Ακρίβυνε το κόστος ζωής στα άγονα νησιά μετά την εφαρμογή του νέου ΦΠΑ

Πυκνώ­νουν τα σύννεφα πάνω από τα νησιά, όπου καταρ­γή­θηκε o μειω­μέ­νος ΦΠΑ, φέρ­νο­ντας βίαια στην επι­φά­νεια τα προ­βλή­ματα της νησιω­τι­κό­τη­τας. «Οι τιμές στα βασι­κό­τερα είδη δια­τρο­φής στο νησί μας είναι πολύ υψη­λό­τε­ρες απ’ ό,τι στην Αθήνα», λέει στην «Κ» η Ειρήνη Β., μητέρα δύο παιδιών, στην Κύθνο, όπου o ΦΠΑ «φού­σκωσε» από τον Ιανουά­ριο. «Εδώ, το οικο­νο­μι­κό­τερο γάλα ξεκινά με 1,70 ευρώ το λίτρο, η τιμή του ψωμιού από 1,80 έως 2,40, το μοσχάρι από 12 έως 14 ευρώ το κιλό», ανα­φέ­ρει ενδει­κτικά. «Το νησί μας, δυστυ­χώς, δεν παράγει τίποτα, δια­θέ­τει μόνον λίγα κατσί­κια και κότες», διευ­κρι­νί­ζει η Ειρήνη. Αυτό, κατ’ επέ­κτα­σιν, σημαί­νει ότι οι κόρες της Ειρήνης τρώνε φρούτα και λαχα­νικά από την Κεντρική Λαχα­να­γορά Αθηνών, ενώ… αγνα­ντεύ­ουν το Αιγαίο. «Ταυ­τό­χρονα, οι κτη­νο­τρό­φοι έχουν τόσο μικρή παρα­γωγή, που μοιραία ανε­βά­ζουν τις τιμές, για παρά­δειγμα ένα αυγό πωλεί­ται 0,40». Στον οικο­γε­νειακό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, «φωτιά» βάζουν η καθη­με­ρινή αγορά εμφια­λω­μέ­νου νερού, διότι το τοπικό νερό δεν είναι πόσιμο, η βενζίνη και, βέβαια, η θέρ­μανση.

Ωστόσο, η μεγάλη πληγή είναι τα ακτο­πλοϊκά εισι­τή­ρια. «Στο νησί δια­θέ­τουμε μόνον ένα κέντρο υγείας με έναν γιατρό, επο­μέ­νως του­λά­χι­στον μία φορά στους τρεις μήνες ανα­γκα­ζό­μα­στε για θέματα υγείας να κατέ­βουμε στην Αθήνα», επι­ση­μαί­νει. Στο κλεινόν άστυ κατα­φεύ­γουν και για πλήθος γρα­φειο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών. «Στην Κύθνο έχουμε μόνον ένα ΚΕΠ, υπα­γό­μα­στε στην εφορία στο Κορωπί, στο ΙΚΑ Σερίφου, τον ΟΑΕΕ Αμα­ρου­σίου και στον… ΟΓΑ Αθήνας». Τον χειμώνα, παρά τη γεω­γρα­φική εγγύ­τητα με την Αθήνα, η Κύθνος έχει καράβι μόλις τρεις φορές την εβδο­μάδα. Το εισι­τή­ριο ενός ενήλικα είναι 25 ευρώ για τη μία δια­δρομή. «Πριν από 13 χρόνια, όταν μετα­κό­μισα εδώ, ήταν 18,90», θυμάται. «Δεν έπαψε ποτέ να ακρι­βαί­νει, ανε­ξαρ­τή­τως ΦΠΑ».

