Τι κρίμα!

Ακουσα με πολλή προσοχή τον Κυριάκο Μητσο­τάκη στη Βουλή. Κι αυτό, γιατί από τις πρώτες του φράσεις, η ομιλία του ήταν ωδή, για την «αυτο­νό­ητη ανα­γκαιό­τητα σε ένα κράτος δικαίου της νομική ανα­γνώ­ριση της ταυ­τό­τη­τας φύλου» .Θύμισε μάλιστα, ότι η ΝΔ είναι η πρώτη παρά­ταξη που έφερε νόμο για τη διόρ­θωση φύλου το 1976, ενώ το 2005 νομο­θέ­τησε την ίση μετα­χεί­ριση όλων των ανθρώ­πων ανε­ξαρ­τή­τως φύλου και θρη­σκείας. «Δεν υπάρ­χουν πολίτες δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρίες και πολίτες με λιγό­τερα δικαιώ­ματα. Μας είναι αδιά­φορο για το αν είναι ένας ή χιλιά­δες» εξήγησε και τελεί­ωσε αυτή την ωδή λέγο­ντας πως θα κατα­ψη­φί­σει το κόμμα του. Κρίμα. Ενώ θα μπο­ρούσε να ψηφίσει επί της αρχής αυτή την «αυτο­νό­ητη ανα­γκαιό­τητα» όπως είπε δεσμευό­με­νος ότι θα κάνει τις όποιες αλλαγές, όταν έρθει στην εξουσία. Καθο­ρι­στι­κός λόγος που εξελέγη αρχηγός ο Κ. Μητσο­τά­κης ήταν η προσ­δο­κία ότι κομίζει κάτι «νέο». Ως νέος, φιλε­λεύ­θε­ρος, φρέσκος, συναι­νε­τι­κός, αντι­λαϊ­κι­στής, δυνα­μι­κός ηγέτης,  που θα νικούσε τον Τσίπρα και άλλα πολλά. Εν πάση περι­πτώ­σει θα έδιωχνε τη μούχλα. Ο ψυχί­α­τρος με τον νεαρό στον Υμηττό και τον εξω­γή­ινο μου θύμισε διά­φο­ρες επικές καφε­νεια­κές συζη­τή­σεις και απί­θα­νες απο­κα­λύ­ψεις, στις οποίες «κάποιος» έχει πει στον αφηγητή κάποιο φοβερό και τρομερό μυστικό. Στα καφε­νεία όμως. Όχι στη Βουλή και όχι από έναν νέο άνθρωπο και ηγέτη.