Ανομία και ασυδοσία επικρατεί στις παραλίες

Στις περισ­σό­τε­ρες, εκτός της πόλεως Ρόδου παρα­λίες, επι­κρα­τεί εδώ και χρόνια κατά­σταση ανομίας, ασυ­δο­σίας και αυθαι­ρε­σίας, χωρίς όμως να λαμ­βά­νουν τα προ­σή­κο­ντα μέτρα οι καθ’ ύλην αρμό­διοι.

Πέρυσι το καλο­καίρι τα πράγ­ματα χει­ρο­τέ­ρε­ψαν, παρά τις παρα­στά­σεις και τις καταγ­γε­λίες, ενώ φέτος, νωρίς – νωρίς τα πράγ­ματα δεί­χνουν ότι πηγαί­νουν από το κακό στο χει­ρό­τερο.

Σε πολλές παρα­λίες του νησιού πραγ­μα­το­ποιού­νται τα σαβ­βα­το­κύ­ριακα ολο­νύ­κτια πικ – νικς, με τη μουσική στη δια­πα­σών και τους του­ρί­στες και τους γηγε­νείς να μην μπορούν να κλεί­σουν μάτι, τους δε δια­μαρ­τυ­ρό­με­νους, να κιν­δυ­νεύ­ουν με… λυν­τσά­ρι­σμα. Οι «δια­σκε­δά­ζο­ντες», κυρίως τσιγ­γά­νοι, Αλβανοί, Βούλ­γα­ροι και Ρου­μά­νοι (οι ντόπιοι σπανίως προ­βαί­νουν σε τέτοιες ενέρ­γειες) εγκα­τα­λεί­πουν τις ακτές, αφή­νο­ντας πίσω τον… πολι­τι­σμό τους: Καμμένα ξύλα, κάρ­βουνα, απο­μει­νά­ρια φαγητών, πλα­στι­κές σακού­λες, μπου­κά­λια, κούτες κ.ά., τα οποία απο­μα­κρύ­νουν την επομένη οι λουό­με­νοι, όσα, εν πάση περι­πτώ­σει μπορούν.

Η αθλιο­τέρα των κατα­στά­σεων επι­κρα­τεί, εδώ και τρία του­λά­χι­στον χρόνια, στην παραλία «Βίγλα» (διοι­κη­τικά όρια Μασάρων), όπου παλαιό­τερα λει­τουρ­γού­σαν κατα­σκη­νώ­σεις και αργό­τερα στρα­τό­πεδο.

Η εικόνα της ακτής θυμίζει κατα­στά­σεις… προ­πο­λε­μι­κού Μπα­γκλα­ντές, αλλά ούτε οι αρχές έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί ως τώρα, ούτε ο Δήμος, ούτε και ο πρό­ε­δρος της δημο­τι­κής κοι­νό­τη­τας, λες και η προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος και της πρώτης ύλης του του­ρι­σμού μας, των παρα­λιών, είναι ξένη και όχι δική μας υπόθεση.

Το βράδυ πάλι του Σαβ­βά­του, 17 Ιουνίου, γινόταν στην παραλία του… Κου­τρούλη ο γάμος, γιατί δεν υπάρχει κράτος.

Το κράτος αυτό υπάρχει μόνο, για να αρμέγει τους πολίτες του αρνού­μενο να τους προ­σφέ­ρει και τα πιο στοι­χειώδη, όπως είναι π.χ. η προ­στα­σία και η ασφά­λεια.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το πρωί της Κυρια­κής «στρα­το­πέ­δευ­σαν» στην ακτή του­ρι­στικό σκάφος, που εκτελεί πλόες προς την Λίνδο, βαρέα μηχα­νή­ματα και φορτηγά, τρέ­πο­ντας σε άτακτη φυγή τους λουό­με­νους και εμπο­δί­ζο­ντας την ομαλή πρό­σβαση σε αυτήν (όρα φώτος).

Σημειώ­νε­ται ότι στην ακτή αυτή καθη­με­ρινά, λού­ζο­νται πάνω από 200 άνθρω­ποι, με τα σαβ­βα­το­κύ­ριακα, να υπερ­δι­πλα­σιά­ζο­νται.

Αγα­να­κτι­σμέ­νοι Γερ­μα­νοί του­ρί­στες καλού­σαν το «100» αλλά δεν απα­ντούσε. Καλού­σαν τον λιμε­νικό σταθμό Λίνδου, αλλά δεν απα­ντούσε.

Κάποιοι από τους λουό­με­νους, τους υπέ­δει­ξαν τότε να απευ­θυν­θούν προς την «δημο­κρα­τική», η οποία πράγ­ματι μετέβη στον «τόπο του εγκλή­μα­τος» και δια­πί­στωσε, «ιδίοις όμμασιν», τα αίσχη.

Καλέ­σαμε τότε το Α.Τ. Αρχαγ­γέ­λου και πράγ­ματι ύστερα από εύλογο χρόνο έφθασε στο σημείο περι­πο­λικό. Αν εφαρ­μό­στη­καν τα νόμιμα παρα­μέ­νει άγνωστο. Το βέβαιο είναι ότι ύστερα από αρκετή ώρα απε­λευ­θε­ρώ­θηκε η ακτή απ’ όλα τα αυτο­κί­νητα και μηχα­νή­ματα, αλλά το πλοιά­ριο παρέ­μεινε στη θάλασσα.

Οπως έγινε γνωστό, ο ιδιο­κτή­της του σκάφους, ο οποίος πραγ­μα­το­ποιεί πλόες προς την Λίνδο, βγάζει δηλαδή το ψωμί του από τον του­ρι­σμό, αντί να το σέβεται, κάνει ό,τι μπορεί για να δυσφη­μεί τον τόπο. Το βράδυ του Σαβ­βά­του, ευρι­σκό­με­νος στα Κολύ­μπια, δια­πί­στωσε βλάβη σε μια από τις δύο μηχανές του. Αντί, όμως, να το οδη­γή­σει στο καρ­νά­γιο ή να παρα­μεί­νει εκεί που ήταν, ή να το οδη­γή­σει σε μια περι­θω­ριακή ακτή, όπου δεν συχνά­ζουν λουό­με­νοι, προ­τί­μησε να δια­νύ­σει μια μεγάλη από­σταση και να μετα­τρέ­ψει την ακτή της «Βίγλας» σε… καρ­νά­γιο, γνω­ρί­ζο­ντας προ­φα­νώς, ότι εκεί επι­κρα­τεί ανομία και αυθαι­ρε­σία και ότι μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει.

Τα υπό­λοιπα συμπε­ρά­σματα τα αφή­νουμε στην κρίση των ανα­γνω­στών.

Φρο­νούμε, όμως, ότι είναι καιρός, ΕΛΑΣ, Λιμε­ναρ­χείο και Δήμος, να πράξουν αυτό που οφεί­λουν, ως εκ της απο­στο­λής τους: Το καθήκον τους.