Απάντηση του Δημάρχου Ρόδου στον κ. Λαμπριανό

   Ασφα­λώς σε μια δη­μο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία πρέ­πει να συ­νο­μι­λείς και με αν­θρώ­πους με τους οποί­ους δια­φω­νείς, αλλά βε­βαί­ως μέσα στα όρια της πο­λι­τι­κής ηθι­κής και ευ­πρέ­πειας. Στα πλαί­σια του δη­μο­κρα­τι­κού δια­λό­γου είναι εποι­κο­δο­μη­τι­κό και ανα­γκαίο οι πο­λί­τες να συ­νο­μι­λούν, να δια­φω­νούν, να κά­νουν κρι­τι­κή, να εκ­φέ­ρουν τις από­ψεις τους και τα αι­τή­μα­τα τους προς την Δη­μο­τι­κή Αρχή, μέσα από ένα έντι­μο και ει­λι­κρι­νές πλαί­σιο, αλ­λη­λο­σε­βα­σμού και κα­τα­νό­η­σης των δια­φο­ρε­τι­κών αντι­λή­ψε­ων, μέσα από το οποίο θα επέλ­θει η σύν­θε­ση των από­ψε­ων και η συ­νεν­νό­η­ση.

    Όμως στον δη­μό­σιο λόγο το πιο απο­κρου­στι­κό και επι­κίν­δυ­νο είναι να λες πράγ­μα­τα, που δεν στη­ρί­ζο­νται σε τεκ­μη­ριω­μέ­να επι­χει­ρή­μα­τα γιατί αυτά (τα δήθεν επι­χει­ρή­μα­τα, τα ανύ­παρ­κτα), μπο­ρεί να γί­νουν πι­στευ­τά και οι πο­λί­τες να πι­στέ­ψουν σε πράγ­μα­τα, που δεν στοι­χειο­θε­τού­νται. Επι­πλέ­ον είναι ακραίο, αλλά και ποι­νι­κά κο­λά­σι­μο να εξα­πο­λύ­εις ανε­θρύ­α­στα άναν­δρες, κα­κό­βου­λες, συ­κο­φα­ντι­κές και ανή­θι­κες κα­τη­γο­ρί­ες, ως πα­ντο­γνώ­στης, ει­δή­μων «επί πα­ντός του επι­στη­τού» και επι­κρι­τής των πά­ντων. Ο κ. Λα­μπρια­νός, ως αυ­το­θε­ω­ρού­με­νη αυ­θε­ντία, για μια ακόμη φορά επα­νέ­λα­βε εαυ­τόν. ΄Εχει τον ρόλο του «δι­κα­στή, του «ει­σαγ­γε­λέα», ακόμη και των δι­κα­στών. Απρό­κλη­τα και αναι­τιο­λό­γη­τα βάλει με ακα­τα­νό­μα­στους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς ενα­ντί­ον εμένα, ενα­ντί­ον της δη­μο­τι­κής αρχής και των συ­νερ­γα­τών μου, λα­σπο­λο­γεί και κάνει ανε­πί­τρε­πτους και απα­ρά­δε­κτους πα­ραλ­λη­λι­σμούς που δεν προ­σι­διά­ζουν στις αρχές της δη­μο­κρα­τί­ας και του κρά­τους δι­καί­ου. Αγα­πη­μέ­νη μέ­θο­δος του… Βε­βαί­ως ο λαϊ­κι­σμός δεν έχει χρώμα, δεν έχει πα­ρά­τα­ξη και οι λαϊ­κι­στές έχουν κοινά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Προ­τεί­νουν, ως πα­ντο­γνώ­στες εξαι­ρε­τι­κά απλές λύ­σεις σε σύν­θε­τα προ­βλή­μα­τα. Λαϊ­κι­σμός, θε­ω­ρί­ες και ψέμα πάνε μαζί. Η κα­κό­βου­λη κρι­τι­κή και οι αφο­ρι­σμοί που χρη­σι­μο­ποιεί ενα­ντί­ον μας είναι υπε­ρα­πλου­στευ­μέ­νες θε­ω­ρί­ες, που δεν ξέρω, για ποιόν λόγο και για ποια συμ­φέ­ρο­ντα πα­ρεμ­βαί­νει κατά τρόπο αήθη, «σκη­νο­θε­τεί» μόνος του κατά φα­ντα­σία, υπο­θέ­τει ή στο­χά­ζε­ται και συ­νε­χώς κα­τα­κρί­νει. ΄Ισως, βέ­βαια «εξ ιδίων κρί­νει τα αλ­λό­τρια». Η κα­τα­νό­η­ση και ο σε­βα­σμός των δια­φο­ρε­τι­κών αντι­λή­ψε­ων, από­ψε­ων και ανα­γκών είναι μέσα στα πλαί­σια του δη­μο­κρα­τι­κού δια­λό­γου, που ίσως κά­ποιοι να μην μπο­ρούν να κα­τα­νο­ή­σουν.     Προ­σω­πι­κά ως άτομο, αλλά και ως επι­κε­φα­λής της δη­μο­τι­κής αρχής επει­δή έχω μάθει να μιλώ ανοι­χτά και κα­θα­ρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπρο­στά και άλλα πίσω είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό για μένα να υπεν­θυ­μί­σω στον κ.Λα­μπρια­νό, ότι για κάθε θέμα, το οποίο αφορά τα προ­βλή­μα­τα του νη­σιού μας ισχύ­ουν πάντα οι απο­φά­σεις του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου μέσα από το οποίο πραγ­μα­τώ­νε­ται η αρχή της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας και μέσα από αυτό εκ­φρά­ζο­νται δη­μο­κρα­τι­κά οι πο­λί­τες με βάση την αντι­προ­σώ­πευ­ση τους για όλα όσα μας αφο­ρούν, για το κοινό καλό.

