Πως η ανεργία «ραγίζει» την ψυχική μας υγεία-Εχει αναδειχθεί στο 1ο πρόβλημα των ελληνικών οικογενειών

Ο ψυχο­λό­γος της Γραμμής 115-25 της Ένωσης«Μαζί για το Παιδί», Δρ Λευ­τέ­ρης Πετρό­που­λος, εξηγεί πως η κρίση έχει επη­ρε­ά­σει την ψυχική μας υγεία και δημιουρ­γεί ευνοϊ­κές συν­θή­κες για την κατά­θλιψη. Σημειώ­νει δε πως η ανεργία είναι το νούμερο 1 πρό­βλημα των ελλη­νι­κών οικο­γε­νειών οι οποίες χάνουν τις ισορ­ρο­πίες τους.

Επίσης, τονίζει πως τα παιδιά που είναι οι δέκτες της κατά­στα­σης αυτής μπορούν να προ­φυ­λα­χθούν. Τα κλειδιά είναι η επι­κοι­νω­νία, ο ποιο­τι­κός χρόνος αλλά και οι δρα­στη­ριό­τη­τες που βασί­ζο­νται στις ανθρώ­πι­νες επαφές.

Η κρίση έχει επη­ρε­ά­σει την ψυχική υγεία και με ποιους τρόπους;

«Σαφώς η κρίση έχει επη­ρε­ά­σει την ψυχική υγεία. Το επι­βε­βαιώ­νουν δεκάδες έρευνες από το 2010 και έπειτα. Οι έρευνες μάλιστα είναι συν­δε­δε­μέ­νες με την ανεργία, την κατά­θλιψη ακόμη και την αυτο­κτο­νία. Έχουν βρεθεί πολλές συσχε­τί­σεις μεταξύ της ανερ­γίας και της κατά­θλι­ψης.

Η επαγ­γελ­μα­τική ταυ­τό­τητα είναι πολύ σημα­ντική για τους άντρες αλλά και για τις γυναί­κες. Εκα­το­ντά­δες άνθρω­ποι που έχασαν την δουλειά τους, έχασαν μαζί και ένα σημα­ντικό κομμάτι της ταυ­τό­τη­τας και της αυτο­ε­κτί­μη­σης τους και ως επέ­κταση κλο­νί­στηκε η ψυχική τους υγεία καθώς έχασαν την ασφά­λεια τους αλλά και το αίσθημα της παροχής προ­στα­σίας και της προ­σφο­ράς στα άλλα μέρη της οικο­γέ­νειας τους και κυρίως στα παιδιά τους», εξηγεί ο Δρ Πρε­τρό­που­λος

Τα παιδιά ως έμμεσοι δέκτες των συνε­πειών της κρίσης, πώς μπορούν να προ­φυ­λα­χθούν;

«Τα παιδιά είναι και άμεσοι και έμμεσοι δέκτες αν ο κηδε­μό­νας τους είναι σε κατά­θλιψη ή φλερ­τά­ρει με αυτήν. Και ο λόγος που συμ­βαί­νει αυτό είναι ότι ο πατέρας ή η μητέρα δεν είναι  σε θέση να δια­χει­ρι­στεί διά­φο­ρες αγωνίες και προ­βλή­ματα που έχουν αυτά. Αντί­στοιχα ένα γονιός πολύ αγχω­μέ­νος εντεί­νει το άγχος που έχει το παιδί του και δεν το κατα­πρα­ΰ­νει αντί­θετα του δημιουρ­γεί επι­πρό­σθετο φορτίο. Ωστόσο τα παιδιά μπορούν να προ­φυ­λα­χθούν με πολλούς τρόπους. Ένας τρόπος έρχεται μέσα από την οικο­γέ­νεια και λέγεται “Ειλι­κρί­νεια”», τονίζει ο ειδικός.

Οι γονείς πρέπει να είναι ειλι­κρι­νείς με τα παιδιά τους και να μην κρύ­βο­νται απ’ αυτά. Να μην «κου­κου­λώ­νουν» γεγο­νότα και να μην προ­σπα­θούν να δεί­χνουν πράγ­ματα που δεν μπορούν να υπο­στη­ρί­ξουν. Προ­έ­κταση αυτού είναι και το δεύτερο τείχος προ­στα­σίας. «Ο ποιο­τι­κός χρόνος». Πρέπει ο χρόνος που περνάνε από κοινού παιδιά και γονείς να είναι ουσια­στι­κός και ταυ­το­χρό­νως απο­τε­λε­σμα­τι­κός.

