ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Σοφία ειναι νέα, ωραία, μορφωμένη και… νταλικιέρισσα!

Μαίρη Φώτη 7 λεπτά ανάγνωση
ΣΟΦΙΑ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ2
  • Συνέντευξη
  • στη Μαίρη Φώτη

Η Σοφία Κου­τσού­κου είναι νέα, ωραία, αφο­σιω­μένη σύζυγος, μητέρα δύο κορι­τσιών και… ντα­λι­κιέ­ρισσα!

Είναι πτυ­χιού­χος, μιλάει τρεις ξένες γλώσσες, γέννησε το δεύτερο κορι­τσάκι της πριν από μερικές εβδο­μά­δες και με συνέ­ντευξή της σήμερα στη «δημο­κρα­τική», μας μιλά για την απόφασή της να γίνει τελικά επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός ντα­λί­κας, κατέ­χο­ντας όλα τα επαγ­γελ­μα­τικά διπλώ­ματα.

Μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας τις πρώτες αντι­δρά­σεις του οικο­γε­νεια­κού της περι­βάλ­λο­ντος όταν ανα­κοί­νωσε την απόφασή της, λέει ότι έχει γίνει viral στο δια­δί­κτυο αφού τα καλο­καί­ρια απο­τε­λεί… αξιο­θέ­ατο για τους του­ρί­στες που την φωτο­γρα­φί­ζουν μέσα στο φορτηγό, τονίζει ότι χωρίς τη στήριξη του συζύγου και των γονιών της δεν θα μπο­ρούσε να ασκήσει το επάγ­γελμα που αγαπά και περι­γρά­φει τη «δια­δρομή» μέχρι οι συνά­δελ­φοί της να την απο­δε­χθούν ως ίση!

Σοφία, τι δουλειά κάνεις;

Είμαι ντα­λι­κιέ­ρισσα! Εχω ένα φορτηγό και κάνω μετα­φο­ρές εντός κι εκτός Ρόδου.

Πώς απο­φα­σί­ζει ένα κορίτσι, να κάνει αυτή τη δουλειά;

Αυτό είναι μικρό­βιο. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.

Εσύ προ­φα­νώς το είχες…

Το είχα από μικρή, μου άρεσε αυτή η δουλειά και απο­φά­σισα να το κάνω επάγ­γελμα. Δύσκολο μεν, αλλά όταν υπάρχει θέληση όλα γίνο­νται.

Εχεις σπου­δά­σει όμως άλλο αντι­κεί­μενο.

Οι περισ­σό­τε­ροι έχουμε σπου­δά­σει κάτι άλλο από αυτό που κάνουμε! Εγώ έχω σπου­δά­σει γλωσ­σο­λό­γος… Εργά­στηκα ως πωλή­τρια, έκανα κι άλλες δου­λειές, και τελικά κατέ­ληξα στο τιμόνι.

Τι όχημα οδηγείς;

Οδηγώ νταλίκα 16 μέτρων.

Είχες επαφή με το αντι­κεί­μενο από πριν;

Ο μπαμπάς μου ήταν σε αυτή τη δουλειά κι έχω εικόνες από μικρή. Με έπαιρνε ταξίδια μαζί του πολλές φορές, περ­νού­σαμε πολλές ώρες μέσα στο φορτηγό.

Πότε απο­φά­σι­σες να πάρεις το δίπλωμα για την νταλίκα;

Είχα τελειώ­σει το Πανε­πι­στή­μιο και είχα κάνει διά­φο­ρες άλλες δου­λειές όταν απο­φά­σισα να πάρω το δίπλωμα για την νταλίκα. Το 2010 απο­φά­σισα να βγάλω τα επαγ­γελ­μα­τικά διπλώ­ματα και να ασχο­ληθώ σιγά σιγά με το αντι­κεί­μενο.

