Ν. Βασιλαράς: Ξενάγηση στην Παλιά Πόλη μιας άλλης εποχής…

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Μαίρη Φώτη

Ο κ. Νίκος Βα­σι­λα­ράς, 10ης γε­νιάς αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χό­ος, με την επαγ­γελ­μα­τι­κή πα­ρά­δο­ση της οι­κο­γέ­νειάς του να ξε­κι­νά στο 1780 (!), σή­με­ρα μας ξε­να­γεί νοητά στην Παλιά Πόλη μιας άλλης επο­χής.

Τότε που η Παλιά Πόλη ήταν το κέ­ντρο του εμπο­ρί­ου της Ρόδου και που άκ­μα­ζαν επαγ­γέλ­μα­τα τα οποία έχουν σβή­σει με την πά­ρο­δο του χρό­νου. Πε­ρι­γρά­φει την με­τα­βο­λή της Ρόδου από ποιο­τι­κό σε μα­ζι­κό προ­ο­ρι­σμό για τους του­ρί­στες, νο­σταλ­γεί, συ­γκρί­νει, απο­γοη­τεύ­ε­ται αλλά και πει­σμώ­νει περ­νώ­ντας το μή­νυ­μα ότι υπάρ­χει τρό­πος η Παλιά Πόλη να απο­κτή­σει την παλιά της αίγλη και η Ρόδος να απο­κτή­σει και πάλι ταυ­τό­τη­τα…

• Κύριε Βα­σι­λα­ρά, η επαγ­γελ­μα­τι­κή ενα­σχό­λη­ση της οι­κο­γέ­νειάς σας αλλά και εσάς του ιδίου, επι­κε­ντρώ­νε­ται στην Παλιά Πόλη, επί δε­κα­ε­τί­ες. Με δε­δο­μέ­να τα πα­ρά­πο­να που ακού­γο­νται από τον εμπο­ρι­κό κόσμο, από τους κα­τοί­κους, αλλά και από τους επι­σκέ­πτες της, τι είναι αυτό που έχει αλ­λά­ξει κατά την άποψή σας, ώστε στα τε­λευ­ταία χρό­νια η Με­σαιω­νι­κή Πόλη, που το 1988, ανα­γνω­ρί­στη­κε ως Πόλη Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς, να τυγ­χά­νει αυτής της αρ­νη­τι­κής κρι­τι­κής;

Δια­βαί­νο­ντας την Παλιά Πόλη σού δί­νε­ται η ευ­και­ρία να γνω­ρί­σεις 2.400 χρό­νια ιστο­ρί­ας, συ­γκε­ντρω­μέ­να σε μια έκτα­ση 58,37 εκτα­ρί­ων που πε­ρι­κλεί­ε­ται ανά­με­σα στα τείχη της Με­σαιω­νι­κής Πόλης μια πα­λέ­τα πο­λυ­ε­θνι­κών επιρ­ρο­ών. Η Παλιά Πόλη γνω­στή σε μας τους Ρο­δί­τες και σαν «Χώρα», ήταν στο βαθύ πα­ρελ­θόν η πε­ριο­χή της Ρόδου που μέσα της παλ­λό­ταν η καρ­διά των επαγ­γελ­μα­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, εμπο­ρί­ου και με­τα­ποί­η­σης. Η συ­νύ­παρ­ξη όλων χα­ρα­κτη­ρι­ζό­ταν από συ­να­δελ­φο­σύ­νη, σε­βα­σμό, αλ­λη­λεγ­γύη, γνω­ρι­ζό­ντου­σαν με τα μικρά τους ονό­μα­τα. Μετά το 1950 δειλά – δειλά άρ­χι­σαν να έρ­χο­νται από την Ελ­λά­δα επι­σκέ­πτες και πα­ρα­θε­ρι­στές, οι οποί­οι έμε­ναν έκ­θαμ­βοι από το κάλ­λος της Ρόδου και της πλού­σιας κλη­ρο­νο­μιάς της αλλά και της αγο­ράς της. Οι επι­σκέ­πτες έβρι­σκαν ελ­κυ­στι­κή την αγορά της Ρόδου εξ αι­τί­ας των ποιο­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων στα κα­τα­στή­μα­τα, αλλά και λόγω του δα­σμο­λο­γι­κού κα­θε­στώ­τος στις ει­σα­γω­γές από το εξω­τε­ρι­κό που εί­χα­με, μέχρι της κα­τάρ­γη­σής του. Η οι­κο­νο­μία της Ρόδου στη­ρι­ζό­ταν στον πρω­το­γε­νή αγρο­τι­κό τομέα, στην με­τα­ποί­η­ση, στο τρι­το­γε­νές εμπό­ριο και σε υπη­ρε­σί­ες. Η μο­νο­καλ­λιέρ­γεια αρ­χί­ζει να αν­θί­ζει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 60, ο του­ρι­σμός ζη­τά­ει υπη­ρε­σί­ες, οι Ρό­διοι τότε προ­σαρ­μό­ζο­νται εύ­κο­λα λόγω της ιστο­ρί­ας τους.

