Σοφία Χατζημιχαήλ-Ταρασλιά: Σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη και… εθελόντρια πυροσβέστης!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Η Σοφία Χα­τζη­μι­χα­ήλ-Τα­ρα­σλιά είναι μια ερ­γα­ζό­με­νη μη­τέ­ρα, που τον πε­ριο­ρι­σμέ­νο ελεύ­θε­ρο χρόνο της, τον αξιο­ποιεί προ­σφέ­ρο­ντας τις υπη­ρε­σί­ες της στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή!

Απο­φά­σι­σε να γίνει εθε­λό­ντρια πυ­ρο­σβέ­στης, στην με­γά­λη φωτιά του 2008, οπότε και συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ότι δεν μπο­ρεί να είναι θε­α­τής και να κά­θε­ται στον ανα­παυ­τι­κό κα­να­πέ της, την ώρα που και­γό­ταν ο δα­σι­κός μας πλού­τος. Κά­θι­σε στα θρα­νία και έκανε το όνει­ρό της πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πα­ράλ­λη­λα με τις οι­κο­γε­νεια­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις.

Από μικρή, αντί να δο­κι­μά­ζει τα ρούχα της μαμάς, όπως όλα τα κο­ρι­τσά­κια, σκε­φτό­ταν τον εαυτό της μέσα στη στολή του πυ­ρο­σβέ­στη, βλέ­πο­ντας τον μπα­μπά της να επι­στρέ­φει από συμ­βάν και έψα­χνε ευ­και­ρία για να πάει μαζί του στην υπη­ρε­σία.

Ακόμα και σή­με­ρα, προ­τι­μά να αγο­ρά­ζει πυ­ρο­σβε­στι­κά υπο­δή­μα­τα αντί για γόβες, την γε­μί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο να κάνει τις βάρ­διές της στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή αντί να πη­γαί­νει στην θά­λασ­σα και χαί­ρε­ται που πια, μπο­ρεί να βοηθά ενερ­γά στην προ­στα­σία του δα­σι­κού μας πλού­του και να προ­σφέ­ρει εθε­λο­ντι­κά τις υπη­ρε­σί­ες της όπου και όποτε κλη­θεί από την Πυ­ρο­σβε­στι­κή.

• Τι κάνει ένας εθε­λο­ντής πυ­ρο­σβέ­στης;

Αφού έχει πι­στο­ποι­η­θεί ως εθε­λο­ντής πυ­ρο­σβέ­στης κι έχει πάρει την ταυ­τό­τη­τα στα χέρια του, είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να κα­λύ­πτει τρεις 8ωρες βάρ­διες στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή και να είναι σε επι­φυ­λα­κή σε πε­ρί­πτω­ση που τον χρεια­στεί η υπη­ρε­σία –πέραν των τριών οκτά­ω­ρων βαρ­διών- κυ­ρί­ως σε με­γά­λες φω­τιές και σε έκτα­κτα και­ρι­κά φαι­νό­με­να.

• Όλα αυτά, χωρίς καμία οι­κο­νο­μι­κή απο­λα­βή;

Εν­νο­εί­ται πως όχι.

• Πότε απο­φά­σι­σες να μπεις εθε­λο­ντι­κά στο πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα;

Κα­ταρ­χήν προ­έρ­χο­μαι από οι­κο­γέ­νεια πυ­ρο­σβε­στών. Ο μπα­μπάς μου ολο­κλή­ρω­σε την θη­τεία του στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή Υπη­ρε­σία με τον βαθμό του υπο­στρα­τή­γου, ο θείος μου ήταν πυ­ρο­σβέ­στης κι εκεί­νος. Το 1996 που ξε­κί­νη­σε το Πυ­ρο­σβε­στι­κό Σώμα να δέ­χε­ται γυ­ναί­κες, ήθελα να γίνω πυ­ρο­σβέ­στρια. Τότε όμως, ο μπα­μπάς μου γνω­ρί­ζο­ντας τους κιν­δύ­νους του επαγ­γέλ­μα­τος, ήταν αρ­νη­τι­κός ως προς αυτό. Σε­βό­με­νη την άποψή του, τε­λι­κώς δεν κα­τέ­θε­σα την αί­τη­σή μου, όμως έμει­νε μέσα μου ως απω­θη­μέ­νο. Πέ­ρα­σαν λοι­πόν τα χρό­νια, απέ­κτη­σα την δική μου οι­κο­γέ­νεια, και το 2008, στην με­γά­λη πυρ­κα­γιά που είχε ξε­σπά­σει στα Λά­ερ­μα, ένιω­θα εκνευ­ρι­σμέ­νη με τον εαυτό μου που, αν και ήθελα, δεν μπο­ρού­σα να βοη­θή­σω. Με πο­νού­σε αυτό που έβλε­πα. Δεν ήθελα να κά­θο­μαι στον κα­να­πέ και απλώς να μα­θαί­νω τις εξε­λί­ξεις από την τη­λε­ό­ρα­ση. Αι­σθά­νο­μαι λοι­πόν τότε, ότι θέλω να βοη­θή­σω κι εγώ στην κα­τά­σβε­ση της πυρ­κα­γιάς, αλλά ορ­γα­νω­μέ­να. Όχι ως θε­α­τής που βρί­σκε­ται στο μέ­τω­πο της φω­τιάς και θέλει να βοη­θή­σει αλλά επει­δή δεν γνω­ρί­ζει τον τρόπο, δη­μιουρ­γεί πρό­βλη­μα αντί να πα­ρέ­χει ου­σια­στι­κή βο­ή­θεια. Οι ει­κό­νες αυτές, λόγω του μπα­μπά μου, ήταν γνώ­ρι­μες για εμένα διότι πολ­λές φορές με έπαιρ­νε μαζί του στην υπη­ρε­σία κι έτσι είχα μια πρώτη ει­κό­να.

