Δεν θα αλλάξει το αρνητικό σκηνικό στην τοπική, τουριστική αγορά

Τον χει­ρό­τε­ρο Ιού­νιο δε­κα­ε­τιών διέρ­χο­νται οι κα­τα­στη­μα­τάρ­χες των του­ρι­στι­κών πε­ριο­χών της Ρόδου και το δυ­στύ­χη­μα είναι πως δεν προ­βλέ­πε­ται ανα­τρο­πή της κα­τά­στα­σης ούτε στους μήνες που θα ακο­λου­θή­σουν. Ισως, η αύ­ξη­ση στην του­ρι­στι­κή κί­νη­ση να το­νώ­σει λίγο το αγο­ρα­στι­κό εν­δια­φέ­ρον, ωστό­σο όσοι ανα­μέ­νουν θε­α­μα­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα «πλα­νώ­νται πλά­νην οι­κτράν».

Είναι πια ξε­κά­θα­ρο ότι δεν θα υπάρ­ξει αλ­λα­γή στο βαρύ σκη­νι­κό που συ­νο­δεύ­ει την το­πι­κή του­ρι­στι­κή αγορά. Με­σαιω­νι­κή Πόλη και Λίν­δος έχουν φορ­τω­θεί σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα και αυτά δεν θα ανα­τρα­πούν στους επό­με­νους μήνες. Με­τρή­σεις στις οποί­ες προ­έ­βη­σαν οι άν­θρω­ποι που βρί­σκο­νται στην καρ­διά της το­πι­κής, του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νί­ας, έχουν κα­τα­λή­ξει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι είναι εξαι­ρε­τι­κά μι­κρός ο αριθ­μός των του­ρι­στών που τε­λι­κά επι­λέ­γουν να εγκα­τα­λεί­ψουν το ξε­νο­δο­χείο και να οδη­γη­θούν προς τις συ­γκε­κρι­μέ­νες αγο­ρές. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το πα­ρά­δειγ­μα που δό­θη­κε στη «δη­μο­κρα­τι­κή» και θέλει να μην υπερ­βαί­νουν τους 2000 οι του­ρί­στες εκεί­νοι που φι­λο­ξε­νού­νται στα ξε­νο­δο­χεία της Ιξιάς και δεν έχουν αγο­ρά­σει πα­κέ­το all inclusive. Ολοι οι υπό­λοι­ποι φι­λο­ξε­νού­νται με πλήρη δια­τρο­φή και έχει δια­πι­στω­θεί ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τη­γο­ρία επι­σκε­πτών δεν ξο­δεύ­ει χρή­μα­τα έξω από το ξε­νο­δο­χείο.

Την ίδια στιγ­μή, οι του­ρί­στες εκεί­νοι που θα μπο­ρού­σαν να ξο­δέ­ψουν, υφί­στα­νται τε­ρά­στια τα­λαι­πω­ρία για να φτά­σουν μέχρι τη Ρόδο ή τη Λίνδο. Η τα­λαι­πω­ρία είναι ίδιου με­γέ­θους είτε κι­νού­νται με τα αστι­κά λε­ω­φο­ρεία, είτε με ενοι­κια­ζό­με­να αυ­το­κί­νη­τα. Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση, όλοι τους είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να στέ­κο­νται σε στά­σεις χωρίς στέ­γα­στρα και να πα­ρα­τη­ρούν τα λε­ω­φο­ρεία να περ­νούν από μπρο­στά τους γε­μά­τα. Ο ήλιος, η κού­ρα­ση, το χά­σι­μο πο­λύ­τι­μου χρό­νου δια­κο­πών, η σαρ­δε­λο­ποί­η­ση στα αστι­κά μέσα με­τα­φο­ράς γί­νο­νται ανε­κτά μόνο για μία φορά. Δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία οι του­ρί­στες δεν δί­νουν.

Κάτι ανά­λο­γο ισχύ­ει για εκεί­νους που κι­νού­νται με ενοι­κια­ζό­με­να αυ­το­κί­νη­τα. Οσες θέ­σεις στάθ­μευ­σης υπάρ­χουν έξω από τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη είναι μο­νί­μως κα­τει­λημ­μέ­νες από τους ίδιους τους εστιά­το­ρες, τους κα­τα­στη­μα­τάρ­χες και το προ­σω­πι­κό που απα­σχο­λούν. Είναι σχε­δόν αδύ­να­το για κά­ποιον «ξένο» να βρει μια θέση στάθ­μευ­σης του αυ­το­κι­νή­του που ενοι­κί­α­σε κι αν τε­λι­κά από κα­θα­ρή τύχη βρει ένα ση­μείο, τότε του είναι πα­ντε­λώς άγνω­στο αν το ση­μείο που έχει σταθ­μεύ­σει είναι νό­μι­μο ή πα­ρά­νο­μο, αν πρέ­πει να πλη­ρώ­σει ή όχι. Το πρό­βλη­μα είναι τε­ρά­στιο διότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα μη­χα­νή­μα­τα έκ­δο­σης «ει­σι­τη­ρί­ων στάθ­μευ­σης» είναι χα­λα­σμέ­να. Αυτό προ­κα­λεί αί­σθη­μα ανα­σφά­λειας στους του­ρί­στες, που μη γνω­ρί­ζο­ντας τι μπο­ρεί να ισχύ­ει, απο­φεύ­γουν να σταθ­μεύ­σουν, φο­βού­με­νοι ένα πι­θα­νό πρό­στι­μο. Από την άλλη η κα­τά­στα­ση αυτή αφή­νει το ελεύ­θε­ρο στους κα­τα­στη­μα­τάρ­χες να κρα­τούν όλη μέρα τις θέ­σεις που θα έπρε­πε να έχουν δοθεί στους πε­λά­τες τους. Το τρα­γε­λα­φι­κό της όλης ει­κό­νας είναι πως οι ίδιοι που «κλέ­βουν» τις θέ­σεις στάθ­μευ­σης των πε­λα­τών τους, κλαί­γο­νται γιατί δεν έχουν πε­λά­τες στα κα­τα­στή­μα­τά τους.

Ετσι, χωρίς τους «κα­λούς» ντό­πιους του­ρί­στες και χωρίς τους πε­λά­τες της κρουα­ζιέ­ρας (και αυτό δεν είναι φαι­νό­με­νο μόνο το­πι­κό) θα είναι ένα πραγ­μα­τι­κό θαύμα να μπο­ρέ­σει τε­λι­κά η το­πι­κή αγορά να κι­νη­θεί με ικα­νο­ποι­η­τι­κούς ρυθ­μούς.

Τα όσα συμ­βαί­νουν δεν είναι συ­γκυ­ρια­κά. Είναι προ­βλή­μα­τα που έχουν πα­γιω­θεί και αν αυτά δεν ανα­τρα­πούν, τότε η ζημιά που θα γίνει στην το­πι­κή οι­κο­νο­μία θα είναι τε­ρά­στια.