Σαλάμι αέρος, κασέρι και μπυρίτσα πάνω στα μάρμαρα της Αφροδίτης!

Γρά­φει

ο Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Ηταν με­ση­μέ­ρι της πε­ρα­σμέ­νης Δευ­τέ­ρας όταν ζευ­γά­ρι του­ρι­στών πλη­σί­α­σε τον ναό της Αφρο­δί­της, στην εί­σο­δο της Με­σαιω­νι­κής Πόλης (πλα­τεία Σύμης). Η τσά­ντα που είχε η σύ­ζυ­γος στα χέρια της δεν ήταν η συ­νη­θι­σμέ­νη «γυ­ναι­κεία» με τα προ­σω­πι­κά της αντι­κεί­με­να, αλλά μια σα­κού­λα super market. Στά­θη­καν για λίγο στην πε­ρί­φρα­ξη του ναού και τε­λι­κά λόγω της ζέ­στης απο­φά­σι­σαν να με­τα­κι­νη­θούν στη σκιά. Εκεί, κάτω από τη γρα­μυ­θιά μπο­ρεί να μην υπάρ­χουν κα­θί­σμα­τα, όμως είναι πα­ρα­τε­ταγ­μέ­να μαρ­μά­ρι­να κομ­μά­τια από αε­τώ­μα­τα και αρ­χαί­ες κο­λώ­νες.

Το ζευ­γά­ρι, απτό­η­το, κά­θι­σε πάνω σε ένα από τα μαρ­μά­ρι­να «πα­γκά­κια» και μπρο­στά στα μάτια όλων, άρ­χι­σε να αδειά­ζει το πε­ριε­χό­με­νο της σα­κού­λας. Διά­φο­ρα αλ­λα­ντι­κά πήραν θέση στο «τρα­πέ­ζι»: Σα­λά­μι αέρος, τυρί κα­σέ­ρι, ένα με­γά­λο μπου­κά­λι νερό, μια μπυ­ρί­τσα (γιατί έκανε ζέστη) και το τσι­μπού­σι ξε­κί­νη­σε. Αγνω­στος ο χρό­νος που το αν­δρό­γυ­νο πα­ρέ­μει­νε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη θέση, πά­ντως στα σί­γου­ρα όταν οι δυο τους τε­λεί­ω­σαν, φρό­ντι­σαν να μα­ζέ­ψουν τα σκου­πί­δια τους και νοι­κο­κυ­ρε­μέ­να να τα πε­τά­ξουν στον κο­ντι­νό κάδο.

Βέ­βαια, αν κά­ποιος πλη­σιά­σει το «τρα­πε­ζά­κι» θα δια­πι­στώ­σει ότι στο μάρ­μα­ρο υπάρ­χει μια μικρή κη­λί­δα, πι­θα­νώς λάδι από κά­ποια φε­τού­λα σα­λά­μι με πι­πέ­ρι που πα­ρά­πε­σε κι έμει­νε στον ήλιο, να ξε­ρο­ψή­νε­ται μέχρι να τε­λειώ­σει η σύ­να­ξη.

Η φω­το­γρα­φία του ζεύ­γους, η λαδιά μαζί και το σα­λά­μι αφιε­ρώ­νε­ται σε εκεί­νους που απο­φά­σι­σαν την κα­τάρ­γη­ση της δη­μο­τι­κής αστυ­νο­μί­ας και άφη­σαν τα μνη­μεία απρο­στά­τευ­τα στους πάσης φύσης απο­λί­τι­στους. Στην ίδια κα­τη­γο­ρία των απο­λί­τι­στων συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και όλοι εκεί­νοι που μπο­ρεί να μην κα­τα­να­λώ­νουν αλ­λα­ντι­κά πάνω στα αρ­χαία μάρ­μα­ρα, όμως εξευ­τε­λί­ζουν με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά τους ολό­κλη­ρη τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη. Οι βι­τρί­νες που έφτα­σαν στη μέση των δρό­μων με το «εγώ έτσι γου­στά­ρω» και «νο­μι­μο­ποιού­νται» με ένα απλό πρό­στι­μο απο­τε­λούν την ίδια «λαδιά», όπως και οι κρά­χτες που δεν λένε να πε­ριο­ρι­στούν, όπως και εκεί­νοι που συ­στη­μα­τι­κά επι­δί­δο­νται σε κακές συ­μπε­ρι­φο­ρές εκ­βιά­ζο­ντας τρα­πέ­ζια με θέα το λι­μά­νι και χρε­ώ­νο­ντας τις τσι­πού­ρες ιχθυο­τρο­φεί­ου ως μαρ­γα­ρι­τά­ρια των νό­τιων θα­λασ­σών.

Είτε αλ­λα­ντι­κό, είτε βι­τρί­να στη μέση του δρό­μου, είτε υπερ­χρε­ω­μέ­να ψάρια, όλα αφή­νουν την ίδια «λαδιά» στον τόπο και αυτός ο τόπος, με την αδια­φο­ρία που κυ­ριαρ­χεί σε απο­λί­τι­στους και «πο­λι­τι­σμέ­νους», δεν θα αντέ­ξει για πολύ.