• Τότε γί­νε­ται η στρο­φή προς τον του­ρι­σμό;

Ναι. Τα πρώτα τσάρ­τερ και τα κρουα­ζιε­ρό­πλοια, αρ­χί­ζουν να εμ­φα­νί­ζο­νται στα χρό­νια εκεί­να. Οι επι­σκέ­πτες της Ρόδου εξυ­πη­ρε­τού­νται εφ’ εξής πλέον από τους τουρ – οπε­ρέι­τορς (ορ­γα­νω­τές τα­ξι­διών). Αρ­χί­ζει ο μα­ζι­κός του­ρι­σμός, η αγορά και τα κα­τα­στή­μα­τα πλη­θαί­νουν και εγκα­θί­στα­νται πα­ντα­χό­θεν της Ρόδου, στο Μαν­δρά­κι και στη Νέα Αγορά, στο Νιο­χώ­ρι… Ακόμη και τα γκα­ράζ με­τα­βάλ­λο­νται, με­τα­βάλ­λο­νται όλα τα ισό­γεια σε πα­ντός εί­δους του­ρι­στι­κά κα­τα­στή­μα­τα που μέχρι πρό­τι­νος προ­σέ­φε­ραν προ­ϊ­ό­ντα εγ­χώ­ρια και ευ­ρω­παϊ­κά.

• Τότε αλ­λά­ζει και η φυ­σιο­γνω­μία της Πα­λιάς Πόλης;

Η Παλιά Πόλη αρ­χί­ζει να αλ­λά­ζει στα­δια­κά. Χρόνο με τον χρόνο νέες γε­νιές κλη­ρο­νο­μούν τις δρα­στη­ριό­τη­τες, οι κε­ντρι­κοί δρό­μοι με­τα­βάλ­λο­νται σε του­ρι­στι­κά κα­τα­στή­μα­τα, η δα­σμο­λο­γι­κή εξί­σω­ση με την υπό­λοι­πή Ευ­ρώ­πη μειώ­νει το πλε­ο­νέ­κτη­μα της αγο­ράς, η πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση ανοί­γει δρόμο στους εμπό­ρους με­τα­βάλ­λο­ντας την εγ­χώ­ρια το­πι­κή αγορά σε υπο­κα­τά­στη­μα της Κίνας, της Ιν­δί­ας, της Τουρ­κί­ας. Το φαι­νό­με­νο αυτό βέ­βαια συ­να­ντά­ται και σε άλλα μέρη της Ευ­ρώ­πης, κυ­ρί­ως όμως στην Ελ­λά­δα. Η συ­νέ­πεια λοι­πόν είναι ότι, η αγορά της Ρόδου με τα προ­σφε­ρό­με­να «αγαθά» τυγ­χά­νει της πλή­ρους αδια­φο­ρί­ας των επι­σκε­πτών. Επι­πλέ­ον μπορώ να πω, πως το κα­τα­να­λω­τι­κό κοινό, το κοινό που κλεί­νει δια­κο­πές all Inclusive που αυτό συ­νε­χώς αυ­ξά­νε­ται και εφέ­τος πλέον έχει ξε­πε­ρά­σει το 75% των δια­νυ­κτε­ρεύ­σε­ων, είναι κοινό με πολύ χα­μη­λό ει­σό­δη­μα. Κατά συ­νέ­πεια, τα κα­τα­να­λω­μέ­να προ­ϊ­ό­ντα είναι σου­βε­νίρ του ενός και των δύο ευρώ, Made in Asia. Η ανα­δου­λειά φέρ­νει και γκρί­νια, δια­μά­χες, συ­μπε­ρι­φο­ρές που δεν θυ­μί­ζουν Ρόδο. Φέτος το φαι­νό­με­νο αυτό της ανα­δου­λειάς, που για πρώτη φορά ζούμε στη Ρόδο μας, πρέ­πει να κα­τα­γρα­φεί στο βι­βλίο Γκί­νες. Ενώ ο αριθ­μός και η πλη­ρό­τη­τα των ξε­νο­δο­χεί­ων μας είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κό­τα­τα, η αγορά και η έξω – ξε­νο­δο­χεια­κή δρα­στη­ριό­τη­τα δια­φό­ρων επαγ­γελ­μα­τιών ζει μια πα­νω­λε­θρία. Τα πάσης φύ­σε­ως κα­τα­στή­μα­τα, κλεί­νουν τα­μείο κάθε βράδυ επιει­κώς με Ζ μηδέν… Οι κα­τα­στη­μα­τάρ­χες που προ­σπα­θούν να ανα­λύ­σουν τους λό­γους, κα­τα­λή­γουν στο εξής συ­μπέ­ρα­σμα: Κό­σμος πολύς στη Ρόδο αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη μηδέν! Τα δω­μά­τια είναι γε­μά­τα και οι τσέ­πες άδειες. Τι μπο­ρού­με να κά­νου­με- ανα­ρω­τού­νται- πώς θα επι­βιώ­σου­με; Πώς θα πλη­ρώ­σου­με τις υπο­χρε­ώ­σεις και τα πάγια; Από τον Απρί­λη μέχρι σή­με­ρα ο τζί­ρος τους είναι για κλά­μα­τα!!!