Εχεις όλες τις κατη­γο­ρίες επαγ­γελ­μα­τι­κού διπλώ­μα­τος;

Ναι. Και για λεω­φο­ρείο και για φορτηγό και για επι­κα­θή­μενο…

Πόσα χρόνια οδηγείς επαγ­γελ­μα­τικά νταλίκα;

Φέτος ξεκί­νησα την νταλίκα, τα προη­γού­μενα χρόνια οδη­γούσα τρια­ξο­νικό φορτηγό που είναι μείον έξι μέτρα από την νταλίκα.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που οδή­γη­σες;

Την πρώτη φορά που οδήγησα τρια­ξο­νικό μέσα στην πόλη, στο κέντρο, θυμάμαι ότι έτρεμαν τα πόδια μου… Είχα βέβαια μαζί μου τον «δάσκαλο» όπως τον αποκαλώ. Τον άνθρωπο που με εμπι­στεύ­τηκε πρώτη φορά και μου είπε «θα σε βάλω να δου­λέ­ψεις στο φορτηγό». Την πρώτη φορά που οδήγησα νταλίκα, θυμάμαι επέ­στρεφα από Γεννάδι, έβρεχε… Ηταν τραυ­μα­τική εμπει­ρία! Είχα πίσω μου μια άδεια από φορτίο καρότσα κι όταν η καρότσα είναι άδεια «παίζει». Εκανε πολύ θόρυβο και νόμιζα ότι πάντα όταν οδηγώ νταλίκα θα έχει πολύ φασαρία… Βέβαια κι αυτή την πρό­κληση την διεκ­πε­ραί­ωσα κι όλα καλά!

Εκτός από… ντα­λι­κιέ­ρισσα, είσαι σύζυγος και μαμά δύο κορι­τσιών, το ένα μάλιστα είναι λίγων εβδο­μά­δων. Πώς τα συν­δυά­ζεις αυτά; Υποθέτω ότι η δουλειά σου δεν περιο­ρί­ζε­ται στο κλασικό οκτάωρο.

Η δουλειά αυτή δεν έχει σταθερό ωράριο. Μπορεί να φύγεις από το σπίτι το χάραμα και να γυρί­σεις το βράδυ… Τα κατα­φέρνω χάρις στην υπομονή και στην κατα­νό­ηση του συζύγου μου και στην μαμά και τον μπαμπά που με βοηθούν με τα παιδιά.

Όταν ανα­κοί­νω­σες στην οικο­γέ­νειά σου, στους φίλους σου ότι θες να κάνεις αυτή τη δουλειά, ποια ήταν η αντί­δραση;

Αρχικά με κορόι­δε­ψαν! Οι φίλες μου, μου έκαναν καζούρα… Οι γονείς μου, μου είπαν «πού πας να μπλέ­ξεις…». Ο άντρας μου ήταν διστα­κτι­κός όταν του ανα­κοί­νωσα ότι ήθελα να βγάλω τα επαγ­γελ­μα­τικά διπλώ­ματα. Μου είχε πει «κάντο και βλέ­πουμε» θεω­ρώ­ντας ότι δεν θα φτάσω μέχρι το τέλος. Εγώ όμως πίστεψα στον εαυτό μου και στις δυνα­τό­τη­τές μου και να που σήμερα οδηγώ νταλίκα!

 

Ο σύζυγός σου έχει σχέση με τον χώρο;

Όχι, καμία σχέση.

Αρα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για τον ίδιον να το αφο­μοιώ­σει αυτό.

Νομίζω ότι ακόμα δεν το έχει απο­δε­χθεί!

Πάντως ο χώρος αυτός, του φορ­τη­γού και της ντα­λί­κας. είναι από τα κάστρα που ακόμα κρατούν οι άνδρες.

Αμα θέλεις κάτι, γίνεται.

Οι άνδρες συνά­δελ­φοί σου πώς σε αντι­με­τώ­πι­σαν όταν μπήκες στο χώρο;

Πολύ καλά. Με γνώ­ρι­ζαν κι από πριν, γνώ­ρι­ζαν τον μπαμπά μου και τον σύζυγό μου… Στην αρχή βέβαια υπήρχε μια αμφι­σβή­τηση και δεν πίστευαν ότι θα τα κατα­φέρω. Πολλοί θεώ­ρη­σαν μερικές μέρες μόνο θα αντέξω και μετά θα τα παρα­τήσω, αλλά τελικά απο­δεί­χθηκε ότι… δεν μασάω!

