ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αθωώθηκε ο δήμαρχος Μεγίστης Π. Πανηγύρης

Δαμιανός Αθανασίου 5 λεπτά ανάγνωση
Πανηγύρης Παύλος

Αθώος κρίθηκε χθες με ομόφωνη απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των ο δήμαρ­χος Μεγί­στης κ. Παύλος Πανη­γύ­ρης, που τελεί σε καθε­στώς αργίας, που κατη­γο­ρή­θηκε για απάτη κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου με την επι­βα­ρυ­ντική περί­πτωση του Ν. 1608/50 «περί κατα­χρα­στών του Δημο­σίου».

Η ενα­ντίον του δίωξη στη­ρί­χθηκε στην από 7 Νοεμ­βρίου 2011 μηνυ­τή­ρια αναφορά του πολι­τι­κού του αντι­πά­λου κ. Γεωρ­γίου Παπου­τσή προς την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου, την οποία χαρα­κτή­ρισε ψευδή και συκο­φα­ντική.

Ο κ. Παπου­τσής κατήγ­γειλε συγκε­κρι­μένα ότι ο κ. Πανη­γύ­ρης με ψευδείς δηλώ­σεις παρα­πλά­νησε τις συμ­βο­λαιο­γρά­φους Ρόδου κ.κ. Αριστέα Ηρα­κλεί­δου, Αθηνά Κυρια­κί­δου – Κου­τα­λια­νού και Μαρία Πρώτου τις οποίες έπεισε να συντά­ξουν συμ­βό­λαια γονικής παροχής, πώλησης και δωρεάς για ακίνητα που βρί­σκο­νται στον οικισμό Μεγί­στης και τα οποία ανήκαν τάχα στην ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου με βάση την από 10/2/1947 Συνθήκη Ειρήνης που υπε­γράφη στο Παρίσι μεταξύ της Ιταλίας και των Συμ­μα­χι­κών Δυνά­μεων του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου η οποία κυρώ­θηκε με το Ν.Δ. 423/1947.

Ο κ. Πανη­γύ­ρης παρα­πέμ­φθηκε για 8 ακίνητα τα οποία εφέ­ρο­ντο να ανήκουν στην ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Με την έναρξη της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σίας προ­έ­κυψε ότι ένα από τα ακίνητα αυτά είναι ιδιω­τικό ενώ για τα λοιπά η δίκη εξε­λί­χθηκε ουσια­στικά σε μια ανάλυση του ιδιο­κτη­σια­κού καθε­στώ­τος του νησιού.

Από τις κατα­θέ­σεις επι­τε­λών της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου προ­έ­κυψε ουσια­στικά ότι εντός του οικι­σμού του ακρι­τι­κού νησιού το Ελλη­νικό Δημόσιο δεν εγείρει αξιώ­σεις έναντι ακι­νή­των τα οποία έχουν περιέλ­θει στην ιδιο­κτη­σία κατοί­κων του νησιού με την μέθοδο της χρη­σι­κτη­σίας και έχουν εγγρα­φεί από τον υπο­θη­κο­φύ­λακα στα οικία βιβλία και για τον λόγο αυτό εξάλλου δεν παρέστη στη δίκη το Ελλη­νικό Δημόσιο ως πολι­τική αγωγή.

Πιο συγκε­κρι­μένα από την υπε­ρά­σπιση, δια του συνη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρού­με­νου, δικη­γό­ρου κ. Μανώλη Κου­τσού­κου, υπο­στη­ρί­χθηκε ότι η δίωξη σε βάρος του δημάρ­χου, υπήρξε απα­ρά­δε­κτη όχι μόνο νομικά αλλά και ιστο­ρικά και αν επι­κρα­τούσε η εσφαλ­μένη αυτή αντί­ληψη ότι δηλαδή ολό­κληρο το νησί της Μεγί­στης ανήκει τάχα στο Ελλη­νικό Δημόσιο και όχι στους κατοί­κους του, θα οδη­γούσε τη χώρα σε πολι­τικό, εθνικό και διπλω­μα­τικό αδιέ­ξοδο.

Όπως εξήγησε την 12η Μαΐου 1912 η Ρόδος και τα υπό­λοιπα νησιά του Αρχι­πε­λά­γους (πλην της Μεγί­στης, γνωστά τότε ως Νότιες Σπο­ρά­δες) κατα­λή­φθη­καν από την Ιταλία η οποία έθεσε τέλος στην Οθω­μα­νική κυριαρ­χία που άρχισε τον μήνα Δεκέμ­βριο του 1522.

Ωστόσο, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, η Μεγίστη δεν κατε­λή­φθη από τους Ιταλούς το έτος 1912 (όπως έγινε με τα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα) διότι τότε βρι­σκό­ταν υπό την κηδε­μο­νία της Γαλλίας η οποία και τελικά την κατέ­λαβε τον μήνα Δεκέμ­βριο του έτους 1915 σε υλο­ποί­ηση της Συν­θή­κης που υπε­γράφη στο Λονδίνο στις 6 Αυγού­στου 1914 ανάμεσα στη Βρε­τα­νία και στη Γαλλία που τότε είχαν υπό τον έλεγχό τους την ναυ­σι­πλοΐα στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και κυρίως τη φύλαξη οι μεν Βρε­τα­νοί των στενών του Γιβραλ­τάρ και οι δε Γάλλοι της διώ­ρυ­γας του Σουέζ.