• Από μικρή ηλι­κία το είχες, λοι­πόν, στο μυαλό σου;

Ναι! Θυ­μά­μαι τον πα­τέ­ρα μου να επι­στρέ­φει στο σπίτι μετά από συμ­βά­ντα και σκε­φτό­μουν, ως κο­ρι­τσά­κι, πώς θα ήμουν μέσα στην στολή του πυ­ρο­σβέ­στη και να βοη­θάω κι εγώ.

• Και τότε λοι­πόν, τι απο­φα­σί­ζεις να κά­νεις;

Τότε, αρ­χι­κά, εντάσ­σο­μαι σε μια εθε­λο­ντι­κή ομάδα. Επει­δή όμως ήθελα να προ­σφέ­ρω ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρα και σε μια πιο ορ­γα­νω­μέ­νη βάση, απο­φα­σί­ζω να γίνω εθε­λό­ντρια πυ­ρο­σβέ­στης, έχο­ντας την σύμ­φω­νη γνώμη του συ­ζύ­γου μου αλλά και του μπα­μπά μου πια, ο οποί­ος είδε ότι το ήθελα πολύ και ότι μπο­ρού­σα να αντε­πε­ξέλ­θω αφού στις πλημ­μύ­ρες του 2013 στά­θη­κα «πα­λι­κά­ρι».

• Τι έγινε στις πλημ­μύ­ρες του 2013;

Είχε πλημ­μυ­ρί­σει το σπίτι μου και χωρίς την συν­δρο­μή της Πυ­ρο­σβε­στι­κής, τα κα­τά­φε­ρα μόνη μου. Τότε λοι­πόν, μου είπε, «Σοφία μπο­ρείς να τα κα­τα­φέ­ρεις, κι αφού το θέ­λεις, πή­γαι­νε να γί­νεις εθε­λό­ντρια στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή».

• Και τότε ξε­κι­νάς την εκ­παί­δευ­ση;

Ναι. Εκανα την αί­τη­σή μου στην πυ­ρο­σβε­στι­κή υπη­ρε­σία και μετά από τέσ­σε­ρις μήνες μα­θαί­νω ότι έγινε απο­δε­κτή. Πα­ρα­κο­λού­θη­σα την υπο­χρε­ω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση των 120 ωρών, θε­ω­ρία και πρα­κτι­κή, πα­ράλ­λη­λα με τις οι­κο­γε­νεια­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές μου υπο­χρε­ώ­σεις. Στην συ­νέ­χεια, έδωσα εξε­τά­σεις και ήρθα 9η στην γε­νι­κή σειρά κα­τά­τα­ξης σε όλη την Ελ­λά­δα. Πε­ρί­με­να με ανυ­πο­μο­νη­σία την ταυ­τό­τη­τα του εθε­λο­ντή πυ­ρο­σβέ­στη και αμέ­σως ξε­κί­νη­σα την βάρ­διά μου.

• Πότε έκα­νες την πρώτη σου βάρ­δια;

Την πρώτη μου βάρ­δια, την έκανα σκο­πί­μως, την 1η Μαΐου 2015 που ξε­κι­νά και η αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δος. Ηταν μια ήρεμη ημέρα, χωρίς συμ­βά­ντα.

• Τε­λι­κά μια γυ­ναί­κα μπο­ρεί να αντε­πε­ξέλ­θει και σε αυτό το απαι­τη­τι­κό επάγ­γελ­μα.

