Πονηρά παιχνίδια συμφερόντων με στόχο τα «χρυσά» ακίνητα που θα βγουν στο σφυρί το 2018

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Ακίνητα εκα­το­ντά­δων εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ θα υφαρ­πά­ξουν, το επόμενο έτος, οι τρά­πε­ζες από ροδί­τικα χέρια και πάρα ταύτα ουδείς συγκι­νεί­ται και ουδείς αντιδρά. Η μέθοδος που θα ακο­λου­θή­σουν προ­βλέ­πει συγκε­κρι­μέ­νες πρα­κτι­κές και στάδια, στο τέλος των οποίων το κέρδος των τρα­πε­ζι­κών κύκλων θα είναι τερά­στιο, ενώ από την άλλη η απώλεια για τους ιδιο­κτή­τες και την τοπική οικο­νο­μία θα είναι πολ­λα­πλά­σια. Οι τρά­πε­ζες που τώρα κατα­σπα­ρά­ζουν την ακίνητη περιου­σία, είναι οι ίδιες για τις οποίες όλοι οι Ελληνες κλή­θη­καν να δώσουν αίμα για να τις δια­σώ­σουν από την πτώ­χευση. Ωστόσο, το πιο τραγικό βρί­σκε­ται αλλού: Ο ευνου­χι­σμός της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φίας των πολιτών έχει φτάσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε ο ιστο­ρι­κός του μέλ­λο­ντος να χρεια­στεί τη βοήθεια ψυχιά­τρων προ­κει­μέ­νου να ερμη­νεύ­σει τη μνη­μειώδη απάθεια της κοι­νω­νίας.

Στους πρώτους μήνες του 2018 θα βγουν στο σφυρί «χρυσά» ακίνητα της Ρόδου. Αν και η λίστα των ακι­νή­των είχε δημο­σιευ­τεί πριν από μερικές εβδο­μά­δες, είναι χρήσιμο να υπο­μνη­σθεί ότι πρό­κει­ται για οικο­δο­μή­ματα που λει­τούρ­γη­σαν ως ορόσημα στην του­ρι­στική ανά­πτυξη της Ρόδου. Ποιος μπορεί, για παρά­δειγμα, να ξεχάσει τη συνει­σφορά της οικο­γε­νείας πρα­κτό­ρων που δημιούρ­γη­σαν έναν επι­χει­ρη­μα­τικό κολοσσό στην αρχή της εθνικής οδού Ρόδου – Λίνδου και με τις πλάτες αυτού δημιουρ­γή­θη­καν νέες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες και επί χρόνια έβρι­σκαν δουλειά εκα­το­ντά­δες (αν όχι χιλιά­δες) Ροδίτες. Δεν υπάρ­χουν δεύ­τε­ρες ευκαι­ρίες για τους ήρωες του επι­χει­ρείν, ούτε και υπάρ­χουν δάκρυα για εκεί­νους που έσβησαν υπό το βάρος των πτω­χευ­μέ­νων συνερ­γα­τών τους.

Είναι πολλοί εκείνοι που κατα­στρά­φη­καν από λάθη άλλων και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να χάσουν τα πάντα.

«Πλα­σμα­τι­κοί»

οι πλει­στη­ρια­σμοί

Στους ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς ακι­νή­των για τα «χρυσά» ακίνητα της Ρόδου, έχουν το δικαί­ωμα συμ­με­το­χής και οι ίδιες οι τρά­πε­ζες που επι­σπεύ­δουν τη σχετική δια­δι­κα­σία. Αυτό σημαί­νει πως δεν υπάρχει η έννοια του «άγονου» δια­γω­νι­σμού. Στο τέλος της ημέρας, το εκπλει­στη­ρια­ζό­μενο ακίνητο θα έχει αλλάξει χέρια. Και­νούρ­γιος ιδιο­κτή­της θα είναι κάποιος τρίτος, ή κάποιο πρόσωπο που ελέγ­χε­ται από την τράπεζα ή ακόμα και η ίδια η τράπεζα. Το επι­λή­ψιμο αυτής της κατά­στα­σης είναι πως έτσι η τελική τιμή «πώλησης» του ακι­νή­του παρα­μέ­νει χαμηλά κι ο δανειο­λή­πτης όχι μόνο χάνει την περιου­σία του, αλλά επι­πρό­σθετα συνε­χί­ζει να χρωστά χρη­μα­τικά ποσά που δεν βγαί­νουν με νόμιμη εργασία.