Τελικά λόγω της νέας πολι­τι­κής κατά­στα­σης που δημιούρ­γησε ο Α’ Παγκό­σμιος Πόλεμος η Γαλλία πώλησε (στη σχετική συμ­φω­νία εχρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ο όρος «εκχώ­ρησε») την Μεγίστη την 1η Μαρτίου 1921 στην Ιταλία. Μάλιστα όταν ο Γάλλος Ναύ­αρ­χος Μορνέ ανα­κοί­νωσε στους κατοί­κους του νησιού την απο­χώ­ρηση των γαλ­λι­κών δυνά­μεων και την εγκα­τά­σταση των ιτα­λι­κών στρα­τευ­μά­των ζήτησε από τους κατοί­κους του Καστε­λό­ρι­ζου να υπο­τα­χθούν στην ιταλική εξουσία με «ευμέ­νεια».

Η περιέ­λευση της Μεγί­στης (και γενικά όλων των Δωδε­κα­νή­σων) υπό την κυριαρ­χία και τον απόλυτο έλεγχο της Ιταλίας σαν συνέ­πεια είχε να μην συμπε­ρι­λη­φθεί ούτε φυσικά να γίνει οποια­δή­ποτε μνεία για την τύχη των Δωδε­κα­νή­σων στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, που υπε­γράφη στις 24 Ιουλίου 1923.

Έτσι η ιταλική κατοχή και κυριαρ­χία στα Δωδε­κά­νησα δια­τη­ρή­θηκε μέχρι τη λήξη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου και την παρά­δοση των Δυνά­μεων του Αξονα στους Συμ­μά­χους στις 9 Μαΐου 1945.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει ιδιαί­τερα να σημειω­θεί ότι στις 9 Μαΐου 1945 τα Δωδε­κά­νησα (και κατ’ επέ­κταση και η Μεγίστη) δεν παρα­δό­θη­καν στην Ελλάδα διότι σύμφωνα με τη νομική άποψη της Βρε­τα­νι­κής Διπλω­μα­τίας τα Δωδε­κά­νησα πριν από την έναρξη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου δεν απο­τε­λού­σαν ελλη­νικό αλλά ιταλικό έδαφος!!

Με τη εφεύ­ρεση αυτή τα Δωδε­κά­νησα βρέ­θη­καν υπό βρε­τα­νική κατοχή και με ιδιό­τυπο καθε­στώς δια­κυ­βέρ­νη­σης από τις 9 Μαΐου 1945 μέχρι τις 7 Μαρτίου 1948 που έγινε η ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων με την Ελλάδα αφού προη­γή­θηκε η απε­λευ­θέ­ρωσή τους στις 31 Μαρτίου 1947.

Στις 10 Φεβρουα­ρίου 1947 υπε­γράφη στο Παρίσι η περί­φημη Συνθήκη Ειρήνης με την οποία απο­φα­σί­σθηκε να απο­δο­θούν τα Δωδε­κά­νησα στην Ελλάδα. Η Συνθήκη κυρώ­θηκε με το Ν.Δ. 423/22-10-1947 (δηλαδή μετά την απε­λευ­θέ­ρωση αλλά πριν από την ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων) και σ’ αυτήν περιε­λή­φθη ειδικός όρος ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο υπει­σέρ­χε­ται αυτο­δι­καίως σε όλα τα δικαιώ­ματα, τις υπο­χρε­ώ­σεις και γενικά στις «σχέσεις» ως διάδοχο του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου. Ο όρος αυτός ήταν ανα­γκαίος ώστε να υπάρξει συνέ­χεια κυριαρ­χίας και εξου­σίας.

Ωστόσο ο παρα­πάνω όρος έχει σκόπιμα «παρερ­μη­νευ­θεί», όπως υπο­στή­ριξε ο κ. Κου­τσού­κος, που τόνισε ότι ολό­κλη­ρος ο οικι­σμός του Καστε­λό­ρι­ζου δηλαδή τα σπίτια και τα αστικά ακίνητα ανήκαν πάντοτε (ακόμη και επί Γαλ­λι­κής και Ιτα­λι­κής κατοχής) στους κατοί­κους του νησιού οι οποίοι τα προί­κι­ζαν, τα δώριζαν ή τα πωλού­σαν χωρίς την ανά­μειξη των κατα­κτη­τών.

Τονί­στηκε ακόμη ότι ο χαρα­κτη­ρι­σμός ως δημό­σιας περιου­σίας ολό­κλη­ρου του νησιού της Μεγί­στης είναι αυθαί­ρε­τος, παρά­νο­μος, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και χωρίς έννομες συνέ­πειες. Η μονο­με­ρής και αυθαί­ρετη κατα­γραφή του νησιού της Μεγί­στης από την Κ.Υ.Δ. ως Δημο­σίου Κτή­μα­τος με αριθμό μάλιστα ΒΚ 5242 δεν σημαί­νει τίποτε αφού σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση θα φτάναμε στο αδιέ­ξοδο να κατη­γο­ρη­θούν όλοι οι κάτοι­κοι του Καστε­λό­ρι­ζου, που μετά την ενσω­μά­τωση μετα­βί­βα­σαν ή απέ­κτη­σαν ακίνητα με μετα­γε­γραμ­μένα συμ­βο­λαιο­γρα­φικά έγγραφα ή κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια για απάτη σε βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και επι­πλέον να απο­μα­κρυν­θούν βίαια από τις κατοι­κίες και τις περιου­σίες τους (ως αυθαί­ρε­τοι κάτοχοι) με Πρω­τό­κολλα Διοι­κη­τι­κής Απο­βο­λής!!

Κανένα Δικα­στή­ριο μέχρι σήμερα (από το Ειρη­νο­δι­κείο μέχρι τον Αρειο Πάγο) δεν εξέδωσε απόφαση που να δέχθηκε την άποψη ότι ολό­κληρο το νησί ανήκει ιδιο­κτη­σιακά στο Ελλη­νικό Δημόσιο.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.