Αλ. Τσανακτσής: Ο στεριανός που… τόλμησε να πιάσει άγονη γραμμή, ανοίγοντας φαρμακείο στους Λειψούς!

Πώς βρε­θή­κατε στους Λειψούς;

Ο πρώην δήμαρ­χος Λειψών Μπε­νέ­τος Σπύρου είχε γνω­στο­ποι­ή­σει μέσω του δια­δι­κτύου ότι ζητούσε φαρ­μα­κο­ποιό για το νησί, το οποίο είχε μείνει επί 6 μήνες χωρίς φαρ­μα­κείο. Είδαμε την ανάρ­τηση εγώ και η σύζυγός μου, το συζη­τή­σαμε και πήραμε την απόφαση να έρθουμε εδώ.

Από πού ήρθατε;

Η σύζυγός μου από την Καλα­μάτα κι εγώ από την Καβάλα. Είμαστε και οι δύο φαρ­μα­κο­ποιοί.

Πριν από πόσο καιρό πήρατε την απόφαση να μετα­κο­μί­σετε στους Λειψούς;

Πριν από τέσσερα χρόνια.

Γνω­ρί­ζατε πριν το νησί; Το είχατε επι­σκε­φθεί ποτέ;

Όχι. Δεν είχαμε έρθει ποτέ. Για να είμαι ειλι­κρι­νής ούτε καν ξέραμε πού πέφτει στο χάρτη! Ηρθαμε στα τέλη Ιουλίου, είδαμε το νησί, είδαμε τους φιλό­ξε­νους ανθρώ­πους που από την πρώτη στιγμή χωρίς να γνω­ρί­ζουν ποιοι είμαστε και για ποιο σκοπό ερχό­μα­στε, ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας. Μιλή­σαμε τότε με τον δήμαρχο Μπενέτο Σπύρου, που μας είχε δώσει ως κίνητρο για να έρθουμε στο νησί το δωρεάν ενοίκιο του φαρ­μα­κείου, συζη­τή­σαμε, τα βρήκαμε κι όταν έμαθαν οι κάτοι­κοι ότι είμαστε φαρ­μα­κο­ποιοί, άνοιξαν μια μεγάλη αγκαλιά για εμένα και τη σύζυγό μου. Το κλίμα ήταν πολύ καλό.

Το φαρ­μα­κείο το δου­λεύ­ετε με τη σύζυγο;

Ναι. Πριν έρθουμε εδώ είχαμε και οι δύο τις δου­λειές μας. Η σύζυγός μου ήταν στο Νοσο­κο­μείο της Καλα­μά­τας κι εγώ εργα­ζό­μουν σε φαρ­μα­κείο επάνω στην Καβάλα.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να αφήσετε τις δου­λειές σας και να φτάσετε στους Λειψούς;

Να κάνουμε οικο­γέ­νεια, να ενω­θούμε. Να έχουμε μια βάση, έναν δικό μας χώρο, μια κοινή στέγη.

Είναι τα πράγ­ματα σήμερα όπως τα φαντα­ζό­σα­σταν όταν πήρατε την απόφαση να μετα­κο­μί­σετε;

Υπάρ­χουν κάποιες δυσκο­λίες, υπάρ­χουν υπέρ αλλά και κατά. Το χειμώνα είναι δύσκολο… Είμαστε από στεριά και οι δύο και είναι λίγο δύσκολο να περιο­ρί­ζε­σαι σε ένα νησί χωρίς μέσα, χωρίς τη δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης σε κάποια απα­ραί­τητα πράγ­ματα. Από την άλλη πλευρά εδώ υπάρχει ποιό­τητα ζωής όσον αφορά στο παιδί που έχουμε πλέον απο­κτή­σει. Είναι όμορφα… Δεν κλει­δώ­νεις το σπίτι, δεν κλει­δώ­νεις το αυτο­κί­νητο, πολύ απλά πράγ­ματα για κάποιους, αλλά για εμάς είναι όμορφα.

Πώς είναι να μένεις χειμώνα καιρό σε ένα μικρό νησί, όταν μάλιστα είσαι στε­ρια­νός;

Είναι αρκετά δύσκολα. Ο καιρός είναι το Α και το Ω, εξαρ­τά­σαι από τον καιρό. Είναι και τα πλοία της γραμμής που μειώ­νουν τα δρο­μο­λό­γιά τους τον χειμώνα… Χθες είχαμε δια­κο­μιδή μιας γιαγιάς με εγκε­φα­λικό και δόξα τω Θεώ ο καιρός ήταν καλός. Τις προη­γού­με­νες ημέρες, ερχό­με­νοι από τη Ρόδο απο­κλει­στή­καμε δύο ημέρες στη Λέρο, φτάσαμε Τετάρτη στο νησί λόγω του κακού καιρού.

