Α-τυπος και υπογραμμός: Η τελευταία ευκαιρία

Πολ­λοί είναι εκεί­νοι που εσχά­τως με­τα­κι­νού­νται προς τα… αρι­στε­ρά, κάτι σαν εσω­τε­ρι­κή με­τα­νά­στευ­ση στον πε­ριο­ρι­σμέ­νο κύκλο του πο­λι­τι­κού μας συ­στή­μα­τος.

Η πο­λι­τι­κή τους επι­λο­γή (αν μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως τέ­τοια) πε­ριο­ρί­ζε­ται στην… χω­ρο­τα­ξι­κή με­τα­κί­νη­ση και όχι στην υιο­θέ­τη­ση των θέ­σε­ων και των από­ψε­ων του χώρου.

Φαί­νε­ται ότι η Αρι­στε­ρά, είτε έχει γίνει της μόδας τε­λευ­ταί­ως είτε κά­ποιοι ευ­και­ρια­κά προ­σκολ­λώ­νται στο άρμα γυρ­νώ­ντας την πλάτη στα άλ­λο­τε με­γά­λα κόμ­μα­τα που έγι­ναν μικρά και δεν μπο­ρούν να «χω­ρέ­σουν» πλέον τις φι­λο­δο­ξί­ες τους.

Είδαν, λοι­πόν, πολ­λοί φως και μπή­καν και εκεί­νοι που δια­χει­ρί­ζο­νται σή­με­ρα κόμ­μα­τα τα οποία (υπο­τί­θε­ται) ανή­κουν στην ευ­ρύ­τε­ρη κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά άνοι­ξαν διά­πλα­τα τις πόρ­τες! Το μόνο βέ­βαιον είναι πως τους είναι χρή­σι­μοι για να φου­σκώ­σουν τους αριθ­μούς, να τους ενι­σχύ­σουν στην κάλπη και να γε­μί­ζουν τις πλα­τεί­ες.

Κα­τ΄ου­σί­αν η ομο­γε­νο­ποί­η­ση του μίγ­μα­τος, είναι ανέ­φι­κτη. Πώς να δε­χτούν οι ένοι­κοι της υπό κα­τα­σκευή νέας ευά­ε­ρης και ευ­ή­λιας μο­ντέρ­νας πο­λυ­κα­τοι­κί­ας ότι οι μου­σα­φι­ραί­οι που τους κου­βα­λή­θη­καν θα θέ­λουν να τους κά­νουν και κου­μά­ντο στα σπί­τια τους; Και από την άλλη πώς να τους διώ­ξουν αφού συ­νει­σφέ­ρουν στην ανέ­γερ­ση του οι­κο­δο­μή­μα­τος; Αν τους διώ­ξουν, είναι βέ­βαιον ότι θα πρέ­πει να επι­στρέ­ψουν στα ανή­λια­γα, απο­μο­νω­μέ­να σπι­τά­κια που είχαν πα­λαιό­τε­ρα, για να μην πω και στους τη­λε­φω­νι­κούς θα­λά­μους που μετά βίας γέ­μι­ζαν!

Ιδού το δί­λημ­μα… Όπως φαί­νε­ται η ζυ­γα­ριά γέρ­νει προς τη δια­τή­ρη­ση των νε­οει­σερ­χό­με­νων στην πο­λυ­κα­τοι­κία κι όπου βγει.

Οσοι λο­γί­ζο­νται ως αρι­στε­ροί ή κε­ντρο­α­ρι­στε­ροί, ερί­ζουν για το ποιος θα κα­τα­φέ­ρει να προ­σε­ται­ρι­στεί τους πε­ρι­φε­ρό­με­νους αρι­στε­ρούς, αντί όλοι μαζί να κά­νουν την υπέρ­βα­ση για να επι­τύ­χει το εγ­χεί­ρη­μα.

Η δια­σπο­ρά δυ­νά­με­ων, επει­δή όλοι σε αυτή την πο­λυ­κα­τοι­κία θέ­λουν να ανα­λά­βουν το ρόλο του δια­χει­ρι­στή, το μόνο απο­τέ­λε­σμα που μπο­ρεί να επι­φέ­ρει είναι να κα­ταρ­ρεύ­σει τε­λι­κά το οι­κο­δό­μη­μα. Οι ένοι­κοι επι­κε­ντρώ­θη­καν στο πώς θα κα­τα­φέ­ρουν να προ­λά­βουν τα κα­λύ­τε­ρα δια­με­ρί­σμα­τα πριν ακόμα πέ­σουν τα μπετά και δεν με­ρί­μνη­σαν πρω­τί­στως, να είναι γερά τα θε­μέ­λια. Ξε­κί­νη­σαν να το χτί­ζουν από το… ρε­τι­ρέ!

Το έδα­φος είναι σαθρό, τα θε­μέ­λια δύ­σκο­λα θα κρα­τή­σουν τό­σους ορό­φους αλλά αυτό δεν φαί­νε­ται να απα­σχο­λεί κα­νέ­ναν επί του πα­ρό­ντος. Του­λά­χι­στον όχι μέχρι να χτυ­πή­σουν την πο­λυ­κα­τοι­κία… ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να που θα κλυ­δω­νί­σουν το οι­κο­δό­μη­μα αν δεν το οδη­γή­σουν στην κα­τάρ­ρευ­ση.

Το στοί­χη­μα για τον νέο φορέα είναι με­γά­λο και δυ­στυ­χώς ελά­χι­στοι, αν όχι κα­νείς, από τους επί­δο­ξους δια­χει­ρι­στές έχουν αντι­λη­φθεί τη βα­ρύ­τη­τα του εγ­χει­ρή­μα­τος και την σπου­δαιό­τη­τα του ρόλου τους.

Οι κι­νή­σεις εντυ­πω­σια­σμού για το πόσες υπο­γρα­φές κα­τά­φε­ρε να συ­γκε­ντρώ­σει ο κα­θέ­νας, λίγη ση­μα­σία έχουν. Το ζη­τού­με­νο είναι αν μπο­ρούν να κου­βα­λή­σουν στην πλάτη τους την βα­ρύ­τη­τα της τε­λευ­ταί­ας ευ­και­ρί­ας…