Bloomberg: Το ΔΝΤ πρέπει να σταματήσει να βασανίζει την Ελλάδα

Ο Bass σημειώ­νει ότι οι Έλληνες πρέπει να είναι πιο προ­σε­κτι­κοί στην αποδοχή προ­σφο­ρών – ιδιαί­τερα από το ΔΝΤ, «το οποίο βασα­νί­ζει τώρα τη χώρα σε μία άστοχη προ­σπά­θεια να πάρει πίσω τα χρήματά του». Οι Έλληνες αξιω­μα­τού­χοι, ανα­φέ­ρει, εργά­σθη­καν σκληρά για να στη­ρί­ξουν την οικο­νο­μία τους. Από το 2010 έως το 2016, πέτυχαν το σχεδόν αδύνατο έργο της μείωσης του πρω­το­γε­νούς ελλείμ­μα­τος του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού κατά περίπου 18% του ΑΕΠ και να το μετα­τρέ­ψουν σε πλε­ό­να­σμα. Μετά από μία βίαιη συρ­ρί­κνωση κατά σχεδόν 30%, η ελλη­νικη οικο­νο­μία παρου­σιά­ζει σήμερα θετικές ενδεί­ξεις σε όλους σχεδόν τους τομείς – τη βιο­μη­χα­νική παρα­γωγή, τις νέες άδειες κυκλο­φο­ρίας αυτο­κι­νή­των, τις κατα­σκευα­στι­κές άδειες, τις του­ρι­στι­κές αφίξεις. Και ο τρα­πε­ζι­κός τομέας, σημειώ­νει ο Bass, έχει κάνει μεγάλα βήματα. Οι τρά­πε­ζες έχουν ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί δύο φορές, έχουν αυξή­σεις τις προ­βλέ­ψεις τους για τα κόκκινα δάνεια και οι κεφα­λαια­κοί δείκτες τους είναι τώρα σημα­ντικά υψη­λό­τε­ροι από τον μέσο ευρω­παϊκό όρο, παρέ­χο­ντας «μαξι­λάρι» για τις όποιες μελ­λο­ντι­κές απώ­λειες.

Ο Bass ανα­φέ­ρει ότι η Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να έχει ένα μεγάλο βάρος, που αφορά στα δάνεια σχεδόν 250 δισ. ευρώ που της δάνει­σαν το ΔΝΤ και οι Ευρω­παίοι εταίροι της «για τη διάσωση της οικο­νο­μίας της και κατά πάσα πιθα­νό­τη­τας όλης της Ευρω­ζώ­νης». Το χρέος αυτό παρα­μέ­νει, σημειώ­νει, παρά το «κούρεμα» το 2012 της αξίας των ομο­λό­γων του ελλη­νι­κού δημο­σίου που είχαν ιδιώτες επεν­δυ­τές και τις απώ­λειες που υπέ­στη­σαν οι μέτοχοι των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών, οι οποίοι είδαν τις επεν­δύ­σεις τους να εξα­τμί­ζο­νται δύο φορές με τις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις.

«Το ΔΝΤ θα μπο­ρούσε να δια­γρά­ψει το χρέος του και να ελα­φρύ­νει το βάρος της Ελλάδας. Αυτό θα ωφε­λούσε την μακρο­πρό­θε­σμη οικο­νο­μική υγεία της χώρας και επο­μέ­νως και της Ευρώπης. Αντί­θετα, το Ταμείο ζητά περαι­τέρω μέτρα λιτό­τη­τας και επι­μέ­νει σε «διαρ­θρω­τι­κές» μεταρ­ρυθ­μί­σεις αμφί­βο­λης αξίας. Εμμέ­νο­ντας στην οικο­νο­μική του ιδε­ο­λο­γία, εξου­δε­τε­ρώ­νει τις πρώτες ενδεί­ξεις οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και κατα­στέλ­λει κάθε ελπίδα πραγ­μα­τι­κής ευη­με­ρίας», σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος. Το ΔΝΤ, προ­σθέ­τει, εμφα­νί­σθηκε ως σωτήρας της Ελλάδας κατά τη διάρ­κεια της ευρω­παϊ­κής χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής κρίσης, «αλλά τώρα μοιάζει περισ­σό­τερο με άσπονδο φίλο». Γνώριζε, συνε­χί­ζει, ότι τα δάνεια του δεν θα μπο­ρού­σαν να απο­πλη­ρω­θούν ποτέ. «Το έχω ακούσει απευ­θείας από αξιω­μα­τού­χους που μετεί­χαν στη δια­δι­κα­σία», τονίζει.

Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται να ανα­κτή­σει επει­γό­ντως την επεν­δυ­τική και κατα­να­λω­τική εμπι­στο­σύνη σήμερα, ανα­φέ­ρει ο Bass. Για να συμβεί αυτό, οι επί­ση­μοι δανει­στές της χώρας πρέπει να δια­γρά­ψουν μερικά το χρέος τους ή να το μετα­τρέ­ψουν σε μετοχές, απο­δί­δο­ντας αυτό στο κόστος της δια­τή­ρη­σης της συνοχής της Ευρω­ζώ­νης. Στο σημείο αυτό σημειώ­νει ότι «η στάση του ΔΝΤ είναι παρά­λογη. Υπο­κι­νεί­ται από το ίδιο του συμ­φέ­ρον παρά από το τι θα ήταν καλύ­τερο για την Ελλάδα. Το Ταμείο προ­σπά­θησε ταυ­τό­χρονα να μπλο­κά­ρει την επάνοδο της Ελλάδας στις κεφα­λαια­γο­ρές και επι­χεί­ρησε να υπο­νο­μεύ­σει τη νέα τρα­πε­ζική ένωση της Ευρώπης, απαι­τώ­ντας και άλλη ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση».

Ο Bass τονίζει ότι το ελλη­νικό τρα­πε­ζικό σύστημα δεν χρειά­ζε­ται άλλη ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση. «Οι ρυθ­μί­σεις των δανείων γίνο­νται με τον καλύ­τερο τρόπο από τα πιστω­τικά ιδρύ­ματα, που έχουν σχέση με τους δανειο­λή­πτες και μπορούν να βρουν λύσεις, χωρίς να δημιουρ­γούν αχρεί­α­στη απο­διάρ­θρωση. Αυτό είναι ακριβώς ο τρόπος που οι ΗΠΑ προ­χώ­ρη­σαν στην ανα­διάρ­θρωση των προ­βλη­μα­τι­κών στε­γα­στι­κών δανείων με το Home Affordable Refinance Program, το οποίο έθεσε τη βάση για την ανά­καμψη της οικο­νο­μίας και της στε­γα­στι­κής αγοράς. Αυτό θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει μοντέλο για την Ελλάδα», ανα­φέ­ρει.

Η Ελλάδα, λέει ο Bass, έκανε αυτό που της ανα­λο­γούσε, προ­ω­θώ­ντας νομο­θε­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που δίνουν στις τρά­πε­ζες νέα μέσα για την αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μα­τι­κών δανείων. «Το ΔΝΤ, όμως, άρχισε να υπο­νο­μεύει τη νέα νομο­θε­σία πριν καν ισχύσει, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν θα είχε απο­τε­λέ­σματα. Αυτό είναι αντι­πα­ρα­γω­γικό, επειδή απο­θαρ­ρύ­νει τους δανει­ζό­με­νους και τους δανει­στές να συνερ­γα­σθούν για να βρουν λύσεις που θα κάνουν δια­χει­ρί­σιμο το βάρος του χρέους και θα επι­τρέ­ψουν τελικά την επάνοδο των επι­χει­ρή­σεων στην ανά­πτυξη. Η επίθεση στην Ελλάδα, την ώρα που αυτή προ­σπα­θεί να κάνει πρόοδο, δεν απο­τε­λεί υπεύ­θυνη συμπε­ρι­φορά», τονίζει ο Bass.

Εν τω μεταξύ, προ­σθέ­τει ο αρθρο­γρά­φος, είναι εύκολο να δει κανείς τις αρνη­τι­κές συνέ­πειες από το «σχέδιο» του ΔΝΤ: περαι­τέρω διά­βρωση της επεν­δυ­τι­κής εμπι­στο­σύ­νης στην Ελλάδα και υπο­νό­μευση της πολι­τι­κής ανε­ξαρ­τη­σίας της Ευρω­παϊ­κής Επο­πτι­κής Αρχής για τις τρά­πε­ζες. «Οι ιδιώτες επεν­δυ­τές έχουν υπο­φέ­ρει. Οι Έλληνες πολίτες έχουν υπο­φέ­ρει υπερ­βο­λικά. Τώρα το ΔΝΤ πρέπει να κάνει αυτό που του ανα­λο­γεί, δια­γρά­φο­ντας ελλη­νικό χρέος, στα­μα­τώ­ντας τις απαι­τή­σεις για μία νέα ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση και αφή­νο­ντας τους Ευρω­παί­ους ηγέτες να ανα­λά­βουν την ευθύνη», κατα­λή­γει το άρθρο.