• Τα πα­ρά­πο­να εστιά­ζο­νται και αλλού… Στην ηχο­ρύ­παν­ση, στην κα­τά­λη­ψη κοι­νό­χρη­στων χώρων, στο κυ­κλο­φο­ρια­κό, στους χώ­ρους στάθ­μευ­σης έξω από τα τείχη πε­ρι­με­τρι­κά, στον φω­τι­σμό, και όχι μόνο στην ανα­δου­λειά των κα­τα­στη­μα­ταρ­χών.

Αγα­πη­τή Μαίρη, με βά­ζεις σε πει­ρα­σμό. Αγ­γί­ζεις χορ­δές που πάλ­λο­νται σε ήχο μι­νό­ρε! Δεν θέλω να εμπλα­κώ στα υπό­λοι­πα που ερω­τάς, γνω­ρί­ζω πως οι υπεύ­θυ­νοι και εννοώ κυ­ρί­ως η δη­μο­τι­κή αρχή γνω­ρί­ζει πολύ καλά τα προ­βλή­μα­τα, μοι­ρο­λο­γεί όμως και αυτή… Λύ­σεις υπάρ­χουν, λύ­σεις προ­βλέ­πο­νται απ’ ότι ακούω, το θέμα είναι να υλο­ποι­η­θούν και να εξευ­ρε­θούν οι απαι­τού­με­νοι πόροι -η χρη­μα­το­δό­τη­ση- ώστε σε συ­νερ­γα­σία με την 4η Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των και το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού να αρ­χί­σει η υλο­ποί­η­ση.

Η Παλιά Πόλη θέλει αρετή και τόλμη. Μαίρη, μια πα­ρά­κλη­ση θα σου με­τα­φέ­ρω και γράψε την σε πα­ρα­κα­λώ, Εγώ καλώ όλους τους συ­να­δέλ­φους κα­τα­στη­μα­τάρ­χες, αυ­τούς που είναι κά­τοι­κοι της πό­λε­ως Ρόδου, να αφή­νουν το αυ­το­κί­νη­το στο σπίτι και να παίρ­νουν το πο­δή­λα­το για να πάνε στα μα­γα­ζιά τους, θα κάνει καλό και στην υγεία τους. Οι δε άλλοι κά­τοι­κοι από τα χωριά της Ρόδου που έρ­χο­νται για να δου­λέ­ψουν στα κα­τα­στή­μα­τά τους να τα παρ­κά­ρουν στους χώ­ρους ελεύ­θε­ρης στάθ­μευ­σης που έχει κα­θο­ρί­σει ο Δήμος και να παίρ­νουν τα πο­δή­λα­τα που έχει δια­θέ­σει σε διά­φο­ρα ση­μεία ή και να ζη­τή­σουν από τον Δήμο να βάλει πο­δή­λα­τα κοντά στα κα­θο­ρι­σμέ­να πάρ­κινγκ. Το ίδιο να κά­νουν και οι δη­μό­σιοι και δη­μο­τι­κοί υπάλ­λη­λοι. Έτσι ένα 30% των επι­σκε­πτών «με καλό βα­λά­ντιο» που έχει την δυ­να­τό­τη­τα να ενοι­κιά­σει αυ­το­κί­νη­το, να μπο­ρεί να βρει χώρο στάθ­μευ­σης και να επι­σκε­φτεί τα κα­τα­στή­μα­τα της πό­λε­ως Ρόδου αλλά και τα μνη­μεία, μου­σεία αξιο­θέ­α­τα κλπ., και όχι να φέρ­νουν βόλτα δέκα φορές τα τείχη ψά­χνο­ντας χώρο στάθ­μευ­σης να μην βρί­σκουν, απο­γοη­τευ­μέ­νοι δε να ανα­ζη­τούν το κο­ντι­νό­τε­ρο πρα­τή­ριο βεν­ζί­νης να φορ­τώ­νουν καύ­σι­μα και να παίρ­νουν τον δρόμο της επι­στρο­φής για το κα­τά­λυ­μά τους.

