Γ. Δραγασάκης: Η περιφέρεια πυλώνας της δίκαιης ανάπτυξης

«Η συμ­φω­νία του τελευ­ταίου Eurogroup απο­τε­λεί ένα παρά­θυρο ευκαι­ρίας», γράφει ο αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης σε άρθρο του που δημο­σιεύ­τηκε στην εφη­με­ρίδα «Πελο­πόν­νη­σος».

Όπως υπο­στη­ρί­ζει «για πρώτη φορά -και σε αντί­θεση με το 2012- υφί­στα­νται σαφώς προσ­διο­ρι­σμέ­νες δεσμεύ­σεις και όχι αόρι­στες υπο­σχέ­σεις σε ό,τι αφορά το χρέος. Η οριο­θέ­τηση του επι­πέ­δου εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέους σε ετήσια βάση (έως 15% του ΑΕΠ), σε συν­δυα­σμό με τον προσ­διο­ρι­σμό του ύψους των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των (κοντά στο 2% μακρο­πρό­θε­σμα), καθώς και την υιο­θέ­τηση της ρήτρας ανά­πτυ­ξης, θωρα­κί­ζουν τη χώρα έναντι μελ­λο­ντι­κών κιν­δύ­νων.

Ακόμα, πετύ­χαμε δύο σημα­ντι­κές εγγυ­ή­σεις για τη μελ­λο­ντική πορεία:

• Επι­κέ­ντρωση του ενδια­φέ­ρο­ντος στην ανά­πτυξη, με παράλ­ληλη δέσμευση των εταίρων για πολύ­πλευρη ενί­σχυση, με στόχο την ένταση και επι­τά­χυνση της ανα­πτυ­ξια­κής δια­δι­κα­σίας, την τόνωση των επεν­δύ­σεων και τη μείωση της ανερ­γίας.

• Δημιουρ­γία ενός απο­θε­μα­τι­κού, ενός «μαξι­λα­ριού» για τη στήριξη της εξόδου στις αγορές».

Όπως σημειώ­νει ο Γ. Δρα­γα­σά­κης «ο θετικός χαρα­κτή­ρας της συμ­φω­νίας επι­βε­βαιώ­νε­ται από την αντί­δραση των αγορών. Τα ελλη­νικά επι­τό­κια απο­κλι­μα­κώ­νο­νται ραγδαία, το Χρη­μα­τι­στή­ριο δείχνει σημάδια δυνα­μι­κής, ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις επι­τυγ­χά­νουν ομο­λο­γιακό δανει­σμό με χαμηλά επι­τό­κια και η έκδοση εντόκων γραμ­μα­τίων του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου συγκε­ντρώ­νει το ζωηρό ενδια­φέ­ρον ξένων επεν­δυ­τών. Σε αυτό το κλίμα, ήδη ξεκί­νη­σαν οι πρώτες ανα­βαθ­μί­σεις της πιστο­λη­πτι­κής ικα­νό­τη­τας της χώρας».

Όπως σημειώ­νει ωστόσο «εάν η σταθερή πρό­σβαση στις αγορές δανει­σμού μας επι­τρέ­ψει να ανα­κτή­σουμε βαθμούς αυτο­νο­μίας στη λήψη απο­φά­σεων εκτός Μνη­μο­νίων, η μετά­βαση σε ένα νέο παρα­γω­γικό υπό­δειγμα είναι εκείνη που θα απο­τε­λέ­σει τη βάση για δρα­στική και ορι­στική υπέρ­βαση της κρίσης».

Σημειώ­νει δε ότι «η μετά­βαση στη νέα φάση μπορεί και πρέπει να στη­ρι­χθεί σε τρεις πυλώνες:

– Ένα Δημόσιο που να υπη­ρε­τεί τον πολίτη, που είναι αξιό­πι­στο στο επίπεδο της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που δεν είναι γρα­φειο­κρα­τικό προς τον ιδιώτη, που προ­σφέ­ρει δίχτυ προ­στα­σίας σε όσους έχουν ανάγκη.

– Μια κοι­νω­νικά υπεύ­θυνη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, που επεν­δύει τα κέρδη της, που ανα­γνω­ρί­ζει ότι πρέπει να σέβεται τα δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων, του περι­βάλ­λο­ντος και ευρύ­τερα της κοι­νω­νίας.

– Μια κοι­νω­νία ενεργή. Οι δομές της κοι­νω­νι­κής και αλλη­λέγ­γυας οικο­νο­μίας, οι ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες, τα σχήματα μικρο­πι­στώ­σεων και άλλες μορφές συλ­λο­γι­κής συνύ­παρ­ξης και δημιουρ­γίας μπορούν και πρέπει να απο­τε­λέ­σουν εργα­λεία συμ­με­το­χής των πολιτών στη δια­μόρ­φωση της μετα­μνη­μο­νια­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Σε αυτή τη δια­δι­κα­σία, η σημασία της περι­φέ­ρειας είναι καθο­ρι­στική. Πλούτος κάθε τόπου είναι η ιδιαί­τερη ταυ­τό­τητά του. Στη βάση αυτή, η στήριξη των τοπικών κοι­νω­νιών σήμερα πρέπει να συντε­λε­στεί μέσα από την ανά­πτυξη μια νέας κουλ­τού­ρας συνερ­γα­σίας ανάμεσα στους φορείς του Δημο­σίου, του ιδιω­τι­κού και του κοι­νω­νι­κού τομέα. Στη σύμπραξη και στη συνερ­γα­σία θα εδραιω­θεί η νέα φάση για τη χώρα και όχι στον αντα­γω­νι­σμό και τους απο­κλει­σμούς».

euro2day.gr