«Μια άλλη “ασπίδα” για τα παιδιά είναι να κάνουν ασχο­λίες δημιουρ­γι­κές όπου θα εκτο­νώ­νουν την ενέρ­γεια τους, θα έχουν κοι­νω­νι­κές επαφές με σχέσεις αλλη­λε­πί­δρα­σης. Σημα­ντικό ρόλο σε αυτό το πλαίσιο παίζουν οι παι­δα­γω­γοί. Αντί­θετα σκε­φτείτε τι συμ­βαί­νει όταν ένα παιδί είναι “εγκλω­βι­σμένο” στο σπίτι και ο παι­δα­γω­γός είναι η τηλε­ό­ραση», λέει ο Δρ Πετρό­που­λος.

Τέλος, μελέτες δεί­χνουν πως η κατά­θλιψη θα εμφα­νι­στεί σε πολλούς ανθρώ­πους λόγω του τρόπου ζωής. Ποια είναι η ασπίδα προ­στα­σίας;

«Η κρίση μας έχει διδάξει πως η κατά­θλιψη δεν είναι απλώς ένα ψυχια­τρικό γεγονός, έχει ψυχια­τρι­κές εκδη­λώ­σεις αλλά είναι ένα ψυχικό και κοι­νω­νικό γεγονός σε πολύ μεγάλο βαθμό και έχει να κάνει με την αίσθηση που έχει ο άνθρω­πος για τον εαυτό του, για το πόσο αξίζει κατά πόσο νιώθει σημα­ντι­κός στους άλλους, για τους άλλους και για την κοι­νω­νία και κατά πόσο μπορεί ο ίδιος να εκφρά­ζει τα συναι­σθή­ματα του και τις επι­θυ­μίες του.

Οπότε μιλάμε για την γενι­κό­τερη ύπαρξη του ανθρώ­που στην κοι­νω­νία και στην προ­σω­πική ζωή και οι παρά­γο­ντες προ­στα­σίας είναι η επι­κοι­νω­νία με ανθρώ­πους και να είναι σε σχέσεις που θεωρεί σημα­ντι­κές.

Η συνά­φεια και η συνα­να­στροφή μέσα στην κοι­νω­νία είναι ασπίδα για την κατά­θλιψη. Το σημα­ντικό είναι να επι­κοι­νω­νεί και να εκφρά­ζει αυτό που αισθά­νε­ται. Η εργασία και η απα­σχό­ληση η δημιουρ­γική είναι το άλλο πολύ σημα­ντικό κομμάτι. Είτε είναι άνεργος κάποιος είτε όχι να βρίσκει πράγ­ματα να απα­σχο­λεί­ται προ­κει­μέ­νου να βρίσκει σημα­ντικά αυτά που κάνει και να αντλεί ικα­νο­ποί­ηση αλλά και προ­σφέ­ρει. Αυτά όλα είναι σε πεδίο ψυχο­κοι­νω­νικό.

Είτε να είναι άνεργος κάποιος είτε όχι να βρίσκει πράγ­ματα να απα­σχο­λεί­ται προ­κει­μέ­νου να βρίσκει σημα­ντικά αυτά που κάνει και να αντλεί ικα­νο­ποί­ηση αλλά και προ­σφέ­ρει. Αυτά όλα ανήκουν στο ψυχο­κοι­νω­νικό πεδίο και έχουν να κάνουν με αυτό που ονο­μά­ζουμε αυτο-βοήθεια.

Στο αμιγώς πιο ψυχικό κομμάτι όταν ένας άνθρω­πος βλέπει πλέον ότι χάνει την αισιο­δο­ξία του, την επι­κοι­νω­νία του με τους ανθρώ­πους εκεί πρέπει να ζητήσει την βοήθεια από κάποιον ειδικό», κατα­λή­γει ο ψυχο­λό­γος της Γραμμής 115-25 της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί».

Η πανελ­λα­δική «Γραμμή 115 25» της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί», είναι μια τηλε­φω­νική γραμμή βοή­θειας που απευ­θύ­νε­ται σε παιδιά, εφήβους, γονείς και εκπαι­δευ­τι­κούς. Λει­τουρ­γεί, από Δευτέρα έως Παρα­σκευή 9:00-21:00 και στε­γά­ζε­ται στο «Κέντρο Αλλη­λεγ­γύης» του Δήμου Αθη­ναίων στο ιστο­ρικό κτίριο του «Φρου­ραρ­χείου», Δομοκού 2 & Φιλα­δελ­φείας (έναντι Σταθμού Λαρίσης).