ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα από την υπόθεση του Ανδρέα Γεωργίου

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Γεωργίου

Η ενό­χληση που επι­κρα­τεί στις Βρυ­ξέλ­λες και τις πρω­τεύ­ου­σες των κρατών μελών για την εξέλιξη της υπό­θε­σης Γεωρ­γίου, μπορεί να οδη­γή­σει τη χώρα σε περι­πέ­τειες και το ίδιο το πρό­γραμμα διά­σω­σης σε πολι­τικό εσω­τε­ρικό και εξω­τε­ρικό κίνδυνο, σύμφωνα με όσους βρί­σκο­νται κοντά στην ελλη­νική υπόθεση τα τελευ­ταία 7 χρόνια.

Χθες, για πρώτη φορά στα χρονικά, η Κομι­σιόν «σχο­λί­ασε» δικα­στική απόφαση με εκπρό­σωπό της να επι­ση­μαί­νει ότι αφενός είναι αντί­θετη από την πρω­τό­δικη, αφε­τέ­ρου υπάρχει και ανώ­τε­ρος βαθμός – ο Άρειος Πάγος.

Αξίζει να σημειω­θεί, ότι ο πρώην επι­κε­φα­λής της ΕΛΣΤΑΤ κατα­δι­κά­στηκε για μη σύγκληση διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λίων. Το πρό­βλημα με την απόφαση είναι σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους των Βρυ­ξελ­λών πολύ­πλευρο:

1) Ο Ανδρέας Γεωρ­γίου δεν «έστελνε στοι­χεία» στην Εurostat:

Μετά την απο­κά­λυψη της απάτης των greek statistics, δηλαδή της από­κρυ­ψης των πραγ­μα­τι­κών δαπανών της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας από την κυβέρ­νηση Καρα­μανλή (κάτι που ως φράση που απο­τε­λεί ψηφι­σμένη παρα­δοχή του ελλη­νι­κού δημο­σίου), η τότε εθνική στα­τι­στική αρχή, που βάση της Συν­θή­κης Λει­τουρ­γίας της ΕΕ υπό­κει­ται στον έλεγχο της Eurostat, έχασε το «πρόσωπό της στην ΕΕ» και ξεκί­νησε για την Ελλάδα η δια­δι­κα­σία επί παρα­βά­σει.

Η τότε δια­δι­κα­σία, τερ­μα­τί­στηκε μόνο όταν η παλιά ΕΣΥΕ δια­λύ­θηκε και στη θέση της δημιουρ­γή­θηκε η ΕΛΣΤΑΤ, υπό την κηδε­μο­νία της Εurostat. Μέχρι την άρση των αστε­ρί­σκων το 2011, η ΕΛΣΤΑΤ δεν παρή­γαγε η ίδια στοι­χεία, αλλά τα στοι­χεία υπό­κει­ντο στον έλεγχο της απο­στο­λής της Κομι­σιόν στην Αθήνα (στην τρόικα) και της ειδικής απο­στο­λής της Εurostat στην ΕΛΣΤΑΤ.

Ο Ανδρέας Γεωρ­γίου δεν μπο­ρούσε ούτε να δια­λέ­ξει μεθο­δο­λο­γία, ούτε να δια­λέ­ξει στοι­χεία, ούτε να προ­σθέ­σει ή να αφαι­ρέ­σει νούμερα. Tα στελέχη της DG ECFIN έκαναν επι­τό­πιο έλεγχο στους εθνι­κούς λογα­ρια­σμούς και, αφού άνοιξαν συρ­τά­ρια, έφτασαν στα τελικά τους συμπε­ρά­σματα.

Προ εκείνης της εποχής, ο εθνικός υπο­λο­γι­σμός έπασχε ως προς τα εξής: τα στοι­χεία των δήμων, των ΝΠΔΔ και των νοσο­κο­μείων έφταναν αργά, ήταν ελλι­πέ­στατα και οι δαπάνες πάντα ξεπερ­νού­σαν τους στόχους. Υπήρχαν δήμοι και οργα­νι­σμοί χωρίς ισο­λο­γι­σμούς και τα standards τους ήταν αμφι­σβη­τού­μενα.