Ναι, βε­βαί­ως μπο­ρεί γιατί υπάρ­χει δύ­να­μη ψυχής, κι εμένα είναι αυτό που με κάνει να μπορώ να συ­νει­σφέ­ρω. Οι γυ­ναί­κες δεν έχουν την ίδια μυϊκή δύ­να­μη με τους άν­δρες, ούτε μπορώ –εγώ του­λά­χι­στον- να κάνω ό,τι κάνει ένας άν­δρας πυ­ρο­σβέ­στης, όμως ο κα­θέ­νας βοη­θά­ει από τη δική του θέση με βάση αυτό που θα του ανα­τε­θεί και πάντα με την βο­ή­θεια των συ­να­δέλ­φων πυ­ρο­σβε­στών και των αξιω­μα­τι­κών βάρ­διας, που μας κα­τευ­θύ­νουν και μας στη­ρί­ζουν.

• Πώς ένιω­σες την πρώτη φορά που φό­ρε­σες την στολή;

Δεν μπορώ να το πε­ρι­γρά­ψω… Εγώ δεν έχω μόνον την στολή υπη­ρε­σί­ας αλλά και εξο­πλι­σμό χάρις και σε κά­ποιους κα­λούς φί­λους. Πρό­σφα­τα απέ­κτη­σα και αστι­κό κρά­νος, το οποίο δυ­στυ­χώς η υπη­ρε­σία δεν μπο­ρεί να μας πα­ρέ­χει. Εχω μάσκα για χη­μι­κή ήδα­σι­κή πυρ­κα­γιά που αγό­ρα­σα εγώ, τα πα­πού­τσια που αγό­ρα­σα εγώ, επεν­δύ­τη και στολή για αστι­κό συμ­βάν που επί­σης αγό­ρα­σα εγώ. Για να αγο­ρά­σω τις μπό­τες πυ­ρό­σβε­σης, επει­δή όλα αυτά έχουν κό­στος, προ­τί­μη­σα να μην ξο­δέ­ψω χρή­μα­τα για ένα διά­στη­μα σε γόβες, αλλά να επεν­δύ­σω στην ασφά­λειά μου και σε αυτό που αγαπώ.

• Αρα βά­ζεις χρή­μα­τα και από την τσέπη σου για να υπη­ρε­τή­σεις εθε­λο­ντι­κά στην πυ­ρο­σβε­στι­κή.

Ναι, γιατί δυ­στυ­χώς στην Ελ­λά­δα ο θε­σμός του εθε­λο­ντή πυ­ρο­σβέ­στη μπο­ρεί να υπάρ­χει, αλλά η υπη­ρε­σία το μόνο που μπο­ρεί να σου πα­ρέ­χει είναι μια στολή, τα απο­λύ­τως βα­σι­κά. Γί­νο­νται προ­σπά­θειες από την Πα­νελ­λή­νια Ενωση Εθε­λο­ντών Πυ­ρο­σβε­στών, της οποί­ας είμαι μέλος, κα­τα­τί­θε­νται αι­τή­μα­τα αλλά επί του πα­ρό­ντος, μόνον την στολή μάς πα­ρέ­χουν.

• Το πρώτο σου με­γά­λο συμ­βάν το θυ­μά­σαι;

Ηταν η φωτιά στο Τσα­ΐ­ρι, το 2015. Ξε­κί­νη­σα την βάρ­διά μου στις 2 το με­ση­μέ­ρι και στις 2.15 ενη­με­ρω­θή­κα­με για την φωτιά, που ξε­κί­νη­σε από ένα αυ­το­κί­νη­το και επε­κτά­θη­κε, καί­γο­ντας δάσος και απει­λώ­ντας σπί­τια. Ηταν μια από τις δυ­σκο­λό­τε­ρες φω­τιές… Την άλλη μέρα, που επέ­στρε­ψα στο σπίτι μου, κι αφού είχε κα­τα­σβε­στεί η φωτιά, ένιω­θα πλή­ρης… Ενιω­θα ότι από την πλευ­ρά μου έκανα ό,τι μπο­ρού­σα για να βοη­θή­σω και να προ­στα­τέ­ψω τον δα­σι­κό μας πλού­το αλλά και τις πε­ριου­σί­ες συ­μπο­λι­τών μας. Βέ­βαια θα πρέ­πει να πω, ότι είχα την τύχη να είμαι με έμπει­ρους πυ­ρο­σβέ­στες οι οποί­οι με βο­ή­θη­σαν να αντε­πε­ξέλ­θω στο έργο.

• Μπή­κες μέσα στο μέ­τω­πο της φω­τιάς;

Ημουν στην πρώτη γραμ­μή.

• Ο μπα­μπάς σου σή­με­ρα, τι λέει;

Νο­μί­ζω ότι νιώ­θει υπε­ρή­φα­νος. Πάντα με συμ­βου­λεύ­ει, ανη­συ­χεί ακόμα και τώρα, αλλά με στη­ρί­ζει.

