Η απόφοιτη της Οξφόρδης όταν ερωτεύθηκε την άγονη γραμμή των Δωδεκανήσων και άλλαξε η ζωή της

Το γραφείο της έχει θέα σε έναν ελαιώνα ενώ τριγύρω ακού­γο­νται οι καμπά­νες από μερικές κατσί­κες που τρι­γυρ­νούν στην πλαγιά του λόφου. Νωρίς το βράδυ το δροσερό αεράκι στο ορεινό νησί της Τήλου, συνο­δεύ­ε­ται εξαι­ρε­τικά από ένα ποτήρι κρασί.

Αυτός ο μικρός τόπος, χιλιά­δες χιλιό­με­τρα μακριά από τη γενέ­τειρά της έμελλε να γίνει το σπίτι της συγ­γρα­φέας Jennifer Barclay. Αφή­νο­ντας πίσω της μια επι­τυ­χη­μένη καριέρα στον Καναδά, στο χώρο των εκδό­σεων, ξεκί­νησε μια και­νού­ρια ζωή στο ελλη­νικό νησί με την άγρια φυσική ομορφιά.

Γεν­νη­μένη στο Μάν­τσε­στερ, η Jennifer σπού­δασε στο πανε­πι­στή­μιο της Οξφόρ­δης και προτού μετα­κο­μί­σει στην Τήλο έζησε στον Καναδά και τη Γαλλία.

Δια­νύ­ο­ντας πλέον την πέμπτη δεκα­ε­τία της ζωής της και μετά από έναν άσχημο χωρισμό, απο­φά­σισε να ανα­ζη­τή­σει την ευτυχία αλλά και το πραγ­μα­τικό νόημα της ζωής στην άγονη γραμμή, όπως δήλωσε στο newsbeast.gr.

– Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την Ελλάδα;

Επι­σκέ­φθηκα για πρώτη φορά την Ελλάδα, έφηβη, για δια­κο­πές στα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’70 μαζί με την οικο­γέ­νεια μου. Η πρώτη μας στάση ήταν στην Κέρκυρα και τα επόμενα χρόνια ακο­λού­θησε η Ρόδος και η Κρήτη.

Επέ­στρεψα πάλι, ως φοι­τή­τρια πια, στην Ελλάδα επι­λέ­γο­ντας να περάσω τις πρώτες μου ενή­λι­κες δια­κο­πές στην Πελο­πόν­νησο. Όταν απο­φοί­τησα έμεινα για ένα χρόνο στην Αθήνα δου­λεύ­ο­ντας ως καθη­γή­τρια αγγλι­κών και ταξι­δεύ­ο­ντας συνεχώς. Το καλο­καίρι εκείνο δούλεψα στη Σαντο­ρίνη, στην Οία και στη συνέ­χεια ταξί­δεψα στο νότιο Αιγαίο.

– Πώς απο­φα­σί­σατε να εγκα­τα­στα­θείτε στην Τήλο;

Στα 20 μου χρόνια μετα­κό­μισα στον Καναδά, πολύ μακριά για να επι­σκέ­πτο­μαι την Ελλάδα για δια­κο­πές. Όταν εκεί γύρω στα τριάντα επέ­στρεψα στην Ευρώπη ξεκί­νησα πάλι τα ταξίδια μου στην Ελλάδα, κυρίως στα Δωδε­κά­νησα.

Έψαχνα ένα νησί μικρό, ήσυχο, όχι τόσο ανε­πτυγ­μένο και παρα­δο­σιακό κι έτσι βρέθηκα για δια­κο­πές στην Τήλο. Ένα χρόνο αργό­τερα επέ­στρεψα μόνη μου πια, για ένα μήνα και ένιωσα ότι θα μπο­ρούσα να μείνω μόνιμα εκεί και να εργά­ζο­μαι από το σπίτι.

– Πώς είναι η καθη­με­ρινή ζωή στο νησί;

Έμεινα στην Τήλο για σχεδόν πέντε χρόνια και εκμε­ταλ­λεύ­τηκα στο μέγιστο το να έχω τη φύση έξω από την πόρτα του σπιτιού μου. Τις περισ­σό­τε­ρες ημέρες είτε περ­πα­τούσα στους τριγύρω λόφους είτε κολυ­μπούσα στη θάλασσα.