Ποια είναι η απο­στολή ενός φαρ­μα­κο­ποιού σε ένα ακρι­τικό νησί;

Κάνουμε τα πάντα όλα! Από ένεση σε γάιδαρο (!) μέχρι παρου­σία σε επείγον περι­στα­τικό μέσα στο ιατρείο μαζί με τον γιατρό. Χθες το βράδυ για παρά­δειγμα, ήμουν στο ιατρείο μαζί με τον γιατρό και τη νοση­λεύ­τρια για ένα βαρύ εγκε­φα­λικό που τελικά έγινε δια­κο­μιδή για Σάμο γιατί στην Κάλυμνο δεν μας δέχο­νταν, η Κως ήταν μακριά δεν ξέραμε αν θα αντέξει η γιαγιά, και τελικά το ΕΚΑΒ μας έδωσε το ΟΚ για Σάμο. Επρεπε να περι­μέ­νουμε δύο ώρες για να έρθει σκάφος από την Πάτμο που έχει κάνει σύμβαση με το ΕΚΑΒ να πάρει τη γιαγιά και να φύγει για τη Σάμο, κατά τις 00.30 με 01:00.

Αρα εφη­με­ρεύ­ετε 24 ώρες το 24ωρο…

Ναι, εννο­εί­ται. Και χθες ήταν το νησί έξι ώρες χωρίς γιατρό όταν έφυγε για την δια­κο­μιδή της γιαγιάς, ήμασταν μόνοι μας.

Όταν απου­σιά­ζει ο γιατρός οι κάτοι­κοι απευ­θύ­νο­νται σε εσάς;

Σε εμάς και στη νοση­λεύ­τρια. Αν είναι κάποιο περι­στα­τικό επείγον που χρήζει άμεσης αντι­με­τώ­πι­σης, ο κόσμος απευ­θύ­νε­ται σε εμάς. Το κινητό δεν κλείνει ποτέ, είναι πάντα ανοικτό και ποτέ αθόρυβο. Και περι­μέ­νουμε… Ή έρχο­νται στο σπίτι.

Ερχο­νται ασθε­νείς στο σπίτι σας;

Ναι αμέ, ό,τι ώρα να ναι.

Φαντά­ζο­μαι ότι σε ένα μικρό νησί ένας φαρ­μα­κο­ποιός ανα­πτύσ­σει ισχυ­ρούς δεσμούς με τους κατοί­κους.

Είμαστε μια μεγάλη οικο­γέ­νεια. Εδώ οι γιατροί μέχρι πρό­τι­νος έρχο­νταν για 15 ημέρες, 20 ημέρες, μια εβδο­μάδα… Αλλαζαν συνέ­χεια. Δεν μπο­ρού­σαν λοιπόν να ξέρουν το ιστο­ρικό του κάθε ασθε­νούς. Αυτό δημιουρ­γεί δυσκο­λίες και στους ασθε­νείς αλλά και στους για­τρούς, όπως αντι­λαμ­βά­νε­σθε. Εμείς μετά από τόσα χρόνια γνω­ρί­ζουμε καλύ­τερα το ιστο­ρικό του κάθε ασθε­νούς, κι έτσι οι γιατροί ζητάνε από εμάς κάποια ενη­μέ­ρωση για κάποια περι­στα­τικά. Εμείς τα ξέρουμε από πρώτο χέρι, ξέρουμε τι φάρμακα παίρ­νουν, τι έχουν περάσει και είμαστε δίπλα τους.

Τέσσερα χρόνια μετά, αισθά­νε­στε δικαιω­μέ­νος από την απόφασή σας να μετα­κο­μί­σετε στους Λειψούς;

Ναι. Είμαστε καλά εδώ… Βοή­θη­σαν βέβαια και ο πρώην δήμαρ­χος Μπε­νέ­τος Σπύρου και ο πρό­ε­δρος του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δωδε­κα­νή­σου Νίκος Φου­τού­λης και ο σημε­ρι­νός δήμαρ­χος Φώτης Μάγγος που είναι δίπλα μας. Ειδικά ο πρώην δήμαρ­χος και ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου μας βοή­θη­σαν πάρα πολύ τον πρώτο καιρό με την γρα­φειο­κρα­τία που συνα­ντή­σαμε. Ακόμα και σήμερα ο κ. Φου­τού­λης χωρίς να ανή­κουμε καν στον Σύλλογο Δωδε­κα­νή­σου, μας βοηθά και πάντα είναι δίπλα μας σε ό,τι χρεια­στούμε.

Η προ­ο­πτική είναι να μείνετε μόνιμα με την οικο­γέ­νεια εκεί;

Ναι, δεν υπάρ­χουν άλλα πλάνα προς το παρόν. Είμαστε εδώ και είμαστε καλά.

