Γράμμα από μια μάνα

Είμαι άν­θρω­πος πολύ κλει­στός και δεν είμαι συ­νη­θι­σμέ­νη στις ανα­κοι­νώ­νεις. Ελ­πί­ζω να μπορώ να γράψω τα πα­ρα­κά­τω με αξιο­πρέ­πεια.

Ο υπέ­ρο­χος γιος μου είναι αυτή τη στιγ­μή στην Εντα­τι­κή, συν­δε­δε­μέ­νος με μη­χα­νή­μα­τα που τον κρα­τά­νε στη ζωή, ένα νεαρό παιδί είναι νεκρό και ο καλός φίλος του γιου μου κα­τα­στρά­φη­κε από το γε­γο­νός. Ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο και 3 οι­κο­γέ­νειες έχουν αλ­λά­ξει για πάντα. Ο γιος μου δεν ήταν ο οδη­γός ούτε του αυ­το­κι­νή­του, ούτε της μη­χα­νής, ήταν απλά ένας επι­βά­της.

Δεν αι­σθά­νο­μαι ούτε οργή, ούτε μίσος, ούτε διά­θε­ση για εκ­δί­κη­ση, μόνο σπα­ρα­κτι­κό πόνο και θλίψη. Σε όλη μου τη ζωή υπήρ­ξα υπέρ της ει­ρή­νης και έχω μάθει στα παι­διά μου δύο πράγ­μα­τα: ότι ‘υπάρ­χει πάντα και­ρός για να αγα­πη­θούν’ και ότι ‘τα απλά πράγ­μα­τα είναι τα κα­λύ­τε­ρα’. Στη ζωή μου δεν έχω κα­τη­γο­ρή­σει κα­νέ­ναν, ούτε πι­στεύω ότι έχει ση­μα­σία το φταί­ξι­μο. Όλοι όσοι εμπλέ­κο­νται, ήδη υπο­φέ­ρουν αρ­κε­τά.

Η καρ­διά μου είναι κοντά στην οι­κο­γέ­νεια του νε­κρού παι­διού, γιατί η θλίψη τους είναι και δική μου, όπως και στον φίλο του γιου μου, του οποί­ου η ζωή θα κου­βα­λά­ει αυτή τη μνήμη για πάντα.

Θέλω να εξη­γή­σω τι μου συμ­βαί­νει αυτή τη στιγ­μή, με την ελ­πί­δα ότι μπο­ρεί να στα­μα­τή­σει έστω κι ένα νεαρό άτομο από το έχει την ίδια μοίρα ή να επη­ρε­ά­σει στο μέλ­λον τους γο­νείς, με στόχο το παιδί τους να είναι ασφα­λές.

Η μια πλευ­ρά του κε­φα­λιού του γιου μου συ­νε­τρί­βη όταν η μη­χα­νή έπεσε πάνω στο πα­ρά­θυ­ρο και τον χτύ­πη­σε, υπάρ­χει σο­βα­ρό τραύ­μα στον εγκέ­φα­λο του και δεν θα γνω­ρί­ζου­με την πρό­γνω­ση του για αρ­κε­τό καιρό ακόμα. Μετά από ώρες χει­ρουρ­γι­κής επέμ­βα­σης, το­πο­θε­τή­θη­κε σε κα­τα­στο­λή προ­κει­μέ­νου να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί και με­τα­φέρ­θη­κε στην Κρήτη όπου είναι τώρα..

Έχω μία ακα­τα­μά­χη­τη λα­χτά­ρα να τον κρα­τή­σω στην αγκα­λιά μου και να τον φρο­ντί­σω αλλά δεν μου επι­τρέ­πε­ται. Με αφή­νουν να τον δω ή να μείνω δίπλα του μόνο μισή ώρα τη μέρα. Είμαι ακόμα σε σοκ, δεν κοι­μά­μαι και πε­ρι­μέ­νω την όμορ­φη σύ­ζυ­γό του να έλθει κι αυτή εδώ. Είναι τώρα Τε­τάρ­τη, αυτές οι 23,5 ώρες της κάθε μέρας είναι ένα τί­πο­τα και η ζωή υπάρ­χει κάπου, έξω.

Δεν τα γράφω αυτά για να εγεί­ρω τον οίκτο, δεν τον χρειά­ζο­μαι. Τα γράφω με την ελ­πί­δα κάτι καλό να βγει από αυτό. Στις 15 Οκτω­βρί­ου κάθε χρόνο θα ήθελα να βλέπω τον αριθ­μό των θα­να­τη­φό­ρων δυ­στυ­χη­μά­των να είναι μι­κρό­τε­ρος από τον προη­γού­με­νο.

Θα ήθελα να δω τον νόμο να αλ­λά­ζει και να αυ­ξη­θεί ξανά το όριο ηλι­κί­ας για την οδή­γη­ση μη­χα­νών άνω των 125cc, ή οποιου­δή­πο­τε τρο­χο­φό­ρου που μπο­ρεί να φτά­σει τα­χύ­τη­τες υπερ­βο­λι­κά ανώ­τε­ρες των επι­τρε­πτών από τον νόμο. Να επι­βλη­θεί αυ­στη­ρό­τε­ρα η χρήση κρά­νους, με την άμεση κα­τά­σχε­ση του δι­πλώ­μα­τος οδή­γη­σης σε αυ­τούς που δεν το τη­ρούν. Πι­στεύω ότι αυτό μπο­ρεί να είναι ένα βήμα προς τα εμπρός για να κρα­τή­σει τα παι­διά σας ασφα­λή και πε­ρισ­σό­τε­ρες οι­κο­γέ­νειες από το να ζή­σουν την κα­τα­στρο­φή.

Οι μο­το­συ­κλέ­τες δεν είναι «παι­χνί­δια», πρέ­πει να τις αντι­με­τω­πί­ζου­με με τον σε­βα­σμό που οφεί­λου­με σε οτι­δή­πο­τε μπο­ρεί να αφαι­ρέ­σει την ζωή.

Ελ­πί­ζω κά­ποιος που θα το δια­βά­σει αυτό θα μπο­ρέ­σει να ξε­κι­νή­σει μια αλ­λα­γή στην νο­ο­τρο­πία, αλ­λα­γή που είναι ανα­γκαία.

Αυτή είναι η ευχή που έχω για τον γιο μου, έναν άν­θρω­πο που ποτέ δεν θα ήθελε το κακό κα­νε­νός.

Στις 15 Οκτω­βρί­ου κάθε μέρα θα δένω λου­λού­δια σε κά­ποιο στύλο στον δρόμο, όχι κοντά στον τόπο του δυ­στυ­χή­μα­τος. Τα λου­λού­δια αυτά δεν θα είναι για να εκ­φρά­σω θλίψη, θα είναι για να εκ­φρά­σουν την χαρά για την αγάπη που ο γιος μου μού έχει δώσει σε όλη του τη ζωή.

Θα ήθελα να πω ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ σε όλους όσους βο­ή­θη­σαν τον γιο μου και εξα­κο­λου­θούν να τον βοη­θούν.