Τα πρωινά δούλευα από το σπίτι καθώς ασχο­λού­μαι γενικά με τον κόσμο των βιβλίων, με τη συγ­γραφή, τη σύνταξη και την πώληση. Ύστερα μαγεί­ρευα, έφτια­χνα ψωμί και έπιανα κου­βέ­ντα με τους ντό­πιους γεί­το­νες μου.

Όταν έκανα διά­λειμμα από τη δουλειά έπαιρνα το σκύλο μου και πηγαί­ναμε βόλτες σε μια ήσυχη παραλία. Συμ­με­τείχα ακόμη στη ζωή του νησιού – μάθαινα παρα­δο­σια­κούς χορούς, βοη­θούσα τα παιδιά του νησιού με τα αγγλικά τους και μάθαινα όσα περισ­σό­τερα μπο­ρούσα από την καθη­με­ρινή ζωή των ντόπιων.

Μόλις πριν από ένα χρόνο ήρθα στη βόρεια Κάρπαθο για πεζο­πο­ρία και έρευνα για το επόμενο βιβλίο μου και εκστα­σια­σμένη από τον τόπο απο­φά­σισα να μείνω για λίγο.

–  Πώς προ­έ­κυψε το όνομα του βιβλίου σας αλλά και του μπλογκ σας «Ένα χταπόδι στο ούζο μου»; Πώς το εξη­γείτε στους αγγλό­φω­νους ανα­γνώ­στες σας;

«Ένα χταπόδι στο ούζο μου» ήταν το όνομα που έδωσα στο μπλογκ μου όταν ξεκί­νησα να κατα­γράφω την καθη­με­ρινή ζωή στο νησί, απλά και μόνο επειδή ακού­γε­ται αστείο και χαρα­κτη­ρι­στικά ελλη­νικό.

Για εμένα, το να βάλω ένα χταπόδι στο ούζο μου συμ­βό­λιζε το να μην κάνεις τα πράγ­ματα σωστά σε μια κουλ­τούρα που μόλις άρχιζα να κατα­λα­βαίνω και ταυ­τό­χρονα να το δια­σκε­δάζω. Επο­μέ­νως μου φάνηκε ως ται­ρια­στός τίτλος και για ένα βιβλίο που αφο­ρούσε στα πρώτα μου αγα­πη­μένα χρόνια που πέρασα σε ένα ελλη­νικό νησί, απο­λαμ­βά­νο­ντας τη ζωή στο μέγιστο.

– Σας αρέσει το ούζο με το χταπόδι;

Πίνω περι­στα­σιακά ούζο συνο­δεύ­ο­ντας το με φρέσκο χταπόδι. Έφαγα πολλά χτα­πό­δια όταν ο φίλος μου, ο Δημή­τρης, τα ψάρευε καθη­με­ρινά όταν πρω­το­έ­φτασα στην Τήλο αλλά και πολλά φρέσκα ψάρια όταν είχα δεσμό με έναν ψαρά στο νησί.

Τώρα που μένω δίπλα στη θάλασσα στον Άγιο Μηνά, στη βόρεια Κάρπαθο, οι ψαράδες φέρνουν τακτικά κάθε είδους ψάρια και θαλασ­σινά. Σήμερα το βράδυ θα φτιάξω μπαρ­μπού­νια!

Και παρόλο που λυπάμαι να το ψαρέψω και να το σκοτώσω εγώ η ίδια, το χτα­πο­δάκι στα κάρ­βουνα είναι ένας εξαι­ρε­τικά νόστι­μος μεζές, ιδα­νι­κός για συνο­δευ­τικό με το ούζο.

– Τι θα βρουν οι ανα­γνώ­στες στo blog σας;

Γράφω ιστο­ρίες για την καθη­με­ρινή ζωή στα νησιά ή για τα ταξίδια μου σε άλλα νησιά, καθώς και για τα βιβλία μου. Ακόμη περιέ­χει πλη­ρο­φο­ρίες για άλλους ταξι­διώ­τες που θέλουν να ανα­κα­λύ­ψουν την Τήλο και την Κάρπαθο.

– Δια­βά­ζετε ελλη­νική λογο­τε­χνία;

Συνήθως είμαι απα­σχο­λη­μένη δια­βά­ζο­ντας είτε κείμενα για τη δουλειά μου ως εκδό­τρια και λογο­τε­χνική πρά­κτο­ρας, είτε βιβλία για έρευνα. Λατρεύω όμως να «βυθί­ζο­μαι» στις σελίδες των ποι­η­μά­των του Καβάφη και του Ελύτη!