Οι υπο­λο­γι­σμοί της ελλη­νι­κής πλευράς υπό τον Ανδρέα Γεωρ­γίου και με τη συνερ­γα­σία του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους, του Σώματος Οικο­νο­μι­κών Εμπει­ρο­γνω­μό­νων και του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών παρα­ή­ταν συντη­ρη­τι­κοί για τη Eurostat. H Eurostat επέμενε ότι τα τελικά στοι­χεία θα ήταν ακόμα χει­ρό­τερα και όταν οι λογα­ρια­σμοί έκλει­σαν, δηλαδή όταν οι πλη­ρω­μές έγιναν, δύο χρόνια μετά (τον Οκτώβρη του 2011) επι­κυ­ρώ­θη­καν και τα στοι­χεία του 2009.

Το απόλυτο ύψος του χρέους ήταν και ο από­λυ­τος μάρ­τυ­ρας. Το έλλειμμα ήταν πραγ­μα­τικό και πέραν πάσης εκτί­μη­σης της ελλη­νι­κής πλευράς που επέμενε σε 12,7 και 13,6.

2) Η ελλη­νική δικαιο­σύνη δεν έχει αρμο­διό­τητα για τις πράξεις της Eurostat:

Καθώς λοιπόν τα τελικά παρα­γό­μενα στοι­χεία δεν ήταν του Γεωρ­γίου, αλλά της ίδιας της Eurostat, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ ήταν υπό κηδε­μο­νία, ο μόνος αρμό­διος να κρίνει το τι έγινε είναι το Δικα­στή­ριο της ΕΕ.

Η σύγκλιση ή μη διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λίων στην ΕΛΣΤΑΤ δεν είχε καμία σχέση με την παρα­γωγή των στοι­χείων. Η παρα­γωγή των στοι­χείων έγινε υπό τον έλεγχο της τρόικας και της Εurostat. Το ελλη­νικό ΔΣ ήταν «υπό έλεγχο», καθώς η ίδια η υπη­ρε­σία ήταν ύποπτη τέλεσης νέων παρά­νο­μων κατά το κοι­νο­τικό δίκαιο πράξεων.

Η δε Κομι­σιόν, χαρι­στικά, στα­μά­τησε τη δια­δι­κα­σία επί παρα­βά­σει κατά της Ελλάδας για τα πλαστά στα­τι­στικά μόνο όταν η Εurostat πιστο­ποί­ησε ότι πλέον όλα ήταν εντάξει.

Αν η υπόθεση συνε­χι­ζό­ταν, τότε η χώρα θα πλήρωνε ένα τερά­στιο ημε­ρή­σιο και εφάπαξ πρό­στιμο. Αξίζει δε να σημειω­θεί, λένε στις Βρυ­ξέλ­λες, πως όσοι καταγ­γέλ­λουν σήμερα τον Α. Γεωρ­γίου, ήταν τότε τα ελεγ­χό­μενα πρόσωπα για την παρα­ποί­ηση των στα­τι­στι­κών.

Το Συμ­βού­λιο των Κρατών Μελών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, έχει δεχθεί κείμενο, που τα κοι­νο­βού­λια επι­κύ­ρω­σαν και το οποίο μιλά για πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις στην παρα­γωγή των στα­τι­στι­κών, για έλλειψη ανε­ξαρ­τη­σίας και για υπουρ­γούς που παίρναν τηλέ­φωνο τον στα­τι­στι­κο­λόγο της εποχής 2007 -2009 για να ωραιο­ποι­ή­σει τα στοι­χεία.

Το Συμ­βού­λιο έχει δεχθεί, και αν αυτό έφτανε στο ΔΕΕ η Ελλάδα θα το πλήρωνε σε χρήμα, πως ο εκά­στοτε Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών μπο­ρούσε να υπο­βά­λει στον επι­κε­φα­λής της ΕΣΥΕ τι στοι­χεία να κοι­νο­ποι­ή­σει στη Eurostat.