Επι­πλέ­ον η Παλιά Πόλη έχει 10 Πύλες ει­σό­δου και εξό­δου, τα του­ρι­στι­κά λε­ω­φο­ρεία πρέ­πει να απο­βι­βά­ζουν και στις 10 Πύλες δι­καί­ως κα­τα­νε­μη­μέ­νους τους επι­σκέ­πτες ώστε να μην δη­μιουρ­γού­νται προ­νο­μιού­χες πε­ριο­χές. Στην συ­νέ­χεια να απο­μα­κρύ­νο­νται και να σταθ­μεύ­ουν σε κα­θο­ρι­σμέ­να πάρ­κινγκ του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων, εκτε­λώ­ντας το πρό­γραμ­μα την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη ώρα επι­βί­βα­σης των επι­σκε­πτών από κά­ποια άλλη Πύλη εξα­ντλώ­ντας των χρόνο. Όλη αυτή η λα­μα­ρί­να που βρο­μί­ζει το πε­ρι­βάλ­λον χα­λά­ει όλη την αι­σθη­τι­κή, εκνευ­ρί­ζει τους πά­ντες, καλό θα ήταν να την πε­ριο­ρί­σου­με οί­κα­δε.

Ετσι το μειο­νέ­κτη­μά μας, εννοώ πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αντο­χής και της επί­δει­ξης νε­ο­πλου­τι­σμού με το αυ­το­κί­νη­τό μας παρ­κα­ρι­σμέ­νο έξω από το μα­γα­ζί μας, θα με­τα­τρε­πό­ταν σε συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα πόλης μας, της αγο­ράς μας του πο­λι­τι­σμού μας.

• Κ. Βα­σι­λα­ρά εσείς προ­λά­βα­τε την καλή εποχή της Πα­λιάς Πόλης, ποιες ήταν τότε οι επαγ­γελ­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες εντός των τει­χών;

