Ανοιχτές πληγές

Οι Δήμοι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να τελειώ­νουν με τις παρά­νο­μες χωμα­τε­ρές και κάτω από την πίεση και των ευρω­προ­στί­μων,  προ­χω­ρούν στη δημιουρ­γία νέων, επι­λέ­γο­ντας  ένα δια­φο­ρε­τικό δρόμο: εγκα­τα­λεί­πουν τα σκου­πί­δια σε δια­φο­ρε­τικά σημεία κάθε φορά, μακριά από τα αδιά­κριτα βλέμ­ματα. Κι έτσι βλέ­πουμε δάση, ρέματα και εκτά­σεις μετα­τρέ­πο­νται σε σκου­πι­δό­το­πους. Χωρίς από αυτή την πρα­κτική να εξαι­ρού­νται και πολίτες, με απο­τέ­λε­σμα το πρό­βλημα να γίνεται χει­ρό­τερο. Μια ανοιχτή πληγή για την δημόσια Υγεία και για το στο Περι­βάλ­λον. Για την οποία δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Με τον κίνδυνο πυρ­κα­γιάς  σαν αυτές που έτρεχε να προ­λά­βει η πυρο­σβε­στική πέρσι  σε χωμα­τε­ρές  οι οποίες έχουν  κριθεί επι­κίν­δυ­νες και παρά­νο­μες. Αρκούν για  να κάτσουν προ­λη­πτικά στο σκαμνί οι ανευ­θυ­νουο­ϋ­πεύ­θυ­νοι, πριν αρχί­σουμε μετά από κάποιο κακό να παί­ζουμε την κολο­κυ­θιά και να θαυ­μά­ζουμε τις φωτο­γρα­φίες τους δίπλα στις φωτιές που περί­λυ­ποι κοιτούν.