• Τα παι­διά σου σή­με­ρα, πόσων ετών είναι;

Είναι 5,5 και 9,5 ετών.

• Κα­τα­λα­βαί­νουν ακρι­βώς τι κάνει η μαμά τους;

Ναι. Εχουν με­γα­λώ­σει κι αυτά με τους πυ­ρο­σβε­στή­ρες! Το βλέ­πουν ως κάτι συ­ναρ­πα­στι­κό. Εχει τύχει να είμαι μέσα σε πυ­ρο­σβε­στι­κό όχημα, πη­γαί­νο­ντας σε συμ­βάν, και στον δρόμο να δω τον σύ­ζυ­γό μου με τα παι­διά να πη­γαί­νουν προς την παι­δι­κή χαρά. Ο με­γά­λος μου γιος με κοί­τα­ζε εν­θου­σια­σμέ­νος μέσα στο όχημα, στο «αυ­το­κί­νη­το της μαμάς» όπως λένε.

• Βλέ­πεις κά­ποιο από τα παι­διά σου να έχει ροπή προς τα εκεί;

Είχαν μια τάση όταν ήταν μι­κρό­τε­ρα. Τώρα, προς το παρόν, έχουν κάνει παύση!

• Ο σύ­ζυ­γός σου, πώς το βλέ­πει όλο αυτό;

Με στη­ρί­ζει από­λυ­τα. Ξέρει ότι το κάνω για να προ­στα­τεύ­σω τον δα­σι­κό πλού­το του νη­σιού μας, οπότε κάνω κάτι που αφορά και την οι­κο­γέ­νειά μου. Δεν το κάνω μόνο επει­δή εγώ το αγαπώ αλλά επει­δή επω­φε­λεί­ται η κοι­νω­νία και ο τόπος μου. Δεί­χνει κα­τα­νό­η­ση και με βοη­θά­ει όσο μπο­ρεί. Χωρίς την στή­ρι­ξη και των γο­νιών μου, που με κα­λύ­πτουν στις επαγ­γελ­μα­τι­κές μου ανά­γκες όταν θα χρεια­στεί να φύγω ξαφ­νι­κά από την δου­λειά μου για την υπη­ρε­σία, και του συ­ζύ­γου μου που με στη­ρί­ζει στις οι­κο­γε­νεια­κές μας υπο­χρε­ώ­σεις, δεν θα μπο­ρού­σα να το κάνω.

• Πώς επι­βιώ­νει μια γυ­ναί­κα – εθε­λό­ντρια μά­λι­στα- πυ­ρο­σβέ­στρια σε ένα αν­δρο­κρα­τού­με­νο «κά­στρο»;

Ανετα! Υπάρ­χει από­λυ­τος σε­βα­σμός, είναι τα πυ­ρο­σβε­στι­κά μου αδέλ­φια. Εγώ μπαί­νο­ντας στην υπη­ρε­σία για να κάνω την βάρ­διά μου, νιώθω ότι είμαι στην δεύ­τε­ρή μου οι­κο­γέ­νεια. Με έχουν κάνει οι ίδιοι να νιώθω έτσι.

• Είσαι μια ερ­γα­ζό­με­νη μη­τέ­ρα με οι­κο­γε­νεια­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Πώς τα συν­δυά­ζεις όλα αυτά; Εχει χρεια­στεί να επι­λέ­ξεις κά­ποιες φορές;

Εχω επι­λέ­ξει να τα βάλω όλα σε μια σειρά, αφή­νο­ντας πίσω άλλα πράγ­μα­τα όπως είναι ο αυ­στη­ρά προ­σω­πι­κός ελεύ­θε­ρος χρό­νος μου. Δεν θα πάω για πα­ρά­δειγ­μα στη θά­λασ­σα το κα­λο­καί­ρι, δεν θα πάω για καφέ τα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα αλλά θα προ­τι­μή­σω τον χρόνο αυτό να τον αξιο­ποι­ή­σω για την υπη­ρε­σία, να κάνω τις βάρ­διές μου και πα­ράλ­λη­λα να μην με στε­ρη­θεί η οι­κο­γέ­νειά μου ή να μην λείψω από την ερ­γα­σία μου.

• Πόσοι ενερ­γοί εθε­λο­ντές πυ­ρο­σβέ­στες είστε στη Ρόδο;

Πέντε και κά­ποιες φορές γι­νό­μα­στε έξι. Εγ­γε­γραμ­μέ­νοι εί­μα­στε 11.

• Αν κά­ποιο από τα δύο σου αγό­ρια, σου έλεγε ότι θέλει να γίνει πυ­ρο­σβέ­στης, πώς θα το έβλε­πες;

Αν είναι πράγ­μα­τι συ­νει­δη­τή επι­λο­γή τους, θα τους στή­ρι­ζα με κάθε τρόπο.