    Συ­μπλη­ρώ­θη­καν δυό­μι­συ χρό­νια θη­τεί­ας μας ως Δη­μο­τι­κή Αρχή. Χρό­νια δύ­σκο­λα, κατά τη διάρ­κεια των οποί­ων δου­λεύ­ου­με σκλη­ρά, με­θο­δι­κά, με δια­φά­νεια, γνώση και εμπει­ρία για να φέ­ρου­με εις πέρας μια σειρά από έργα και δρά­σεις, να δρο­μο­λο­γή­σου­με πα­ρεμ­βά­σεις και να δια­χει­ρι­στού­με την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των δη­μο­τών όσο κα­λύ­τε­ρα γί­νε­ται.  ΄Ενας τε­ρά­στιος, πο­λύ­ω­ρος, κα­θη­με­ρι­νός αγώ­νας στον οποίο μά­χε­σαι χωρίς πό­ρους, χωρίς οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες, με εξορ­θο­λο­γι­σμό, με χρη­στή διοί­κη­ση, με δια­φά­νεια, με το τέρας της γρα­φειο­κρα­τί­ας για τα αυ­το­νό­η­τα, για τα ανα­γκαία, για τα επεί­γο­ντα. ΄Ισως να υπήρ­ξαν κα­θυ­στε­ρή­σεις στο επί­πε­δο της βελ­τί­ω­σης της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των δη­μο­τών, όχι όμως εξ υπαι­τιό­τη­τας μας ή από άγνοια. Λέτε να μην γνω­ρί­ζω ή να μην θέλω να  λυ­θούν όσα προ­βλή­μα­τα μας απα­σχο­λούν? Και τα γνω­ρί­ζω και αγω­νί­ζο­μαι νυ­χθη­με­ρόν για όλα αυτά και θα το απο­δεί­ξω στο επό­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα κατά το οποίο θα ξε­δι­πλώ­νε­ται και θα υλο­ποιεί­ται το έργο μας. Η ανέ­ξο­δη και εύ­κο­λη κρι­τι­κή που χρη­σι­μο­ποιούν ορι­σμέ­νοι είναι εύ­κο­λη, αυτό εξάλ­λου είναι η βα­σι­κή και μάλ­λον μο­να­δι­κή δυ­να­τό­τη­τα τους. Κάθε λέξη τους απο­τε­λεί απλώς έναν αφο­ρι­σμό άνευ αντι­κει­μέ­νου. 

    Μέσα σε δυο χρό­νια έχουν γίνει σε πολ­λούς το­μείς τόσα, όσα δεν είχαν γίνει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Σή­με­ρα, δεν υπάρ­χει ούτε ένας το­μέ­ας στον οποίο η κα­τά­στα­ση να μην είναι αι­σθη­τά βελ­τιω­μέ­νη σε σχέση με αυτήν που πα­ρα­λά­βα­με. Επει­δή, όμως τα στοι­χεία είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο πει­στι­κά από τα λόγια και έχω μάθει να μιλώ ανοι­χτά και κα­θα­ρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπρο­στά και άλλα πίσω είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό για μένα να ξε­κα­θα­ρί­σω, ότι το ηθικό μου πλε­ο­νέ­κτη­μα κ. Λα­μπρια­νέ είναι αδια­πραγ­μά­τευ­το και δεν θα επι­τρέ­ψω σε κα­νέ­να να δια­σύ­ρει την πο­ρεία ζωής μου τόσων χρό­νων, τις αρχές και τις αξίες μου. Ερ­γά­στη­κα και ερ­γά­ζο­μαι με ανι­διο­τέ­λεια, με σε­βα­σμό στον άν­θρω­πο, στους νό­μους, στους θε­σμούς, στην Δη­μο­κρα­τία, με θάρ­ρος, μα­χη­τι­κό­τη­τα και πάνω από όλα με αί­σθη­ση κα­θή­κο­ντος και ηθική σε κάθε επί­πε­δο. Το προ­σω­πι­κό μου σύ­στη­μα αξιών, οι επι­λο­γές μου και η στάση ζωής μου μέχρι τώρα είναι από­λυ­τα συ­νυ­φα­σμέ­νες με την ηθική, την τιμή και το κα­θή­κον μου ως άν­θρω­πος και ως άν­δρας. Η αξιο­πι­στία και η τιμή του ονό­μα­τος μου έχει την με­γα­λύ­τε­ρη αξία και αυτό είναι η πα­ρα­κα­τα­θή­κη που θα αφήσω στον γιό μου.

