Καλά κάνουν και ζητούν συγγνώμη, οι Α. Ανανίας και Π. Κουνάκης, από την κοινωνία, της οποίας πρόδωσαν την εμπιστοσύνη και την μετέτρεψαν σε εμπόρευμα

Καλά κάνουν και ζητούν συγ­γνώμη από την κοι­νω­νία ο  Άγγελος Ανανίας και ο Πανα­γιώ­της Κου­νά­κης. Μόνο που την ζητούν για λάθος λόγους!

Οφεί­λουν πράγ­ματι να ζητή­σουν μια συγνώμη από την κοι­νω­νία, της οποίας πρό­δω­σαν την εμπι­στο­σύνη και την μετέ­τρε­ψαν σε εμπό­ρευμα,  ανταλ­λά­ξιμο με έμμι­σθες θέσεις, καρέ­κλες και αξιώ­ματα.

Αυτοί που  επι­κα­λού­νται τον “πολι­τικό πολι­τι­σμό” και τις “δημο­κρα­τι­κές νοο­τρο­πίες”, που βαυ­κα­λί­ζο­νται ότι υπη­ρε­τούν, δεν έχουν το θάρρος να βγουν και να πουν στην κοι­νω­νία την αλήθεια, τον πραγ­μα­τικό λόγο του μένους που τρέφουν ενα­ντίον της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής.

Να πουν στον κόσμο ότι ο Περι­φε­ρειάρ­χης τους εμπι­στεύ­θηκε και τους εκχώ­ρησε πλήθος αρμο­διο­τή­των σε κρί­σι­μους τομείς, ιδιαι­τέ­ρως προ­νο­μιακά πεδία άσκησης πολι­τι­κής.

Να ομο­λο­γή­σουν ότι δεν το εκτί­μη­σαν, διότι προ­φα­νέ­στατα δεν τους ενδιέ­φε­ραν ούτε οι αρμο­διό­τη­τες που τους δόθηκαν, ούτε η προ­σφορά στην κοι­νω­νία που τους εξέλεξε με την ψήφο της. Το μόνο που τους ενδιέ­φερε ήταν να απο­κτή­σουν έμμισθο αξίωμα στην Περι­φε­ρειακή Αρχή. Να ανταλ­λά­ξουν εν είδει εμπο­ρεύ­μα­τος, την εμπι­στο­σύνη του κόσμου και το παρα­μύθι που του πού­λη­σαν περί προ­σφο­ράς στα κοινά, με μια καρέκλα με μισθό.

Αυτός είναι και ο μονα­δι­κός λόγος του μένους και της χολής που, από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισαν να χύνουν, δήθεν πολι­τικά δια­φο­ρο­ποιού­με­νοι και ισχυ­ρι­ζό­με­νοι  ότι  η αξιο­πρέ­πειά τους, δεν τους επέ­τρεπε να συμ­με­τέ­χουν στην παρά­ταξη της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής. Ομο­λό­γη­σαν, δηλαδή, με τον πιο κυνικό και ξεδιά­ντροπο τρόπο ότι η αξιο­πρέ­πειά τους ήταν κι αυτή ανταλ­λά­ξιμο προϊόν, για μια καρέκλα με μισθό.

Αυτή είναι η αλήθεια που προ­τι­μούν να προ­σπερ­νούν, αυτός είναι ο πραγ­μα­τι­κός λόγος για τον οποίο θα πρέπει να αισθά­νο­νται ντροπή. Και γι αυτόν οφεί­λουν πράγ­ματι να ζητή­σουν συγνώμη  από την κοι­νω­νία. Για την πολι­τική εξα­πά­τηση που της επι­φύ­λα­ξαν.

Η πολι­τική χυδαιό­τητά τους μάλιστα, φτάνει σε τέτοιο σημείο, ώστε να τρα­μπου­κί­ζουν εσκεμ­μένα και προ­σχε­δια­σμένα στις συνε­δριά­σεις των πολι­τι­κών οργάνων της Περι­φέ­ρειας, συμπε­ρι­φε­ρό­με­νοι ως κύμβαλα αλα­λά­ζο­ντα, αφού μόνο έτσι μπορούν να κάνουν αισθητή την παρου­σία τους. Απο­κτούν φωνή μόνο όταν πρό­κει­ται να εξυ­βρί­σουν την Περι­φε­ρειακή Αρχή.

Ο πολι­τι­κός αμο­ρα­λι­σμός τους, φτάνει σε τέτοιο σημείο, ώστε να επι­τί­θε­νται σε ανθρώ­πους που τους στή­ρι­ξαν και τους βοή­θη­σαν,  όσο ήταν μέλη της παρά­τα­ξης την οποία σήμερα καθυ­βρί­ζουν,.

Είναι κι αυτό ένα ακόμη σπου­δαίο δείγμα γραφής, απο­κα­λυ­πτικό της πολι­τι­κής προ­σω­πι­κό­τη­τας των, κατά τα λοιπά, ηθι­κο­λο­γού­ντων.

Είναι σαφές ότι η πολι­τική ζωή του τόπου δεν έχει ανάγκη από άλλους  αρι­βί­στες. Οι ιππεύ­σα­ντες την κάλαμο, ας αντι­λη­φθούν ότι το νέο στην πολι­τική δεν είναι στοι­χείο ηλι­κιακό, αλλά βαθύ­τατα ποιο­τικό και αξιακό. 

Όσον αφορά την “τελευ­ταία απά­ντηση” , να γνω­ρί­ζουν οι δύο, ότι για την Περι­φε­ρειακή Αρχή, δεν τίθεται θέμα ούτε πρώτης, ούτε τελευ­ταίας απά­ντη­σης, διότι, απλού­στατα, δεν είναι εκείνη που προ­κα­λεί. Θα υπάρ­ξουν όμως όσες απα­ντή­σεις χρεια­στεί, κάθε φορά που η Περι­φε­ρειακή Αρχή προ­κα­λεί­ται, με ψεύδη και πολι­τική χυδαιό­τητα.  Απά­ντηση θα υπάρχει πάντα. Σκληρή και, κυρίως, με αλήθεια.