Πώς είναι μια τυπική ημέρα στη δουλειά σου;

Συνήθως, ξεκινάω να πάω στο λιμάνι. Να δούμε τι καρό­τσες έχουμε, να τις βγά­λουμε από το πλοίο… Αυτό περι­λαμ­βά­νει να μπούμε στο καράβι, να «κοτσά­ρουμε», να βγούμε από το καράβι, να αφή­σουμε την κάθε καρότσα, να την «ξεκο­τσά­ρουμε»… Αυτό μπορεί να γίνει μέχρι και 10 φορές. Κι έπειτα να πάρουμε την καρότσα που μας αντι­στοι­χεί και την πάμε στον προ­ο­ρι­σμό της. Μπορεί να κου­βα­λή­σουμε μέχρι 40 τόνους μικτό φορτίο.

Όταν στο δρόμο σε βλέπουν να οδηγείς νταλίκα και να μετα­φέ­ρεις τόσο βαρύ φορτίο, πώς αντι­δρούν οι οδηγοί;

Εχουν συμβεί πολλά! Ιδίως το καλο­καίρι με τους του­ρί­στες… Με φωτο­γρα­φί­ζουν, ανε­βά­ζουν τις φωτο­γρα­φίες στο facebook. Δεν είναι υπερ­βολή να πω ότι κυκλο­φο­ρούν φωτο­γρα­φίες μου να οδηγώτο φορτηγό, ανά την υφήλιο! Οπου στα­μα­τήσω με το φορτηγό, υπάρχει ένα κινητό που με κυνη­γάει. Με χαι­ρε­τάνε, μου κορ­νά­ρουν… Εχει τύχει να στα­μα­τή­σει αυτο­κί­νητο με τέσ­σε­ρις νεαρούς οι οποίοι κατέ­βη­καν και υπο­κλι­νό­ταν μπροστά από το φορτηγό, στα φανάρια στα Κοσκι­νού.

Δεν είναι συνη­θι­σμένη εικόνα μια γυναίκα, νεαρή, όμορφη, περι­ποι­η­μένη να οδηγεί νταλίκα. Προ­φα­νώς γι αυτό και υπάρ­χουν αυτές οι αντι­δρά­σεις.

Προ­σπαθώ να το συνη­θίσω… Εγώ δεν νιώθω «αξιο­θέ­ατο», εγώ απλώς κάνω τη δουλειά μου.

Οι συνά­δελ­φοί σου, έχουν εξοι­κειω­θεί;

Ε ναι. Οι συνά­δελ­φοι πια με γνω­ρί­ζουν και δεν τους φαί­νε­ται περί­εργο.

Σε βοηθούν;

Πάρα πολύ. Δεν έχω παρά­πονο. Ειδικά το περα­σμένο καλο­καίρι που ήμουν έγκυος ήταν όλοι stand by!

Οδη­γού­σες όσο ήσουν έγκυος;

Ναι, μέχρι τον 8ο μήνα.

Ποιες δυσκο­λίες έχεις αντι­με­τω­πί­σει στο τιμόνι;

Δύσκολο είναι να σου τύχει ζημιά στο δρόμο και να μην ξέρεις τι να κάνεις και να είσαι μακριά από την πόλη. Μου έχει τύχει να μείνω από το πρωί μέχρι το βράδυ λόγω βλάβης στο δρόμο και να περι­μένω τον μηχα­νικό. Δύσκολο είναι επίσης να σου λυθεί το φορτίο και να πρέπει να στα­μα­τή­σεις σε κατάλ­ληλο σημείο –γιατί οι δρόμοι μας είναι στενοί- και να μπο­ρέ­σεις εγκαί­ρως να το ξανα­δέ­σεις, αν βέβαια αυτό είναι εφικτό. Αν δεν είναι… ο Θεός βοηθός, μέχρι να φτάσεις στον προ­ο­ρι­σμό σου.