Ηδη, για τα ακίνητα που θα εκπλει­στη­ρια­στούν στους πρώτους μήνες του επό­με­νου έτους, γίνεται σοβαρή προ­ε­τοι­μα­σία από τους ενδια­φε­ρό­με­νους. Εκείνοι που θα διεκ­δι­κή­σουν τα ακίνητα αυτά δεν είναι επι­χει­ρη­μα­τίες που θα θελή­σουν να τα αξιο­ποι­ή­σουν για την επέ­κταση των δρα­στη­ριο­τή­των τους. Είναι νομικά πρόσωπα που επεν­δύ­ουν αγο­ρά­ζο­ντας ακίνητα για ένα κομμάτι ψωμί και εν συνε­χεία τα μετα­πω­λούν απο­κο­μί­ζο­ντας τερά­στια κέρδη.

Το όλο οικο­δό­μημα έχει μόνο στόχο το κέρδος. Οι πιο σκληροί παίκτες στις συγκε­κρι­μέ­νες δια­δι­κα­σίες είναι τα τμήματα real estate των τρα­πε­ζών. Αυτά ανα­λαμ­βά­νουν ώστε τα «βαριά» ακίνητα να απο­κτώ­νται όσο το δυνατόν πιο φθηνά. Στη συνέ­χεια τα ακίνητα δια­τί­θε­νται μέσα από άλλες δια­δι­κα­σίες (μακρο­κρό­νια leasing) που εξα­σφα­λί­ζουν στα ιδρύ­ματα διαρκή ρευ­στό­τητα και ισχυρό χαρ­το­φυ­λά­κιο ακι­νή­των. Αυτή είναι η δουλειά τους. Είναι νόμιμη και ψηφι­σμένη από τη Βουλή των Ελλήνων. Η συγκε­κρι­μένη δουλειά τους εξα­σφα­λί­σει αμύθητα κέρδη, έστω κι αν αυτό σημαί­νει ότι οι δανειο­λή­πτες θα πρέπει να βγουν στην παρα­νο­μία για να επι­ζή­σουν.

Δεν υπάρ­χουν

επεν­δυ­τές

στους πλει­στη­ρια­σμούς

Στην Ελλάδα είναι ελά­χι­στες οι εμπο­ρι­κές και βιο­μη­χα­νι­κές επι­χει­ρή­σεις που εξα­κο­λου­θούν να είναι υγιείς και να έχουν τη δυνα­τό­τητα επέ­κτα­σης των δρα­στη­ριο­τή­των τους.

Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα ακίνητα που εκπλει­στη­ριά­ζο­νται είναι χιλιά­δες. Αυτό σημαί­νει ότι είναι λάθος η αντί­ληψη πως στο «σφυρί» συμ­με­τέ­χουν πολλά πρόσωπα, τα οποία κάνουν προ­σφο­ρές, «χτυπούν» την τιμή και στο τέλος κερ­δί­ζουν.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, για τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των ακι­νή­των ενδια­φέ­ρο­νται μόνο τα οργα­νω­μένα σχήματα που ελέγ­χο­νται από το τρα­πε­ζικό σύστημα. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα η ελλη­νική, ιδιό­κτητη, ακίνητη περιου­σία ξεπου­λιέ­ται για πεντα­ρο­δε­κά­ρες.

Στο μέλλον, όλοι οι Ελληνες θα μετα­νιώ­σουν πικρά για την προ­δο­σία που σήμερα συντε­λεί­ται. Οι μεν θα μετα­νιώ­σουν που απο­τέ­λε­σαν μέρος του Συστή­μα­τος και οι δε για την απάθειά τους.