Είπα στην αρχή ότι εντός των τει­χών παλ­λό­ταν η καρ­διά του επι­χει­ρείν -των δρα­στη­ριο­τή­των- στην Ρόδο. Μα­κα­ρο­νο­ποιοί, στρω­μα­τά­δες, πα­που­τσή­δες, μα­ρα­γκοί, σι­δε­ρά­δες, πε­τα­λω­τές, φο­ντιέ­ρι­δες, ρα­φτά­δες, οι­νο­ποιοί, σα­μαρ­τζή­δες, αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χό­οι, κο­σμη­μα­το­πω­λες, αρω­μα­το­ποιοί, μπα­κά­λη­δες, χα­σά­πη­δες, πα­γω­τα­τζί­δι­κα, μπα­κλα­βα­τζί­δι­κα, οπλο­πω­λεία κυ­νη­γού, πο­δη­λα­τά­δι­κα, δερ­μα­τά­δι­κα, νε­ο­τε­ρι­σμοί, γου­να­ρά­δι­κα, υπο­δη­μα­το­πω­λεία, αρω­μα­το­πω­λεία, χον­δρι­κή τρο­φί­μων, ωρο­λο­γο­ποιοί, ωρο­λο­γιο­πω­λεία, κε­ντή­μα­τα, ρο­δια­κά κε­ρα­μι­κά, πορ­σε­λά­νες, κρύ­σταλ­λα Βοη­μί­ας, ει­σα­γω­γείς πο­δη­λά­των, γε­ω­πο­νι­κά είδη, μι­κρές ψα­ρο­τα­βέρ­νες, πα­τσα­τζί­δι­κα, μικρά μα­γει­ρεία, τε­νε­κε­τζί­δι­κα, κλει­θρο­ποιοί, αντι­πρό­σω­ποι, οδο­ντί­α­τροι, συμ­βο­λαιο­γρά­φοι, δι­κη­γό­ροι, εξα­γω­γείς με­τα­φο­ρές, πρα­κτο­ρεία… Ολες αυτές οι δρα­στη­ριό­τη­τες πε­ριο­ρί­ζο­νταν εντός των κα­τα­στη­μά­των, όχι στον δη­μό­σιο χώρο. Ο σε­βα­σμός προς τον γεί­το­να ήταν κα­νό­νας και αρχή. Η πα­ρά­δο­ση επέ­βαλ­λε αν­θρώ­πι­νο ωρά­ριο ερ­γα­σί­ας, άνοιγ­μα των κα­τα­στη­μά­των στις 08.30, κλεί­σι­μο για με­ση­μέ­ρι στις 13.30 κι άνοιγ­μα το κα­λο­καί­ρι στις 17.00 μέχρι τις 21.30. Την Πέμ­πτη το από­γευ­μα και τις Κυ­ρια­κές κλει­στά. Στο διάβα του χρό­νου άλ­λα­ξαν όλα και το ωρά­ριο έγινε a volonte, στον βωμό του άμε­τρου πλου­τι­σμού, της αχορ­τα­γιάς που λέμε εδώ στη Ρόδο. Σή­με­ρα δι­καί­ως δια­μαρ­τύ­ρο­νται οι τυχόν πε­λά­τες όταν η Παλιά Πόλη έχει με­τα­τρα­πεί σε υπο­κα­τά­στη­μα της Κίνας, της Ιν­δί­ας, της Τουρ­κί­ας γε­νι­κά της Ασίας. Χρειά­ζε­ται να πέ­σου­με όλοι σε πε­ρί­σκε­ψη, χρειά­ζε­ται να προ­βού­με σε improvement, σε ανα­καί­νι­ση, σε ανα­βάθ­μι­ση. Πρέ­πει να με­τα­τρέ­ψου­με την μο­νο­καλ­λιέρ­γεια σε ποι­κί­λες άλλες μορ­φές, να δώ­σου­με προ­σω­πι­κό­τη­τα και μο­να­δι­κό­τη­τα στα είδη που προ­σφέ­ρου­με, να σε­βα­στού­με τον κοι­νό­χρη­στο χώρο, τον γεί­το­να, το μνη­μείο, τον ορί­ζο­ντα, τις προ­σό­ψεις… Ετσι μόνο θα τύ­χου­με της εκτί­μη­σης του επι­σκέ­πτη ως πο­λι­τι­σμέ­νοι. Οι ελ­λη­νι­κές βιο­τε­χνί­ες το ελ­λη­νι­κό σχέ­διο, η ελ­λη­νι­κή δη­μιουρ­γία είναι πα­ρού­σα, της λεί­πει όμως η προ­βο­λή. Και η κα­λύ­τε­ρη προ­βο­λή της μπο­ρεί να γίνει στους τό­πους υπο­δο­χής του­ρι­στών, έτσι η πα­τρί­δα μας θα ανα­σά­νει από τα χρέη. Ίσως με αυτή την οι­κο­νο­μι­κή κρίση που περ­νά­με να σκε­φτού­με τι θα κά­νου­με αύριο. Ο πα­τέ­ρας μου έλεγε «το φθηνό στο ακρι­βό κα­θί­ζει ή η φθή­νια τρώει τον παρά».