Πάρα πολλά μπορούν να σου συμβούν στο δρόμο, έχεις τα βοη­θη­τικά συστή­ματα βέβαια, αλλά θα πρέπει όλη την ώρα να είσαι σε εγρή­γορση, να έχεις μάτια παντού και να ελέγ­χεις καθρέ­φτες, φώτα, φλας…

Εχει έρθει στιγμή που έχεις φοβηθεί;

Το καλο­καίρι είναι πάντα πολύ δύσκολα, πρέπει να έχεις τα μάτια σου 14 με τα ενοι­κια­ζό­μενα οχήματα στους δρόμους, ειδικά με τα μηχα­νά­κια και τις γου­ρού­νες. Κάτι που να με έχει τρο­μά­ξει δεν έχει συμβεί, ωστόσο το καλο­καίρι στην μεγάλη κατη­φόρα στο Χαράκι, μου άναψε η ένδειξη για τα φρένα κι εκεί φοβή­θηκα.

Όταν ήσουν μικρή ήσουν αυτό που λέμε «αγο­ρο­κό­ρι­τσο»;

Ναι! Εκανα παρέα με αγόρια, έπαιζα ποδό­σφαιρο, ασχο­λιό­μουν μόνο με τον Πανα­θη­ναϊκό… μέχρι που γνώρισα τον άνδρα μου, στα 15 μου και λίγο με «ταρα­κού­νησε»!

Ως παιδί τι ονει­ρευό­σουν να γίνεις όταν μεγα­λώ­σεις;

Πάντα ονει­ρευό­μουν να είμαι έξω, να μην χρεια­στεί να κλειστώ σε έναν χώρο. Το τιμόνι το αγα­πούσα από μικρή. Σκε­φτό­μουν τον εαυτό μου μέσα σε ένα φορτηγό, αλλά τότε δεν υπήρχαν ερε­θί­σματα. Δεν είχα δει ποτέ καμία γυναίκα να οδηγεί νταλίκα ή φορτηγό, δεν είχα τέτοιο πρότυπο.

Πώς αισθά­νε­σαι που τα έχεις κατα­φέ­ρει σε έναν ξεκά­θαρα ανδρο­κρα­τού­μενο χώρο;

Όταν απο­φά­σισα να ασχο­ληθώ με αυτή τη δουλειά είπα στον εαυτό μου ότι δεν μου επι­τρέ­πε­ται σε καμία περί­πτωση να πω «δεν μπορώ». Δεν υπάρχει δεν μπορώ, όταν θες, όλα τα μπορείς και όλα γίνο­νται.

Σε έχουν απο­δε­χθεί ως «ίση» οι συνά­δελ­φοί σου;

Πιστεύω ναι. Μπορεί να μην έχω τις ίδιες δυνα­τό­τη­τες από άποψη δύναμης, διότι εξυ­πα­κού­ε­ται ότι απαι­τεί­ται και δύναμη σε αυτή τη δουλειά, όμως στα υπό­λοιπα θεωρώ ότι δεν υστερώ. Αν κάπου ζοριστώ, ζητάω τη βοήθειά τους.

Εχεις δύο κορι­τσά­κια. Πώς θα σου φαι­νό­ταν αν σου έλεγαν είτε και τα δύο είτε το ένα, ότι θέλουν να ακο­λου­θή­σουν τη δουλειά της μαμάς;

Μακάρι να την έκαναν, μόνο όμως αν πραγ­μα­τικά αγαπούν το επάγ­γελμα. Μόνο όταν αγαπάς το επάγ­γελμά σου, οποιο­δή­ποτε επάγ­γελμα, το κάνεις καλά και είσαι καλά κι εσύ.

Οι γυναί­κες τι σου λένε;

Με ρωτάνε πώς μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά, πόσο δύσκολο είναι… Δεν έχω ακούσει καμία να μου πει «θέλω κι εγώ να κάνω αυτή τη δουλειά»!

Υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει σε αυτό το χώρο και θες να το κάνεις;

Ναι! Θέλω να πάω με τη νταλίκα στην Ευρώπη.

Το μεγα­λύ­τερο ταξίδι που έχεις κάνει;

Με το φορτηγό έχω φτάσει μέχρι Πελο­πόν­νησο. Με το ΙΧ έχω οδη­γή­σει σε όλη την Ελλάδα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 3 σχόλια

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.