Α-τυπος και υπογραμμός: Ιστορία μου, αμαρτία μου..

Είναι του­λά­χι­στον οξύμωρο… Την ίδια ώρα που ο Ερντο­γάν διεκ­δι­κεί τα μισά νησιά του Αιγαίου, η κυβέρ­νηση ετοι­μά­ζε­ται να τους δώσει την χαρι­στική βολή εξο­μοιώ­νο­ντας τον ΦΠΑ και στα υπό­λοιπα, από 1-1-2018.

Η απόφασή της αυτή , έρχεται να προ­στε­θεί σε μια σειρά από άστοχες-επιεικώς- πολι­τι­κές προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σεων που είχαν ως απο­τέ­λε­σμα οι νησιώ­τες να εγκα­τα­λεί­πουν τον τόπο τους για να διεκ­δι­κή­σουν καλύ­τερη, ποιο­τι­κό­τερη και ασφα­λέ­στερη ζωή για τους ίδιους και για τα παιδιά τους.

Δύσκολο να κατα­λά­βει τις αγωνίες του νησιώτη, τις δυσκο­λίες και τα προ­βλή­ματά του, ο στε­ρια­νός. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί. Και δυστυ­χώς, οι περισ­σό­τε­ροι που κλή­θη­καν να απο­φα­σί­σουν για εμάς χωρίς εμάς, δεν έχουν ιδέα τι συμ­βαί­νει σε τούτη τη γωνιά του χάρτη.

Και μέχρι να τους εξη­γή­σεις, πάνω που αρχί­ζουν να αντι­λαμ­βά­νο­νται τις δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες των νησιών, τους δια­δέ­χο­νται άλλοι και φτου και από την αρχή… Ιστορία μου, αμαρτία μου, χρόνια ολό­κληρα τώρα.

Οι δε επι­κλή­σεις των τοπικών αρχό­ντων στην νησιω­τι­κό­τητα έχουν γίνει καρα­μέλα, οι δε υπο­σχέ­σεις των πολι­τι­κών, κενό γράμμα. Όλων εκείνων που πέρασαν, αυτών που κυβερ­νούν σήμερα και, πολύ φοβάμαι, κι εκείνων που θα ακο­λου­θή­σουν.

Αντί να δοθούν κίνητρα στους νησιώ­τες να μείνουν, να δου­λέ­ψουν, να δημιουρ­γή­σουν στον τόπο τους, είναι λες και κάποιοι έχουν βαλθεί να απα­ξιώ­σουν την άγονη γραμμή και όλους εκεί­νους που επι­μέ­νουν ακόμα να το παλεύ­ουν στις κου­κί­δες του Αιγαίου, σε πείσμα των καιρών και των σημείων…

Κάποιοι ακόμα επι­μέ­νουν… Μένουν εκεί στις κου­κί­δες του χάρτη, ξεχα­σμέ­νοι από το κεντρικό κράτος, χωρίς για­τρούς, χωρίς φάρμακα, χωρίς δασκά­λους, χωρίς δου­λειές, χωρίς ελπίδα.

Με σύνταξη πενιχρή, συντα­ξιού­χοι του ΟΓΑ οι περισ­σό­τε­ροι, με την ανάγκη κάθε λίγο και λιγάκι, να μπαί­νουν στο πλοίο για τη Ρόδο για να πάνε στο γιατρό, για να πλη­ρώ­σουν λογα­ρια­σμούς, για να πάνε στην τράπεζα, για να πάνε στο σούπερ μάρκετ, για να πάνε στο κρε­ο­πω­λείο, για να κάνουν τα αυτο­νό­ητα με λίγα λόγια. Που έχουν μάθει να συμ­βι­βά­ζο­νται με ξερό ψωμί όταν έχει απα­γο­ρευ­τικό γιατί μπορεί το πλοίο να κάνει μέρες να φανεί και που κάνουν υπομονή να περάσει ο χει­μώ­νας, για να ξανα­πά­ρει ζωή ο τόπος τους το καλο­καίρι.

Αντί να τιμω­ρού­νται οι νησιώ­τες για την κατα­γωγή τους και για την επιλογή τους να συνε­χί­σουν να ζουν στον τόπο τους, θα ήταν προ­τι­μό­τερο η κυβέρ­νηση να στρέψει το βλέμμα και προς τα ΄δω, με ουσια­στικό τρόπο. Να δώσει κίνητρα για να πάρουν ζωή τα μικρά νησιά, να στείλει για­τρούς, να στείλει δασκά­λους, να πάρει πίσω το μέτρο της εξο­μοί­ω­σης του ΦΠΑ και να μην θυμάται το Αιγαίο, μόνον όταν «βρυ­χά­ται» ο Ερντο­γάν, ο οποίος έχει χάσει κάθε μέτρο.

Όταν απο­δο­μούμε εμείς οι ίδιοι τα νησιά μας, αγνο­ούμε τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές τους και τους γυρνάμε την πλάτη στις δυσκο­λίες, ας μην απο­ρούμε και κι ας μην εξορ­γι­ζό­μα­στε κάθε φορά που ο Ερντο­γάν ψάχνει χαρα­μάδα για να τρυ­πώ­σει.