Μια απλή ερώτηση

Ακού­γε­ται συχνά πως  τα χρόνια της κρίσης ποτι­στή­καμε με πολύ μίσος, με πολύ τοξι­κό­τητα. Γενικώς και ειδικώς, ζήσαμε σε ένα τοξικό περι­βάλ­λον για πολύ καιρό. Και πολύ φοβάμαι, ότι πολύ δύσκολα θα απο­βάλ­λουμε την αρρώ­στια. Ακόμη κι αν τα πράγ­ματα κάποια στιγμή καλυ­τε­ρέ­ψουν, το μίσος και οι χολε­ρι­κοί φορείς του θα μας συντρο­φεύ­ουν για καιρό. Στην Ελλάδα έχουμε επι­τρέ­ψει να μετα­τρα­πεί ο δημό­σιος διά­λο­γος κάτι μεταξύ “ΨΟΦΑ” και “ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ” (οι λέξεις είναι πραγ­μα­τι­κές και κυκλο­φο­ρούν ευρέως στο δια­δί­κτυο ακόμη και μεταξύ στε­λε­χών κομ­μά­των). Τα στρα­τό­πεδα ΔΕΝ είναι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ. Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απα­ντή­σουμε είναι «συνεν­νό­ηση ή βία». Το κρίσιμο ερώτημα είναι «δημο­κρα­τική κοι­νω­νία ή ζούγκλα του λαϊ­κι­σμού». Και όταν πέφτουμε στην παγίδα να λέμε πως κάποιο στρα­τό­πεδο είναι «χει­ρό­τερο»  από το άλλο, έχουμε δυστυ­χώς απα­ντή­σει λάθος στο κρίσιμο ερώτημα. Δια­λέ­γουμε που θέλουμε να ζούμε: σε μια κοι­νω­νία που συζη­τάμε, δια­φω­νούμε, συμ­φω­νούμε, βρί­σκουμε μια λύση, ή σε μια ζούγκλα όπου μια μικρή κλίκα στην κορυφή κάθε κόμ­μα­τος θέλει να γίνεται χάος κάτω για να της δίνει δικαιο­λο­γία να επι­βιώ­νει εις βάρος μας.  Είναι εντελώς απλή ερώτηση, και είναι η μόνη που έχει αξία.