• Εσείς πώς απο­φα­σί­σα­τε να ασχο­λη­θεί­τε με την χρυ­σο­χο­ΐα; Γνω­ρί­ζω ότι και ο πα­τέ­ρας σας ήταν χρυ­σο­χό­ος, θέ­λα­τε να συ­νε­χί­σε­τε την οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση;

Αυτό είναι ένα άλλο κε­φά­λαιο, και δεν θέλω να δράξω της ευ­και­ρί­ας, ώστε να μην θε­ω­ρη­θεί δια­φή­μι­ση. Θα σας πω τη­λε­γρα­φι­κά ότι μέλη της οι­κο­γέ­νειάς μου εμ­φα­νί­ζο­νται ως αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χό­οι από το 1780 συ­νε­χώς. Ο πα­τέ­ρας μου βλέ­πο­ντας ότι τα πάω καλά με τα χει­ρω­να­κτι­κά ερ­γα­λεία, ορ­γά­νω­σε στο ερ­γα­στή­ριό του δίπλα στους καλ­φά­δες όπου είχε, πάγκο για μένα. Σε ηλι­κία 9 ετών άρ­χι­σα να δου­λεύω με τα λεπτά δά­κτυ­λα μου την φι­λι­γκράν και να κάνω γκρά­νου­λες. Υστε­ρα – ύστε­ρα του ζή­τη­σα να πάω σε Ακα­δη­μία Καλών Τε­χνών και να γίνω σχε­δια­στής κο­σμη­μά­των, όπερ και εγέ­νε­το. Τέσ­σε­ρα χρό­νια στο Pforzheim της Γερ­μα­νί­ας, και από το 1971 αυ­τό­νο­μος αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χό­ος στην Παλιά Πόλη της Ρόδου.

• Τα κο­σμή­μα­τα σας έχουν ένα δικό τους χα­ρα­κτή­ρα μια ελ­λη­νι­κό­τη­τα, μια δω­ρι­κή αι­σθη­τι­κή. Τι είναι αυτό που σας εμπνέ­ει;

Στην τέχνη μου, τα αι­σθή­μα­τα και την αι­σθη­τι­κή μου τα αντλώ κυ­ρί­ως από την παι­δεία μου, αυτή μου επι­τρέ­πει να τα ανι­χνεύω από τον «άλλον» εαυτό μου. Αυτόν που δεν πα­ρα­μυ­θιά­ζε­ται, που δεν εξα­γο­ρά­ζε­ται, που δεν εκ­χω­ρεί­ται, που δεν εκ­ποιεί­ται, παρά κρα­τά­ει την περ­πα­τη­σιά του ορ­θό­πλω­ρη. Κρα­τώ­ντας μέσα μου κερί αναμ­μέ­νο αρχές, αξίες κι ό,τι άλλο πο­λύ­τι­μο. Αυτό το πο­λύ­τι­μο, προ­σω­πι­κά, το κρά­τη­σα, το έθρε­ψα το υπη­ρε­τώ και το υπη­ρέ­τη­σα όσο πιο πιστά μπό­ρε­σα κι άντε­ξα κι αντέ­χω μέσα στις πολ­λές αντι­ξο­ό­τη­τες. Κι αυτό δεν ήταν άλλο τί­πο­τα από την επι­θυ­μία να κο­σμή­σω με κο­σμή­μα­τά μου από πο­λύ­τι­μα υλικά την συ­νάν­θρω­πο γυ­ναί­κα. «Δεν δέ­χο­μαι τί­πο­τα λι­γό­τε­ρο από το κα­λύ­τε­ρο».

• Βλέ­πε­τε να αλ­λά­ζει κάτι μετά από αυτόν τον «κα­τή­φο­ρο» που έχει πάρει η αγορά της Ρόδου;