  Η αυ­το­κρι­τι­κή και η αυ­το­γνω­σία κ. Λα­μπρια­νέ είναι το μέσο για να γι­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ροι, αλλά επει­δή η οξύ­τη­τα δεν απο­κλεί­ει την ομοιό­τη­τα, δεν θα απα­ντή­σω στις άδι­κες επι­θέ­σεις, στους μι­κρό­ψυ­χους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς και στις αβά­σι­μες κα­τη­γο­ρί­ες, που δέ­χο­μαι αναί­τια και απρό­κλη­τα από τον κάθε κ. Λα­μπρια­νό. ΄Εχω κρι­θεί και κρί­νο­μαι στην πο­ρεία της ζωής μου, επαγ­γελ­μα­τι­κά, κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά από τους συ­μπο­λί­τες μας, από τους θε­σμούς, αλλά κυ­ρί­ως από την συ­νεί­δη­ση μου, γιατί πι­στεύω, ότι ηθικό χρέος των πο­λι­τι­κών είναι να υπη­ρε­τούν πα­ρα­δειγ­μα­τι­κά τους θε­σμούς και αυτό πράτ­τω σε κάθε μου βήμα . Οι θε­σμοί απο­τε­λούν την βάση της σύγ­χρο­νης ορ­γα­νω­μέ­νης κοι­νω­νί­ας, των οποί­ων όμως δυ­στυ­χώς η αξιο­πι­στία βάλ­λε­ται με τέ­τοιες συ­μπε­ρι­φο­ρές, αντι­πα­ρα­θέ­σεις και προ­σω­πι­κές επι­διώ­ξεις και συμ­φέ­ρο­ντα.

 Τε­λειώ­νο­ντας θέλω να πω στον κ. Λα­μπρια­νό αυτά, που είπε ο σοφός Κομ­φού­κιος: «Αν δεν σε επη­ρε­ά­ζουν οι συ­κο­φα­ντί­ες, που δια­πο­τί­ζουν σαν την μού­χλα, ούτε οι κα­ταγ­γε­λί­ες, που τρυ­πούν την σάρκα σαν πλη­γές, μπο­ρού­με να πούμε, πως βλέ­πεις μα­κριά… ….για ό,τι δεν ξέ­ρεις μείνε σιω­πη­λός…» Και, να είστε κ.Λα­μπρια­νέ σί­γου­ρος, ότι «χαί­ρο­μαι και λυ­πού­μαι μόνο για ό,τι αξί­ζει…».΄Ετσι προ­χω­ρώ στη ζωή μου .….για το ηθικό και το δί­καιο.

Η ταυ­τό­τη­τα και η ποιό­τη­τα του κα­θε­νός μας είναι κα­τα­γε­γραμ­μέ­νη στο συλ­λο­γι­κό υπο­συ­νεί­δη­το και  ο κα­θέ­νας γνω­ρί­ζει την πο­ρεία του άλλου σε αυτό τον τόπο. Πραγ­μα­τι­κά πολ­λοί συ­μπο­λί­τες μας απο­ρούν για την ενα­ντί­ον μου άναν­δρη, άδικη και ανή­θι­κη επί­θε­ση, προ­σω­πι­κά βέ­βαια δεν θα υπο­βάλ­λω τον εαυτό μου σε «κυ­νή­γι μα­γισ­σών», για να αντι­με­τω­πί­σω αυτού του εί­δους τον λαϊ­κι­σμό, εκτός πλέον αν χρεια­στεί δια της δι­κα­στι­κής οδού.

                         Ο ΔΗ­ΜΑΡ­ΧΟΣ ΡΟΔΟΥ 

 ΦΩΤΗΣ ΧΑ­ΤΖΗ­ΔΙΑ­ΚΟΣ