Δύο ειδών

πλει­στη­ρια­σμοί

Τα ακίνητα που οδη­γού­νται σε τέτοιες δια­δι­κα­σίες ανήκουν σε δυο μεγάλες κατη­γο­ρίες:

Η πρώτη αφορά στα ακίνητα που είναι συν­δε­δε­μένα με δάνεια προ­σώ­πων που περι­ήλ­θαν σε οικο­νο­μική δυσμέ­νεια και στα­μά­τη­σαν να πλη­ρώ­νουν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Αυτά τα ακίνητα οδη­γού­νται στον πλει­στη­ρια­σμό και ακο­λου­θού­νται οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες.

Η δεύτερη κατη­γο­ρία, αφορά ακίνητα που ανήκουν στο χαρ­το­φυ­λά­κιο της εκά­στοτε τρά­πε­ζας. Αυτά τα ακίνητα είχαν απο­κτη­θεί στο παρελ­θόν (πάλι μέσα από πλει­στη­ρια­σμούς) από το χρη­μα­το­πι­στω­τικό ίδρυμα και κάποια στιγμή όλα μαζί γίνο­νται «πακέτο» και δίδο­νται σχεδόν τζάμπα προς εται­ρείες επεν­δύ­σεων. Στην κατη­γο­ρία του «πακέτου» περνούν και ακίνητα – μεγα­θή­ρια, για τα οποία δεν υπάρ­χουν ούτε εται­ρείες κεφα­λαίων για να τα αγο­ρά­σουν, ούτε και πραγ­μα­τι­κοί επεν­δυ­τές. Αυτά τα κτήρια συνήθως έχουν υποστεί κατα­στρο­φές από το πέρασμα του χρόνου και το πλιά­τσικο εξαι­τίας της ελλι­πούς φύλαξής των. Η φθορά είναι τόσο μεγάλη, ώστε να απαι­τού­νται εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για επι­σκευές. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, το τρα­πε­ζικό σύστημα επι­λέ­γει έναν επαγ­γελ­μα­τία (π.χ. για ένα δεσμευ­μένο και λεη­λα­τη­μένο ξενο­δο­χείο, επι­λέ­γει έναν ξενο­δόχο) και στην ουσία του χαρίζει το ακίνητο, με την προ­ϋ­πό­θεση εκείνος να το επι­σκευά­σει και να απο­δί­δει ετήσιο μίσθωμα με τη μορφή του leasing. Στη Ρόδο υπάρ­χουν τέτοια παρα­δείγ­ματα, που παρου­σιά­σθη­καν από τις τρά­πε­ζες ως συμ­φω­νίες αγο­ρα­πω­λη­σίας, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ήταν μια απλή σύμβαση χρο­νο­μί­σθω­σης υπό όρους.

Όλα τα παρα­πάνω δεί­χνουν ότι η όλη δια­δι­κα­σία που αφορά στα ακίνητα είναι προ­κα­θο­ρι­σμένη, νόμιμη και με μόνο στόχο το κέρδος ολίγων συμ­φε­ρό­ντων.

Ωμός εκβια­σμός ακόμα

και στους υγιείς

μικρο­δα­νειο­λή­πτες

Οι τρά­πε­ζες, χάριν των θυσιών των Ελλήνων έχουν πια δια­σω­θεί. Εχουν αρχίσει ξανά να είναι δυνατές και τώρα παίζουν σκληρό παι­χνίδι στις πλάτες εκείνων που τις διέ­σω­σαν.

Καθη­με­ρινά, οι μικρο­δα­νειο­λή­πτες έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τον ωμό εκβια­σμό των τρα­πε­ζών οι οποίες έχουν ένα στόχο: Να δεσμεύ­σουν ολό­κληρη την ελλη­νική ιδιο­κτη­σία ακι­νή­των. Με το πρό­σχημα του κου­ρέ­μα­τος και όχημα τον εκβια­σμό για πλει­στη­ρια­σμούς, καλούν τους δανειο­λή­πτες να υπο­γρά­ψουν και­νούρ­γιες δανεια­κές συμ­βά­σεις. Επειδή η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των δανείων προ­έρ­χο­νται από την περα­σμένη δεκα­ε­τία των υψηλών τιμών, οι τρα­πε­ζί­τες επι­διώ­κουν να κερ­δί­σουν περισ­σό­τε­ρες εξα­σφα­λί­σεις. Ετσι, πιέζουν τους δανειο­λή­πτες να απο­δε­χθούν μια μικρή περι­κοπή του δανείου, με την προ­ϋ­πό­θεση ότι θα υπο­γρά­ψουν πρό­σθε­τες υπο­θή­κες σε άλλα ακίνητα που μπορεί να υπάρ­χουν στην οικο­γέ­νεια. Ο ίδιος εκβια­σμός γίνεται και προς εκεί­νους που έχουν ενήμερα δάνεια, διότι οι αξίες των ακι­νή­των σήμερα είναι πολύ χαμη­λό­τε­ρες από τις αξίες που ίσχυαν κατά την περίοδο υπο­γρα­φής της δανεια­κής σύμ­βα­σης.