Μέχρι πρό­τι­νος στο νησί εγκα­θί­στα­ντο πολλές οικο­γέ­νειες, των οποίων το βαλά­ντιο δεν άντεχε την ακριβή ζωή της πρω­τεύ­ου­σας. «Τώρα αυτό το ρεύμα έχει στα­μα­τή­σει και δεν απο­κλεί­ε­ται να σημειω­θεί κύμα αστυ­φι­λίας», σχο­λιά­ζει η Ειρήνη με νόημα. Οι κάτοι­κοι έχουν αρχίσει τις εκπτώ­σεις στην ποιό­τητα ζωής: καθυ­στε­ρούν να πλη­ρώ­σουν τις εισφο­ρές τους στον ΟΓΑ, επα­να­φέ­ρουν τη χρήση της ξυλό­σο­μπας, κόβουν το φρο­ντι­στή­ριο ξένων γλωσσών στα παιδιά τους… «Εκδηλη, όμως, ήταν φέτος και η δυσα­ρέ­σκεια πολλών επι­σκε­πτών, που μας προ­τι­μού­σαν ως έναν παρα­δο­σιακά οικο­νο­μικό προ­ο­ρι­σμό», ισχυ­ρί­ζε­ται η Ειρήνη, που αρχικά ήλπιζε σε μια αναβολή ή έστω στην εκπλή­ρωση της υπό­σχε­σης για νέα τιμο­λο­γιακή πολι­τική των ακτο­πλοϊ­κών γραμμών για τους μόνι­μους κατοί­κους.

Στο πλοίο που συνδέει καθη­με­ρινά την Κέα με το Λαύριο προ­βάλ­λουν πάντοτε πλάι στους επι­βά­τες… σακού­λες σούπερ μάρκετ. «Πρό­κει­ται για όσους έχουν εδώ εξοχικά και γνω­ρί­ζουν ότι οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι πραγ­μα­τικά τσου­χτε­ρές», εξηγεί την καθιε­ρω­μένη εικόνα η Μαρία, γέννημα-θρέμμα από την Τζια. «Εδώ, η αλλαγή έγινε το προη­γού­μενο καλο­καίρι και απο­τέ­λεσε για όλους σοκ», θυμάται. «Εκτοτε συνη­θί­ζουμε». Το ευτύ­χημα για τους 2.500 μόνι­μους κατοί­κους είναι ότι οι περισ­σό­τε­ροι δια­θέ­τουν τον δικό τους κήπο, ακόμα και τα δικά τους ζώα. «Πολλοί, μάλιστα, ασχο­λού­νται κατ’ απο­κλει­στι­κό­τητα με την κτη­νο­τρο­φία και τη μελισ­σο­κο­μία, οπότε εμπο­ρεύ­ο­νται κρέας και θυμα­ρί­σιο μέλι», εξηγεί η Μαρία, που είναι έμπορος αλλά δια­τη­ρεί τον δικό της κήπο. «Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακού­γε­ται, θέλει χρόνο, τρόπο και κόπο», υπο­γραμ­μί­ζει γελώ­ντας. «Για εμάς το πιο δυσβά­στα­κτο έξοδο είναι το πετρέ­λαιο θέρ­μαν­σης και κίνησης», κατα­λή­γει. Και όχι άδικα, καθώς τον Ιανουά­ριο η νεαρή νησιώ­τισσα απο­κλεί­στηκε τρεις φορές λόγω χιονιά.

«Εμείς είμαστε ένα νησί με βαρύ χειμώνα», δηλώνει και ο Γιάννης από τη Σκόπελο, όπου ισχύει πλέον ο νέος φορο­λο­γι­κός συντε­λε­στής. «Στον οικο­γε­νειακό μας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό προη­γού­νται πάντοτε τα έξοδα θέρ­μαν­σης και έπονται οι μετα­κι­νή­σεις». Οπως περι­γρά­φει ο πατέρας τριών παιδιών, «όλες οι δημό­σιες υπη­ρε­σίες είναι πλέον υπο­στε­λε­χω­μέ­νες, με συνέ­πεια να διεκ­πε­ραιώ­σουν πολύ λιγό­τερα αιτή­ματα σε σχέση με παλαιό­τερα». Μοιραία, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Βόλο. Σε επίπεδο γεωρ­γι­κής και κτη­νο­τρο­φι­κής παρα­γω­γής, η εικόνα δεν είναι εντυ­πω­σιακή. «Παρά­γουμε μέλι, δαμά­σκηνα, λίγο λάδι και εσπε­ρι­δοειδή», απαντά ο Γιάννης, που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι, παρά την καλή του­ρι­στική σεζόν, στην πατρίδα του επι­κρα­τεί προ­βλη­μα­τι­σμός γι’ αυτό το θέμα.

Καθη­με­ρινή