Η ανακάλυψη της…άλλης Αρλέτας, και δυο «θησαυροί« για παιδιά

Η κατά­θεση ψυχής της (ποι­ή­τριας, σκι­τσο­γρά­φου και βεβαίως τρα­γου­δο­ποιού) Αρλέτας που γρά­φτηκε το 1997 και δυο βιβλία για (μικρά και μεγάλα) παιδιά: Δια­βά­ζουμε το «Από που πάνε για την΄Ανοιξη» της Αρλέτας (εκδό­σεις Καστα­νιώτη), το «Βοήθεια, αχινός!» της Ιωάννας Μπα­μπέτα Εικο­νο­γρά­φηση: Ρένια Μεταλ­λη­νού (εκδό­σεις Μεταίχ­μιο) και τον «Θησαυρό της Βαγίας» της Σωρζ Σαρρή (εκδό­σεις Πατάκη).

«Από που πάνε για την ΄Ανοιξη;», Αρλέτα (Καστα­νιώ­της)

«Ζούμε σε έναν κακο­με­τα­φρα­σμένο κόσμο. Άλλοι κόσμοι, χει­ρό­τε­ροι ίσως, είχαν μια κοινή γλώσσα, κοινά κατα­νοη­τούς κώδικες. Σήμερα, όλα θέλουν μετά­φραση, όλα αυθαί­ρετα φορούν την ταμπε­λί­τσα που τα βολεύει. Τίποτα σ’ αυτή την εποχή της εικόνας δεν δείχνει τι είναι, όλα δεί­χνουν κάτι άλλο. Λέμε φύγε κι εννο­ούμε μείνε, λέμε καλη­μέρα κι εννο­ούμε άι στο διάολο, λέμε καλώς όρισες κι εννο­ούμε ξεκου­μπί­δια. Όσο για τους πολι­τι­κούς, η μετά­φραση είναι αδύνατη. Όσο πιο αδύνατη, τόσο πιο πετυ­χη­μέ­νος ο πολι­τι­κός. Η τέχνη είναι από τη φύση της ανο­χύ­ρωτη κι έτσι ήταν εύκολο θύμα. Όσο πιο ασαφής, τόσο καλύ­τερα, λένε οι πορ­νο­βο­σκοί της. Άλλο περί­πλοκο, άλλο περί­τε­χνο, άλλο ασαφές, αλλά ποιός νοιά­ζε­ται , μιας και μπερ­δε­μένη βολεύει καλύ­τερα!

Άλλωστε, ποιός έχει χρόνο; Time is money , poylaki moy!

Ζούμε σ’ έναν κακο­με­τα­φρα­σμένο κόσμο, γι’ αυτό τσα­κω­θή­καμε.

Εσύ με μετέ­φρα­ζες λάθος, εγώ νόμιζα ότι με μετα­φρά­ζεις σωστά.

Το γελοίο είναι ότι δεν χρεια­ζό­τανε μετά­φραση…»

Πόσο προ­φη­τική απο­δει­κνύ­ε­ται η Αρλέτα σ’ αυτό το – μονα­δικό – βιβλίο που εξέδωσε το 1997 με τίτλο «Από που πάνε για την  Ανοιξη (εκδό­σεις Καστα­νιώτη)! Ο χαμός της τρα­γου­δο­ποιού με την τρυφερή φωνή που ξεκί­νησε την καριέρα της με το Νέο Κύμα (όσο κι αν δεν ήθελε να ταυ­τί­ζε­ται μ’ αυτό) ίσως και να απο­τε­λεί μια ευκαι­ρία να δοκι­μά­σουμε να τη γνω­ρί­σουμε και πέρα από τα τρα­γού­δια της που ταυ­τί­στη­καν τόσο με το συλ­λο­γικό υπο­συ­νεί­δητο. Το βιβλίο αυτπο, λοιπόν, μας απο­κα­λύ­πτει την Αρλέτα όχι μόνο ως στι­χουργό, αλλά και ως ποι­ή­τρια με ελεύ­θερο στίχο, συγ­γρα­φέα με μικρά πεζά κείμενα αλλά και κατα­πλη­κτική σκι­τσο­γράφο με την εικο­νο­γρά­φηση του βιβλίου. Ισως εκεί να έγκει­ται η ουσία της σκέψης της που «δια­βά­ζε­ται» φρέσκια τόσα χρόνια μετά: Στις δια­χρο­νι­κές αλήθεις των κει­μέ­νων της που – με μελαγ­χο­λία, αλλά χωρίς κατα­θλι­πτικό πνεύμα – κφρά­ζουν τη διεισ­δυ­τι­κό­τητα του μυαλού και την ευαι­σθη­σία της ψυχής της.

«Βοήθεια, αχινός!», Ιωάννα Μπα­μπέτα Εικο­νο­γρά­φηση: Ρένια Μεταλ­λη­νού (Μεταίχ­μιο)

Η Αλίκη λατρεύει το καλο­καίρι, τις δια­κο­πές, τη θάλασσα. Ο μικρός αχινός τις μακρι­νές βόλτες, τα μύδια, τα κύματα. Η Αλίκη και ο αχινός θα συνα­ντη­θούν. Κι όταν γίνει αυτό, πέντε ολό­κληρα αγκάθια θα τσι­μπή­σουν το πόδι της Αλίκης. Πέντε αγκάθια ξεκολ­λάνε από τον μικρό αχινό. Κι αμέσως θα σημάνει συνα­γερ­μός, μέσα κι έξω από τη θάλασσα.

Τι είναι αυτό που κάνει ενδια­φέ­ρον το τελευ­ταίο βιβλίο της συγ­γρα­φέως παι­δι­κής λογο­τε­χνίας, Ιωάννας Μπα­μπέτα, (σημειω­τέον, τα βιβλία της «Ένα τρια­ντά­φυλλο για τη δασκάλα μου» και «Ο Βασι­λιάς Λύκος» έχουν βρεθεί στη βραχεία λίστα για τα κρατικά βραβεία);  ΄Ισως η ομορφιά της συνύ­παρ­ξης που κου­βα­λάει. ΄Ισως πάλι η υπόγεια προ­τροπή ότι μπο­ρούμε να μοι­ρα­στούμε τη θάλασσα και την ακτή, με σεβασμό και… λίγη προσοχή!  Ισως, ακόμα περισ­σό­τερο, η προ­τροπή να μπούμε στη θέση του άλλου – που τόσο λίγο μας συμ­βαί­νει. Κι εν προ­κει­μένω του … αχινού.

Το ατύχημά της θα σταθεί η αιτία να δοκι­μά­σουμε να εισέλ­θουμε κι εμείς στον κόσμο του μικρού αχινού. Μήπως ανη­σύ­χησε κι η δικιά του η μαμά; Χωρίς θυμό και ε[ιθυμία για εκδί­κηση (παρ’΄ότι πόνεσε πολύ…) η Αλίκη θα πλη­σιά­σει τον αχινό. «Συγνώμη που σε πόνεσα», του λέει. «Θα σε ξανα­βάλω στη θάλασσα να πας στη μαμά σου. Άλλωστε εγώ μπήκα στο σπίτι σου, πρό­σθεσε….»