“Ποτέ το stent είναι πράγματι ωφέλιμο”-Αρθρο του κ. Δ. Κρεμαστινού

Είναι χρόνια τώρα που διαρκεί η συζή­τηση περί stents. Stent είναι ένα πλέγμα, συνήθως μεταλ­λικό, που εμφυ­τεύ­ε­ται στο εσω­τε­ρικό μιας αρτη­ρίας μετά την αγγειο­πλα­στική (μπα­λο­νάκι) προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θεί η αρτηρία ανοικτή. Είναι από όλους σήμερα απο­δε­κτό το γεγονός ότι το stent εάν εμφυ­τευ­θεί τη στιγμή που θρομ­βώ­νε­ται η στε­φα­νιαία αρτηρία και δημιουρ­γεί­ται το έμφραγμα, το έμφραγμα απο­τρέ­πε­ται. Κατά συνέ­πεια, η απόλυτη ένδειξη εμφύ­τευ­σης του stent είναι η προ­εμ­φραγ­μα­τική φάση ή η εντός τριώρου εμφύ­τευσή του από την εγκα­τά­σταση του εμφράγ­μα­τος. Όσο γρη­γο­ρό­τερα τόσο καλύ­τερα.

Τότε πράγ­ματι σώζεται το μυο­κάρ­διο, σώζεται η ζωή.

Σε όλες τις άλλες περι­πτώ­σεις υπάρχει μακρά συζή­τηση σχετικά με το πόσο ωφελεί και πόσο βλάπτει η εμφύ­τευσή του. Ειδι­κό­τερα στις περι­πτώ­σεις όπου λόγω πολ­λα­πλών στε­νώ­σεων (βου­λώ­ματα) των στε­φα­νιαίων αρτη­ριών δημιουρ­γεί­ται σημα­ντική ισχαι­μία του μυο­καρ­δίου, η οποία απο­τε­λεί την απόλυτη ένδειξη επα­ναι­μα­τώ­σεως. Γιατί τόσο η εγχεί­ρηση Bypass όσο και η εμφύ­τευση του stent στον ασυμ­πτω­μα­τικο άρρωστο δεν γίνεται για να απο­φευ­χθεί ένα νέο έμφραγμα αλλά για να αντι­με­τω­πι­στεί η ισχαι­μία η οποία μετά από χρόνια εάν είναι εκτε­τα­μένη οδηγεί σε βλάβη του μυο­καρ­δίου και καρ­διακή ανε­πάρ­κεια.

Δυστυ­χώς, ούτε ο αιφ­νί­διος θάνατος, ούτε το έμφραγμα του μυο­καρ­δίου απο­τρέ­πο­νται με επεμ­βα­τι­κές θερα­πείες στον άρρωστο που δεν έχει κανένα σύμ­πτωμα. Αντί­θετα η ενδε­δειγ­μένη προ­λη­πτική και φαρ­μα­κευ­τική θερα­πεία απο­τε­λεί το μονα­δικό δρόμο για την πρόληψη του εμφράγ­μα­τος.

Σε μια μεγάλη μελέτη που πρό­σφατα δημο­σιεύ­τηκε στο JACC, το επίσημο περιο­δικό του Αμε­ρι­κα­νι­κού Κολ­λε­γίου Καρ­διο­λο­γίας, μελε­τή­θη­καν 4184 στε­φα­νιαίοι άρρω­στοι. Η μελέτη είχε διάρ­κεια 5 ετών και κατέ­ληξε σε ενδια­φέ­ρο­ντα συμπε­ρά­σματα. Καταρ­χάς, υπήρξε εντυ­πω­σιακό το εύρημα ότι η ετήσια θνη­τό­τητα των ασθενών με σταθερή ασυμ­πτω­μα­τική στε­φα­νιαία νόσο ήταν χαμηλή (0,8%), δηλαδή λιγό­τερο από ένας άρρω­στος τον χρόνο. Επι­πλέον, οι ασθε­νείς που χάθηκαν από έμφραγμα που οφει­λό­ταν σε θρόμ­βωση του stent ήταν τετρα­πλά­σιοι συγκρι­τικά με αυτούς που είχαν πάθει έμφραγμα χωρίς να έχουν εμφυ­τευ­μένα stents. Πρό­κει­ται για την χρόνια –και όχι την οξεία- θρόμ­βωση του stent μετά από τον πρώτο χρόνο από την εμφύ­τευση του. Γεγονός που σημα­το­δο­τεί ότι η αντι­θρομ­βω­τική θερα­πεία πρέπει να παρα­τεί­νε­ται πέραν του έτους από την εμφύ­τευση του stent.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, η εμφύ­τευση stents σε ασυμ­πτω­μα­τι­κούς, πολυαγ­γεια­κούς στε­φα­νιαί­ους ασθε­νείς πρέπει να απο­φεύ­γε­ται γιατί αφενός δεν προ­λαμ­βά­νει την εκδή­λωση εμφράγ­μα­τος αντί­θετα όταν συμβεί το έμφραγμα η θνη­τό­τητα είναι τετρα­πλά­σια.

Δημο­σιεύ­τηκε στην εφη­με­ρίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 21.09.2017