Και μου άρεσε ιδιαί­τερα η αρχαία ελλη­νική λογο­τε­χνία όταν τη διάβαζα στο σχολείο. Επίσης εκπρο­σωπώ έναν Ελλη­νο­κα­ναδό συγ­γρα­φέα που ονο­μά­ζε­ται Yianni Xiros, ο οποίος έχει ξεκι­νή­σει το πρώτο του αστυ­νο­μικό μυθι­στό­ρημα φέτος, με τίτλο «το τσί­μπημα της σφήκας» (The Sting of the Wasp), και το οποίο πιστεύω ότι είναι πολύ καλό.

– Έχετε προ­σπα­θή­σει ποτέ να πείσετε άλλους ανθρώ­πους να ακο­λου­θή­σουν το παρά­δειγμα της ζωής σας;

Ένα από τα καλύ­τερα πράγ­ματα που προ­έ­κυ­ψαν μετά τη δημο­σί­ευση των δύο βιβλίων μου για την Ελλάδα, το «Falling in Honey» και το «Ένα χταπόδι στο ούζο μου» (An Octopus in my Ouzo) ήταν τα μηνύ­ματα που λάμβανα από ανα­γνώ­στες. Μου έγραφαν ότι ότι εμπνεύ­στη­καν από την ιστορία μου, μερικές φορές τόσο ώστε να αλλά­ξουν τη ζωή τους.

Το πρώτο βιβλίο μου, με τίτλο «Falling in Honey» ενθαρ­ρύ­νει τους ανθρώ­πους να σκε­φτούν τι θέλουν πραγ­μα­τικά από τη ζωή τους και να το κυνη­γή­σουν μέχρι να το απο­κτή­σουν. Όπως ακριβώς έκανα κι εγώ. Λαμβάνω πολλή θετική ενέρ­γεια όταν βρί­σκο­μαι συνεχώς έξω στη φύση – έχω υιο­θε­τή­σει αυτόν τον τρόπο ζωής για χρόνια και με βοηθάει να κατα­λάβω τον εαυτό μου.

Ωστόσο ο ιδιαί­τε­ρος τρόπος ζωής μου δεν ται­ριά­ζει σε όλους, και ελπίζω ότι το βιβλίο μου «Falling in Honey» βοηθάει τους ανθρώ­πους να επι­λέ­ξουν να ακο­λου­θή­σουν το δικό τους όνειρο.

Εάν κάποιοι σκε­φτούν ότι μπορεί να βαρε­θούν τη ζωή στη φύση και θέλουν να έχουν τη δυνα­τό­τητα να δουν μια θεα­τρική παρά­σταση ή να φάνε φαστ φουντ μια στο τόσο, τότε ο τρόπος ζωής μου δεν είναι γι ‘αυτούς!

– Τι ήταν αυτό που πραγ­μα­τικά σας οδήγησε να εγκα­τα­λεί­ψετε την προη­γού­μενη ζωή σας και να χτίσετε μια νέα σε ένα μικρό ελλη­νικό νησί;

Ήθελα να ζήσω σε ένα ελλη­νικό νησί για μεγάλο χρονικό διά­στημα, αλλά έπρεπε να κυνη­γήσω την καριέρα μου και έπειτα συμ­βι­βά­στηκα με τη δουλειά και τους ανθρώ­πους. Η ζωή μου κινού­νταν γύρω από μια μεγα­λού­πολη με τις περι­πέ­τειες και τις εμπει­ρίες που αυτή επι­φέ­ρει.

Όταν στα σαράντα μου χρόνια βρέθηκα μόνη μου με τον εαυτό μου, μετά από μια σχέση που τελεί­ωσε απροσ­δό­κητα, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι είχα βαρεθεί και ήξερα ότι ήμουν έτοιμη για μια μεγάλη αλλαγή, οπότε ξεκί­νησα να τη σχε­διάζω.

Και ήταν η καλύ­τερη κίνηση που έκανα ποτέ. Μειώ­νο­ντας τις υλικές μου ανάγκες, επέ­τρεψα στον εαυτό μου να γράφω και να κάνω αυτό που με εμπνέει ώστε να αισθά­νο­μαι υγιής και πλήρης. Αισθά­νο­μαι τυχερή κάθε μέρα που περνάει απλά και μόνο που ζω σε αυτό το όμορφο, συναρ­πα­στικό μέρος του κόσμου.

Πηγή newsbeast.gr