Ελλεί­ψεις σε φάρμακα υπάρ­χουν λόγω της από­στα­σης από τα μεγάλα αστικά κέντρα;

Ναι υπάρ­χουν. Όπως σε όλα τα φαρ­μα­κεία. Απλά το θέμα είναι ότι σε αυτά τα μικρά νησιά, όπως είναι οι Λειψοί, η ροή των φαρ­μά­κων είναι κυκλική. Οι πελάτες μας είναι στα­θε­ροί και τα φάρμακα που παίρ­νουν κάθε μήνα είναι γνωστά, και θα μπο­ρούσε να διευ­θε­τη­θεί καλύ­τερα η προ­μή­θεια των φαρ­μά­κων.

Εχετε κληθεί να αντι­με­τω­πί­σετε περί­εργα περι­στα­τικά εκεί στους Λειψούς;

Πάρα πολλά, άπειρα! Τροχαία το καλο­καίρι, νησί χωρίς γιατρό πέντε ημέρες συνε­χό­με­νες, τσι­μπή­ματα από φίδια, δια­κο­μι­δές χωρίς γιατρό, εγκε­φα­λικά, εμφράγ­ματα… Πάρα πολλά. Κάποια περι­στα­τικά που αντι­με­τω­πί­σαμε εδώ, ως φαρ­μα­κο­ποιοί στην πόλη δεν θα τα βλέπαμε ποτέ στη ζωή μας. Θα παίρ­ναμε σύνταξη και δεν θα τα είχαμε δει ποτέ.

Οι ρυθμοί των Λειψών πώς σας φαί­νο­νται;

Υπάρ­χουν όλες οι δομές πάνω στο νησί. Από παιδικό σταθμό μέχρι Λύκειο, έχει 200 παιδιά το νησί. Εχουμε τα πάντα, ταχυ­δρο­μείο, τρά­πε­ζες, καθη­γη­τές για μουσική, για πιάνο, για κιθάρα…

Δεν σας λείπει κάτι;

Όχι.

Πρό­σφατα βρα­βευ­τή­κατε από τον Φαρ­μα­κευ­τικό Σύλλογο Δωδε­κα­νή­σου μαζί με άλλους τέσ­σε­ρις συνα­δέλ­φους σας για την τόλμη σας να λει­τουρ­γείτε φαρ­μα­κείο σε ακρι­τικά νησιά.

Ναι, ήταν τιμη­τικό για εμάς, ήταν πολύ ωραία, ευγε­νική και όμορφη κίνηση εκ μέρους του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δωδε­κα­νή­σου.

Όταν απο­φα­σί­σατε να μετα­κο­μί­σετε στους Λειψούς υπήρχαν φίλοι, συγ­γε­νείς, συνά­δελ­φοι που προ­σπά­θη­σαν να σας μετα­πεί­σουν;

Πώς δεν υπήρχαν… Υπήρχαν! Είστε τρελοί, μας έλεγαν! Ψάχναμε στον χάρτη για να τους δεί­ξουμε πού είναι οι Λειψοί… Μας έλεγαν, πού πάτε, ξανα­σκε­φτείτε το!

Ηταν πάντως παρά­τολμη απόφαση…

Ηταν!

Αλλά σας βγήκε σε καλό.

Βγήκε σε καλό ναι. Υπήρχε και το κίνητρο, ήταν και οι κάτοι­κοι που μας αγκά­λια­σαν από την πρώτη ημέρα κι αυτό μας ενθάρ­ρυνε για να κάνουμε αυτό το βήμα.

Το παιδάκι σας πόσων ετών είναι;

Είναι δύο ετών.

Η ζωή που έχετε σήμερα στους Λειψούς είναι αυτή που θέλετε και για το παιδί σας;

Κι εγώ και η σύζυγός μου είμαστε από χωριά, έξω από την Καλα­μάτα και έξω από την Καβάλα. Μεγα­λώ­σαμε σε χωριό… Το άσχημο είναι πως ο μικρός είναι μακριά από τις για­γιά­δες, και τους παπ­πού­δες αλλά κι εδώ όλοι έγιναν για­γιά­δες και παπ­πού­δες! Ερχο­νται, τον παίρ­νουν από το φαρ­μα­κείο, τον πηγαί­νουν βόλτα… Οπου βρει κόσμο απλώνει το χέρι και φεύγει! Ακόμα και οι του­ρί­στες που έρχο­νται το καλο­καίρι και μας γνω­ρί­ζουν, παίρ­νουν το παιδί, το πάνε βόλτα. Ειδικά όταν έχει κίνηση και περισ­σό­τερη δουλειά, έχουμε πολλές ντα­ντά­δες που μας βοηθούν! Εδώ οι σχέσεις των ανθρώ­πων είναι πιο καθαρές, δεν έχουν τα προ­βλή­ματα της πόλης, δεν υπάρχει κίνηση, βαβούρα, πίεση… Αυτά δεν υπάρ­χουν εδώ.