε­λεί στάση ζωής. Και σε προ­σω­πικό επίπεδο προ­σπα­θούμε να είμαστε ‘’πρά­σι­νος άνθρω­πος”, να σεβό­μα­στε τον κόσμο που μας παρέ­δωσε ο Θεός, τον οποίο όλοι καλού­μα­στε να δια­φυ­λά­ξουμε και να παρα­δώ­σουμε ακέραιο στις επερ­χό­με­νες γενεές. Ως Πατριάρ­χης, ως ποι­μέ­νας, προ­σπα­θούμε να υπεν­θυ­μί­ζουμε σε κάθε πιστό αλλά και σε κάθε άνθρωπο καλής θελή­σεως ότι η προ­στα­σία του κοινού μας οίκου δια­σφα­λί­ζει το μέλλον όλων». λέει στα πλαίσια αυτής της πρω­το­βου­λίας, σε  τρι­ή­μερο Συμπό­σιο με τη συμ­με­τοχή  περίπου 200 εκπρό­σω­ποι Εκκλη­σιών και θρη­σκειών, κορυ­φαίων στην ειδι­κό­τητά τους επι­στή­μο­νες, περι­βαλ­λο­ντο­λό­γοι, ακτι­βι­στές και πρόσωπα που ασχο­λού­νται ενεργά με την υπόθεση της οικο­λο­γίας, των δια­στά­σεων και των προ­ε­κτά­σεών της, Το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο παρα­πέ­μπει συνεχώς στις κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις της οικο­λο­γι­κής κρίσης και επι­ση­μαί­νει ότι «Τελικά, η μέριμνα για τη φύση και η αλλη­λεγ­γύη με τον άνθρωπο είναι δύο όψεις του ίδιου νομί­σμα­τος». Ο ίδιος έχει μιλήσει πολλές φορές και για την οικο­νο­μική κρίση, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η κρίση δεν έχει μόνο μία διά­σταση, την οικο­νο­μική, αλλά δια­σα­φη­νί­ζει ότι «Αυτή είναι απόρ­ροια μιας βαθύ­τε­ρης πνευ­μα­τι­κής και ηθικής κρίσης, η οποία ασφαλώς δεν είναι ανε­ξή­γητη και αναίτια. Είναι το απο­τέ­λε­σμα της απο­στα­σιο­ποί­η­σης του ανθρώ­που από παρα­δο­σια­κές αρχές και δοκι­μα­σμέ­νες αξίες του. Συν­δέ­ε­ται με την υπο­δού­λωσή του στον κατα­να­λω­τι­σμό, την εξάρ­τησή του από την τεχνο­λο­γία και τη συνα­κό­λουθη υπο­βάθ­μιση της πρό­σω­πον προς πρό­σω­πον επι­κοι­νω­νίας, με το αίσθημα, αν όχι τη βεβαιό­τητα, ότι μπορεί να εξου­σιά­ζει την Κτίση».