DW: Το τέλος των ελληνικών ψευδαισθήσεων

Το 2018 ανα­μέ­νε­ται να είναι μια χρονιά ορόσημο για την Ελλάδα αφού σύμφωνα με το θετικό σενάριο η χώρα ανα­μέ­νε­ται να απαλ­λα­γεί από τα μνη­μό­νια και τα δεσμά των πιστω­τών. Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν;

Οκτώ χρόνια μετά το ξέσπα­σμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης η Ελλάδα έχει την ευκαι­ρία να αφήσει -σε τρεις ακριβώς μήνες από σήμερα- ορι­στικά πίσω της τα προ­γράμ­ματα διά­σω­σης και τα μνη­μό­νια. Εντού­τοις, με το μετα­μνη­μο­νιακό τοπίο να είναι κάτι παρα­πάνω από θολό και τους κιν­δύ­νους της επό­με­νης μέρας να είναι ορατοί, τίθεται ευλόγως το ερώτημα κατά πόσον μπορεί να γίνεται λόγος για ένα αίσιο τέλος της πολύ­χρο­νης και ιδιαί­τερα επώ­δυ­νης για τους πολίτες περι­πέ­τειας της Ελλάδας;

Ο επι­κε­φα­λής του Ινστι­τού­του της Γερ­μα­νι­κής Οικο­νο­μίας (IW) της Κολω­νίας Μίχαελ Χύτερ

Στο ερώτημα αυτό κλήθηκε να απα­ντή­σει ο επι­κε­φα­λής του Ινστι­τού­του της Γερ­μα­νι­κής Οικο­νο­μίας (IW) της Κολω­νίας Μίχαελ Χύτερ σε απο­κλει­στική συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στη Deutsche Welle.

«Όχι, δεν είναι όλα καλά, αλλά δεν είναι και τόσο άσχημα όσο ήταν πριν τρία χρόνια, το 2015, με το πολι­τικό χάος και τις συνε­χείς παλι­νω­δίες. Πολλά άλλαξαν στην Ελλάδα, ωστόσο πολλά πρέπει να γίνουν ακόμη. Πάντοτε ο κίν­δυ­νος σε τέτοιες κατα­στά­σεις είναι να χάσεις τη συνέ­χεια και να πιστέ­ψεις ότι υπάρ­χουν άλλες πιο ευνοϊ­κές λύσεις… Η παρα­δοχή ότι δεν θα χρεια­στεί άλλο πακέτο βοή­θειας είναι σημα­ντική, η δοκι­μα­στική έξοδος στις αγορές εξε­λί­χθηκε -υπό τις δεδο­μέ­νες συνθήκες- ικα­νο­ποι­η­τικά και τα τεστ αντοχής των τρα­πε­ζών πήγαν επίσης καλά. Υπάρχει λοιπόν σαφής πρόοδος, αλλά σίγουρα δεν είναι όλα καλά, ειδικά όσον αφορά τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους όπου υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος».

Η ανα­γκα­στική στροφή του 2015

Πού δια­κρί­νει όμως ο γερ­μα­νός οικο­νο­μο­λό­γος τη μεγα­λύ­τερη πρόοδο και σε ποια πεδία πρέπει ενδε­χο­μέ­νως να γίνουν ακόμη μεγα­λύ­τε­ρες προ­σπά­θειες;

«Πιστεύω ότι έγινε σαφές πως δεν υπάρχει πραγ­μα­τική εναλ­λα­κτική επιλογή ως προς τη στρα­τη­γική των διαρ­θρω­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων, όπως είναι ο έλεγχος της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της δημό­σιας διοί­κη­σης […]. Μέχρι το 2015, οπότε ανέ­λα­βαν την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας, αιω­ρού­νταν ότι υπήρχε μια τελείως δια­φο­ρε­τική εναλ­λα­κτική λύση. Η πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως έδειξε το πρόσωπό της. Το πρό­βλημα που έχεις στο σπίτι σου πρέπει να το λύνεις στο σπίτι σου, ενδε­χο­μέ­νως με έξωθεν βοήθεια. […] Αυτό είναι που άλλαξε από το 2015, δεν υπάρ­χουν πλέον ψευ­δαι­σθή­σεις για έναν ενδε­χο­μέ­νως πιο εύκολο εναλ­λα­κτικό δρόμο».

Η δια­δι­κα­σία της προ­σαρ­μο­γής ήταν ιδιαί­τερα επώδυνη για την Ελλάδα

Ο γερ­μα­νός ειδήμων παρα­δέ­χε­ται ότι έγιναν και λάθη κατά τη διάρ­κεια της πολύ­χρο­νης επι­χεί­ρη­σης διά­σω­σης της Ελλάδας, τα οποία ο ίδιος απο­δί­δει πρω­τί­στως στην έλλειψη εμπει­ρίας αλλά και στην έλλειψη των κατάλ­λη­λων εργα­λείων για την αντι­με­τώ­πιση τόσο μεγάλων κρίσεων. «Αναμ­φί­βολα το μεταρ­ρυθ­μι­στικό πρό­γραμμα προ­έ­βλεπε μέτρα τα οποία δεν είχαν νόημα μακρο­πρό­θε­σμα, ωστόσο από την άλλη πλευρά κανείς δεν αμφι­σβη­τεί τη γενική κατεύ­θυνση, η οποία οδηγεί σε ενί­σχυση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και τη δημιουρ­γία νέου πλαι­σίου για τη βιο­μη­χα­νία και την οικο­νο­μία εν γένει».

Πηγή: Deutsche Welle