Η πρό­τα­ση η δική μου είναι οι νέοι επι­χει­ρη­μα­τί­ες να απο­κτή­σουν αυ­το­πε­ποί­θη­ση, να επι­διώ­ξουν την μο­να­δι­κό­τη­τα αφου­γκρα­ζό­με­νοι τα αι­σθή­μα­τά τους. Το κλει­δί είναι στην και­νο­το­μία, στην μο­να­δι­κό­τη­τα στην ταυ­τό­τη­τα. Η αντι­γρα­φή, η μί­μη­ση, (εξαι­ρώ τον ηθο­ποιό) είναι ίδιον ιδιώ­τη. Πι­στεύω ότι κάτι αρ­χί­ζει… Χρειά­ζε­ται όμως εν­θάρ­ρυν­ση από το κα­τα­να­λω­τι­κό κοινό. Οι νέοι κάτι σκέ­πτο­νται, κάτι νέο θέ­λουν να κά­νουν, σκο­ντά­φτουν όμως στην χρη­μα­το­δό­τη­ση χα­μη­λό­το­κου δα­νεια­κού κε­φα­λαί­ου εκ­κί­νη­σης, αυτή η δυ­να­τό­τη­τα όμως λεί­πει από την ση­με­ρι­νή Ελ­λά­δα, τρά­πε­ζες έχου­με αλλά τρα­πε­ζί­τες δεν έχου­με. Το ΕΣΠΑ λένε ότι επι­δο­τεί το ίδιο κε­φά­λαιο για την συμ­με­το­χή στο πρό­γραμ­μα, όμως λεί­πει από τα νέα παι­διά. Απο­θαρ­ρύ­νο­νται βέ­βαια οι νέοι μας βλέ­πο­ντας να γι­γα­ντώ­νε­ται η πα­ρο­χή ξε­νο­δο­χεια­κών υπη­ρε­σιών με το all Inclusive. Λένε ότι η Ισπα­νία το κα­ταρ­γεί από το 2020, λόγω του ότι υπάρ­χουν ακόμη κά­ποια συμ­βό­λαια με ξε­νο­δο­χεία. Πι­στεύω ότι η πλειο­ψη­φία των κα­τα­στη­μα­ταρ­χών θα σας έλεγε τα ίδια. Tο θέμα είναι να αλ­λά­ξου­με γιατί θα βου­λιά­ξου­με, όπως λέει και ένας σύγ­χρο­νος πο­λι­τι­κός μας. Να απαλ­λα­γού­με από το σύν­δρο­μο της αντι­γρα­φής, της κα­θο­δή­γη­σης από συμ­φέ­ρο­ντα, η μί­μη­ση να γίνει ο εχθρός μας. Να θε­σμο­θε­τη­θεί ετή­σιο βρα­βείο κα­τα­στή­μα­τος για την ηθική και την αι­σθη­τι­κή του, βρα­βείο σε δρόμο κα­τα­στη­μά­των για τον ευ­πρε­πι­σμό και την τή­ρη­ση της κεί­με­νης νο­μο­θε­σί­ας, που να γί­νε­ται βρο­ντε­ρά γνω­στό διε­θνώς…

• Κύριε Βα­σι­λα­ρά, είστε πά­ντως πηγή γνώ­σης της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας της Πα­λιάς Πόλης της Ρόδου, αντι­λαμ­βά­νο­μαι όμως ότι το ήθος σας δεν σας επι­τρέ­πει να επιρ­ρί­ψε­τε ευ­θύ­νες ως συ­νή­θως γί­νε­ται. Πε­ριο­ρί­ζε­τε την άποψή σας στο «μαζί κά­να­με τα λάθη»…

Ου­δείς αλά­θη­τος, τα λάθη διορ­θώ­νο­νται οι άν­θρω­ποι γερ­νά­νε τι κρίμα και αυτό…

• Κύριε Βα­σι­λα­ρά σας ευ­χα­ρι­στώ. Πι­στεύω ότι μια άλλη φορά θα έχου­με την ευ­και­ρία να πούμε πε­ρισ­σό­τε­ρα για την ιστο­ρία της πα­ρά­δο­σης της οι­κο­γέ­νειάς σας στην αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χο­ΐα και για τα κο­σμή­μα­τα που εσείς φτιά­χνε­ται στο ερ­γα­στή­ριό σας, μέχρι σή­με­ρα.

Ευ­χα­ρι­στώ Μαίρη μου, ελ­πί­ζω να μην έθιξα κα­νέ­ναν, τα κακώς κεί­με­να, πρέ­πει να βρουν την ορθό – πλώρη πλεύ­ση τους μπο­ρού­με. Η Ρόδος πρέ­πει να γίνει ξανά πι­λό­τος νη­σιού μο­να­δι­κού στον κόσμο, ο επι­σκέ­πτης πρέ­πει να φεύ­γει με τις κα­λύ­τε­ρες εντυ­πώ­σεις, και να ξα­να­έρ­χε­ται με χαρά. Την χει­με­ρι­νή πε­ρί­ο­δο αντί να κα­θό­μα­στε με σταυ­ρω­μέ­να χέρια, να γί­νου­με εθε­λο­ντές των υπη­ρε­σιών του Δήμου, προ­σφέ­ρο­ντας ερ­γα­σία για τον καλ­λω­πι­σμό όλης της νήσου μας που της έχου­με υπο­χρέ­ω­ση…