Φαρμακοποιοί στην άγονη γραμμή

Από την συνέ­ντευξη στη “δ” και στην Μαίρη Φώτη το δημο­σί­ευμα της Καθη­με­ρι­νής

“Ηταν 2013, όταν το μονα­δικό φαρ­μα­κείο των Λειψών έβαλε λουκέτο για οικο­νο­μι­κούς λόγους (κυρίως λόγω της μη εξό­φλη­σης των οφει­λο­μέ­νων από τον ΕΟΠΥΥ στους φαρ­μα­κο­ποιούς). Αλλη μία «πληγή» για τους σχεδόν 800 κατοί­κους του ακρι­τι­κού νησιού, που επί δεκα­ε­τίες πάλευαν –και εξα­κο­λου­θούν να παλεύ­ουν– με ελλεί­ψεις και προ­βλή­ματα. Εξι μήνες έμειναν χωρίς φαρ­μα­κείο, όταν ο τότε δήμαρ­χος, Μπε­νέ­τος Σπύρου, απο­φά­σισε να βάλει αγγελία στο Δια­δί­κτυο, ελπί­ζο­ντας το… ανέλ­πι­στο. Ποιος θα δεχόταν να έρθει στην άγονη γραμμή και να πάρει το ρίσκο του να ανοίξει μια επι­χεί­ρηση, γνω­ρί­ζο­ντας εκ των προ­τέ­ρων ότι πιθα­νό­τατα θα ήταν κατα­δι­κα­σμέ­νος να απο­τύ­χει;

O Αλέ­ξαν­δρος Τσα­να­κτσής και η σύντρο­φός του (και μετέ­πειτα σύζυγός του) Πέννυ Αλε­ξο­πού­λου, φαρ­μα­κο­ποιοί και οι δύο, εκείνη την εποχή εργά­ζο­νταν στα δύο άκρα της χώρας, στις γενέ­τει­ρές τους. Σε φαρ­μα­κείο στην Καβάλα εκείνος, στο νοσο­κο­μείο της Καλα­μά­τας εκείνη. Δεν ήξεραν καν πού βρί­σκο­νταν οι Λειψοί.

Κι όμως, λίγες εβδο­μά­δες μετά θα απο­βι­βά­ζο­νταν από το πλοίο στο λιμάνι του νησιού, έτοιμοι να στήσουν σ’ αυτή τη γωνιά του ανα­το­λι­κού Αιγαίου το σπιτικό τους, να ξεκι­νή­σουν μια νέα ζωή. «Συγ­γε­νείς και φίλοι μάς έλεγαν τρελούς και προ­σπά­θη­σαν να μας απο­τρέ­ψουν. Αλλά το επάγ­γελμά μας είναι “κλειστό”, χρήματα να αγο­ρά­σουμε άδεια δεν είχαμε, αλλού δεν θα μας δινόταν αυτή η ευκαι­ρία. Κι εμείς είχαμε ένα όνειρο: να ενω­θούμε, να κάνουμε οικο­γέ­νεια, να έχουμε τη δική μας βάση, μια κοινή στέγη, μια κοινή πορεία», λένε.

Και μια κοινή δουλειά, εν προ­κει­μένω. Το κίνητρο που έδινε ο δήμος –η δωρεάν παρα­χώ­ρηση του ακι­νή­του– μέτρησε πολύ στο να πάρουν μια τόσο δύσκολη απόφαση. Δεν δια­ψεύ­στη­καν. «Οι Λει­ψιώ­τες μάς υπο­δέ­χθη­καν με απί­στευτη ζεστα­σιά, άνοιξαν μια μεγάλη αγκαλιά για μας. Οι Λειψοί είναι σαν χωριό, όλοι είμαστε μια οικο­γέ­νεια. Ο δήμαρ­χος, Φώτης Μάγγος, είναι δίπλα μας σε ό,τι χρεια­στούμε, όπως ήταν και ο προη­γού­με­νος. Βέβαια, ο χει­μώ­νας δεν είναι εύκολος. Ειδικά με κακο­και­ρία και απα­γο­ρευ­τικό απόπλου, νιώθεις εγκλω­βι­σμέ­νος, συχνά δεν έχεις τη δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης σε πολύ απα­ραί­τητα πράγ­ματα. Από την άλλη πλευρά, όμως, έχουμε ποιό­τητα ζωής, χωρίς πίεση και άγχος. Ο γιος μας, ο Χρήστος, που γεν­νή­θηκε εδώ, είναι δύο ετών. Μεγα­λώ­νει όμορφα, κοντά στη φύση. Δεν κλει­δώ­νουμε το σπίτι, δεν κλει­δώ­νουμε το αυτο­κί­νητο, πού αλλού αισθά­νε­σαι τέτοια ασφά­λεια και εμπι­στο­σύνη στους γύρω σου;», λέει ο Αλέ­ξαν­δρος που πριν από λίγες μέρες βρα­βεύ­τηκε από τον Φαρ­μα­κευ­τικό Σύλλογο Δωδε­κα­νή­σου, μαζί με άλλους τέσ­σε­ρις συνα­δέλ­φους του, «για τον αγώνα που δίνουν προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρι­θούν στην κάλυψη των αναγκών φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης των λιγο­στών κατοί­κων ακρι­τι­κών νησιών».

Ενεση σε γάιδαρο

Και πώς είναι η καθη­με­ρι­νό­τητα στο φαρ­μα­κείο των Λειψών; «Κάνουμε τα πάντα: από ένεση σε γάιδαρο ή σκύλο μέχρι παροχή πρώτων βοη­θειών σε εγκε­φα­λικά και εμφράγ­ματα. Το νησί έχει μόνο έναν αγρο­τικό γιατρό. Πώς να τα προ­λά­βει όλα; Θεω­ρούμε χρέος μας να τον στη­ρί­ζουμε όσο μπο­ρούμε. Είναι πάρα πολλά τα περι­στα­τικά που αντι­με­τω­πί­ζουμε. Αν μέναμε σε πόλη, θα παίρ­ναμε σύνταξη και κάποια δεν θα τα είχαμε δει ποτέ!», εξηγούν η Πέννυ και ο Αλέ­ξαν­δρος. Το ωράριο του φαρ­μα­κείου; «Υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, εφη­με­ρεύ­ουμε 24 ώρες το 24ωρο!» Και το μέλλον τους; «Στους Λειψούς! Η απόφαση ήταν συνει­δητή. Εδώ είναι πια η ζωή μας».