Στο τέλος όλων αυτών, ο περή­φα­νος Έλληνας, θα είναι ένας άστεγος και κακό­μοι­ρος άνθρω­πος.

Η σφήνα, ο βάτρα­χος

και ο σκορ­πιός

Η θεωρία της σφήνας είναι απλή. Είναι εκείνη που χωρίζει την ακμά­ζουσα τάξη από την αδύναμη. Οσο η σφήνα βυθί­ζε­ται, άλλο τόσο η από­σταση μεταξύ των δύο μερών αυξάνει. Ανέ­κα­θεν, η ιδιο­κτη­σία της γης έδινε τη δύναμη στη μεσαία τάξη να μπορεί με κάποιο τρόπο να επι­βά­λει τα «θέλω» της έναντι εκείνων που είχαν τη δύναμη να ρυθ­μί­ζουν το πολι­τικό και οικο­νο­μικό παι­χνίδι. Η απώλεια της γης από τα χέρια των ιδιωτών, συνιστά απώλεια δύναμης και ορι­στική απώλεια της δυνα­τό­τη­τας για εξα­σφά­λιση εισο­δή­μα­τος που να βρί­σκε­ται πάνω από τα όρια της απλής επι­βί­ω­σης.

Το σύνολο της ακί­νη­της περιου­σίας στην Ελλάδα έχει απα­ξιω­θεί και όλοι γνω­ρί­ζουν ποιοι πολι­τι­κοί είναι υπεύ­θυ­νοι για το έγκλημα αυτό. Οσο απα­ξιώ­νε­ται η γη και αλλάζει χέρια, άλλο τόσο βυθί­ζε­ται η σφήνα και δημιουρ­γεί ένα τερά­στιο χάσμα στην ελλη­νική οικο­νο­μία. Το απο­τέ­λε­σμα θα φανεί στα γηρα­τειά των σημε­ρι­νών τρια­ντά­ρη­δων και σαρα­ντά­ρη­δων, όπως και στις ευκαι­ρίες εργα­σίας των παιδιών και των εγγο­νιών μας. Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν, γιατί οι Ελληνες παρα­σύρ­θη­καν να δια­σώ­σουν τις τρά­πε­ζες που τώρα απο­τε­λούν το φορέα της κατα­στρο­φής.

Ο Αίσωπος, πριν από περίπου 2.600 χρόνια, είχε γράψει το μύθο του βατρά­χου και του σκορ­πιού. Ο τελευ­ταίος ζήτησε τη βοήθεια του πρώτου, ώστε να δια­σχί­σει το βαθύ ποτάμι που βρι­σκό­ταν μπροστά τους. Ετσι ο βάτρα­χος συμ­φώ­νησε, φορ­τώ­θηκε στους ώμους του τον σκορπιό και άρχισε να κολυμπά με κατεύ­θυνση την απέ­να­ντι όχθη. Προτού προ­λά­βει να φτάσει στην άλλη πλευρά, ο σκορ­πιός, δεν άντεξε και τον τσί­μπησε με το δηλη­τη­ρια­σμένο του κεντρί. Το χτύπημα ήταν άμεσο και θανα­τη­φόρο. Καθώς οι δυο τους βού­λια­ζαν στα βαθιά νερά, απο­λο­γή­θηκε ο σκορ­πιός : «Λυπάμαι βάτραχε, δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Δεν μπόρεσα να μη σε σκοτώσω, είναι στη φύση μου να το κάνω».