Ποινική διάσταση προσέλαβαν οι διαμαρτυρίες των κατοίκων της Πάτμου για τους δασικούς χάρτες

Kαι ποινική διά­σταση προ­σέ­λαβε η δια­μαρ­τυ­ρία κατοί­κων της Πάτμου για τον χαρα­κτη­ρι­σμό του 80% περίπου εκτά­σεων του νησιού ως δασικό – χορ­το­λι­βα­δικό και κατά συνέ­πεια ως ανήκον στην ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Κάτοι­κοι του νησιού προ­σέ­φυ­γαν ήδη ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω και κοι­νο­ποί­η­σαν την αναφορά τους στον Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου και τον Συντο­νι­στή της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου.

Με την μηνυ­τή­ρια αναφορά χαρα­κτη­ρί­ζουν ως παρά­νομη και αυθαί­ρετη την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών για την Πάτμο, ενώ υπαίτια θεωρούν την Διευ­θύ­ντρια της Διεύ­θυν­σης Δασών Δωδε­κα­νή­σου ζητώ­ντας την άσκηση ποι­νι­κής δίωξης εις βάρος της για παρά­βαση καθή­κο­ντος.

Σύμφωνα με την αναφορά η Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου δεν ανα­γνω­ρί­ζει τον χρυ­σό­βουλο λόγο του Αλέξιου Κομνη­νού αυτο­κρά­τορα του Βυζα­ντίου, ως αδιαμ­φι­σβή­τητο τίτλο ιδιο­κτη­σίας της εν Πάτμω Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννου τού Θεο­λό­γου για ολό­κληρη την Πάτμο.

Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι οι απόψεις, περί δήθεν ιστο­ρι­κής και άνευ ουσια­στι­κής αξίας του άνω χρυ­σό­βου­λου, έχουν απορ­ρι­φθεί είτε με έγγραφα του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, είτε με δικα­στι­κές απο­φά­σεις και δια­τεί­νο­νται ότι η Διεύ­θυνση Δασών επι­χει­ρεί εκ νέου να επα­να­φέ­ρει τις απορ­ρι­φθεί­σες απόψεις και γνώμες, εμπλέ­κο­ντας την Μονή αλλά και τούς ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των του νησιού, σε μία κατά­σταση τετε­λε­σμένη, υπέρ τού Δημο­σίου, με την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών.

Επι­ση­μαί­νουν ότι το χρυ­σό­βουλο του αυτο­κρά­τορα Αλέξιου Κομνη­νού μνη­μο­νεύ­ε­ται και ανα­γνω­ρί­ζε­ται, με τις παρα­κάτω ανα­φε­ρό­με­νες δικα­στι­κές απο­φά­σεις ήτοι:

– Με την υπ. αριθμ. 64/2007 απόφαση τού δικα­στι­κού συμ­βου­λίου τού Ε΄ τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου.

– Με την υπ. αριθμ. 62/2006 απόφαση τού δικα­στι­κού συμ­βου­λίου των Εφετών Δωδε­κα­νή­σου.

– Με την υπ. αριθμ. 127/2003 απόφαση τού δικα­στι­κού συμ­βου­λίου των Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι εγγραφα τα οποία συνη­γο­ρούν υπέρ της ιδιο­κτη­σίας της Μονής, δια­στρε­βλώ­θη­καν και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν κατά το έτος 2000, από τον τότε προϊ­στά­μενο της τότε Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου τα οποία όμως απορ­ρί­φθη­καν πανη­γυ­ρικά.

Οι ανα­φέ­ρο­ντες τονί­ζουν μεταξύ άλλων ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο δεν είχε ποτέ κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα στο νησί και τονί­ζουν ο χαρα­κτη­ρι­σμός των ακι­νή­των ως δασικών δεν αφορά το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς αυτών, αλλά μόνο την φύση του εδάφους τους, παρα­πέ­μπει το ολι­γό­τερο σε αφελείς, διότι δια του χαρα­κτη­ρι­σμού του ακι­νή­του ως δασικού, ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως κύριος αυτού, με το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τος το Ελλη­νικό Δημόσιο υπο­χρε­ώ­νο­ντας τους ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των σε ευθεία αντι­πα­ρά­θεση με αυτό εφαρ­μο­ζο­μέ­νων των δια­τά­ξεων που προ­βλέ­πο­νται γα τα ακίνητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, ήτοι: ανα­γκα­στική υποβολή αντιρ­ρή­σεων συγκρο­του­μέ­νων προς τούτο ειδικών επι­τρο­πών, αφαι­ρου­μέ­νου παντός δικαιώ­μα­τος προ­σφυ­γής στα αστικά δικα­στή­ρια και μόνο σε περί­πτωση απόρ­ρι­ψης αυτών, τότε δύναται η δυνα­τό­τητα προ­σφυ­γής στα πολι­τικά δικα­στή­ρια.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι είναι προ­φα­νής η δέσμευση των ακι­νή­των το ολι­γό­τερο μια πεντα­ε­τία με τον κίνδυνο της απώ­λειας τους.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι από τις ως άνω ενέρ­γειες της Διεύ­θυν­σης Δασών προ­κα­λεί­ται τερά­στια μείωση της αξίας των ακι­νή­των στην Πάτμο και οικο­νο­μική βλάβη ολο­κλή­ρου του νησιού, από την απώλεια σημα­ντι­κών οικο­νο­μι­κών πόρων, που προ­κα­λού­νται με την μείωση των συναλ­λα­γών των ιδιό­κτη­των ακι­νή­των τού νησιού.

Προ­κα­λεί­ται ακόμη, όπως τονί­ζουν, επι­πρό­σθετη ανεργία, σ΄ αυτά τα χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης στην Ελλάδα, ιδιαί­τερα στους επαγ­γελ­μα­τίες 180 περίπου επαγ­γελ­μά­των που ασχο­λού­νται με την οικο­δομή αλλά και μελ­λο­ντική ερήμωση τού νησιού, για τα επόμενα χρόνια, εφόσον το νησί δεν μπορεί να επι­βιώ­σει μόνο με την περι­στα­σιακή άσκηση των του­ρι­στι­κών επαγ­γελ­μά­των, κυρίως νέων ατόμων όπου ανα­γκά­ζο­νται να μετοι­κί­σουν εκτός Πάτμου προς ανεύ­ρεση εργα­σίας.