Ο δια­συρ­μός της χώρας, εξ αιτίας της παρά­νο­μης αυτής πρα­κτι­κής, ήταν τερά­στιος και, ακριβώς λόγω των greek statistics, η χώρα έχασε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της εμπι­στο­σύ­νης των αγορών.

3) Η συνω­μο­σιο­λο­γία και τα fake news, όπως το φου­σκω­μένο έλλειμμα, δυνα­μι­τί­ζουν 7 χρόνια την προ­σαρ­μογή:

Η συνω­μο­σιο­λο­γία για το τάχα φου­σκω­μένο έλλειμμα βρήκε, λένε οι Βρυ­ξέλ­λες και τα Κ-Μ, το δρόμο της στον ελλη­νικό Τύπο μέσω του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Αυτό σκότωσε την ιδιο­ποί­ηση του προ­γράμ­μα­τος και την πολι­τική συναί­νεση και γέννησε μια σειρά από θεωρίες συνω­μο­σίας για τάχα παρα­χώ­ρηση εθνικής κυριαρ­χίας, ξεπού­λημα εδαφών και επι­χει­ρή­σεων, εξα­γο­ρές κτλ κτλ.

Στην πράξη, είναι γνωστό ότι ούτε οι ελά­χι­στες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις δεν έγιναν, ενώ το ίδιο το ερώτημα για το αν και κατά πόσο αυτές έπρεπε να γίνουν υπά­γε­ται στη γενική συζή­τηση για το αν η Ελλάδα είναι αστική δημο­κρα­τία με καπι­τα­λι­στική οικο­νο­μία (όπως έλεγε και ο μακα­ρί­της Γιώργος Γλυνός).

Εξ αιτίας της λαϊ­κί­στι­κης ρητο­ρι­κής τα κόμματα δεν μπό­ρε­σαν να συνερ­γα­στούν, παρά μόνο όταν ήταν πάρα πολύ αργά και ο ευρω­παϊ­κός προ­σα­να­το­λι­σμός της χώρας δαι­μο­νο­ποι­ή­θηκε.

Οι Έλληνες, λένε οι Βρυ­ξέλ­λες, κατά­ντη­σαν να πιστεύ­ουν πως για το πρό­βλημα «έφται­γαν» κάποιοι «προ­δό­τες», κάποιες «μετα­φυ­σι­κές δυνά­μεις που εχθρεύ­ο­νται το έθνος» και όλοι οι άλλοι, εκτός από το ίδιο το γεγονός ότι η χώρα ξόδευε πολύ παρα­πάνω από όσα μάζευε γιατί οι κυβερ­νή­σεις είχαν έναν εύκολο τρόπο να μαζεύ­ουν ψήφους και οι φόροι δε μαζεύ­ο­νταν ως απο­τέ­λε­σμα συναλ­λα­γών υπαλ­λή­λων ή υπουρ­γών με τους φορο­λο­γού­με­νους (και αυτό κατα­γρά­φε­ται στα επίσημα κείμενα).

Συνεπώς, η υπόθεση Γεωρ­γίου είναι συμ­βο­λική και δεν θα έχει αίσιο τέλος για τη χώρα, αν η ίδια η χώρα δεν απο­μο­νώ­σει όλα αυτά τα περι­θω­ριακά στοι­χεία που περι­γρά­φουν τα επίσημα και ψηφι­σμένα κείμενα: αυτό που κάποτε ονο­μά­ζαμε δια­πλοκή.

Το ΔΕΕ δεν έχει στα­μα­τή­σει να βρί­σκε­ται ανάμεσα στις επι­λο­γές των θεσμών, αν τα πράγ­ματα εκτρα­χυν­θούν, ειδικά τη στιγμή που η χώρα προ­σπα­θεί επι­τέ­λους να επι­στρέ­ψει στην κανο­νι­κό­τητα.

«Just when I thought I was out, they pull me back in», έλεγε ο Al Pacino υπο­δυό­με­νος τον Μικέλε Κορ­λε­όνε στον Νονό νούμερο 3 (όταν νομίζω ότι έχω βγει, με τραβάνε πάλι μέσα). Όχι αυτή τη φορά…

ΠΗΓΗ: real.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.