ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Απάντηση του Δημάρχου Ρόδου στον κ. Λαμπριανό

news room 5 λεπτά ανάγνωση
ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ

   Ασφαλώς σε μια δημο­κρα­τική κοι­νω­νία πρέπει να συνο­μι­λείς και με ανθρώ­πους με τους οποίους δια­φω­νείς, αλλά βεβαίως μέσα στα όρια της πολι­τι­κής ηθικής και ευπρέ­πειας. Στα πλαίσια του δημο­κρα­τι­κού δια­λό­γου είναι εποι­κο­δο­μη­τικό και ανα­γκαίο οι πολίτες να συνο­μι­λούν, να δια­φω­νούν, να κάνουν κριτική, να εκφέ­ρουν τις απόψεις τους και τα αιτή­ματα τους προς την Δημο­τική Αρχή, μέσα από ένα έντιμο και ειλι­κρι­νές πλαίσιο, αλλη­λο­σε­βα­σμού και κατα­νό­η­σης των δια­φο­ρε­τι­κών αντι­λή­ψεων, μέσα από το οποίο θα επέλθει η σύνθεση των απόψεων και η συνεν­νό­ηση.

    Όμως στον δημόσιο λόγο το πιο απο­κρου­στικό και επι­κίν­δυνο είναι να λες πράγ­ματα, που δεν στη­ρί­ζο­νται σε τεκ­μη­ριω­μένα επι­χει­ρή­ματα γιατί αυτά (τα δήθεν επι­χει­ρή­ματα, τα ανύ­παρ­κτα), μπορεί να γίνουν πιστευτά και οι πολίτες να πιστέ­ψουν σε πράγ­ματα, που δεν στοι­χειο­θε­τού­νται. Επι­πλέον είναι ακραίο, αλλά και ποινικά κολά­σιμο να εξα­πο­λύ­εις ανε­θρύ­α­στα άναν­δρες, κακό­βου­λες, συκο­φα­ντι­κές και ανή­θι­κες κατη­γο­ρίες, ως παντο­γνώ­στης, ειδήμων «επί παντός του επι­στη­τού» και επι­κρι­τής των πάντων. Ο κ. Λαμπρια­νός, ως αυτο­θε­ω­ρού­μενη αυθε­ντία, για μια ακόμη φορά επα­νέ­λαβε εαυτόν. ΄Εχει τον ρόλο του «δικαστή, του «εισαγ­γε­λέα», ακόμη και των δικα­στών. Απρό­κλητα και αναι­τιο­λό­γητα βάλει με ακα­τα­νό­μα­στους χαρα­κτη­ρι­σμούς ενα­ντίον εμένα, ενα­ντίον της δημο­τι­κής αρχής και των συνερ­γα­τών μου, λασπο­λο­γεί και κάνει ανε­πί­τρε­πτους και απα­ρά­δε­κτους παραλ­λη­λι­σμούς που δεν προ­σι­διά­ζουν στις αρχές της δημο­κρα­τίας και του κράτους δικαίου. Αγα­πη­μένη μέθοδος του… Βεβαίως ο λαϊ­κι­σμός δεν έχει χρώμα, δεν έχει παρά­ταξη και οι λαϊ­κι­στές έχουν κοινά χαρα­κτη­ρι­στικά. Προ­τεί­νουν, ως παντο­γνώ­στες εξαι­ρε­τικά απλές λύσεις σε σύνθετα προ­βλή­ματα. Λαϊ­κι­σμός, θεωρίες και ψέμα πάνε μαζί. Η κακό­βουλη κριτική και οι αφο­ρι­σμοί που χρη­σι­μο­ποιεί ενα­ντίον μας είναι υπε­ρα­πλου­στευ­μέ­νες θεωρίες, που δεν ξέρω, για ποιόν λόγο και για ποια συμ­φέ­ρο­ντα παρεμ­βαί­νει κατά τρόπο αήθη, «σκη­νο­θε­τεί» μόνος του κατά φαντα­σία, υπο­θέ­τει ή στο­χά­ζε­ται και συνεχώς κατα­κρί­νει. ΄Ισως, βέβαια «εξ ιδίων κρίνει τα αλλό­τρια». Η κατα­νό­ηση και ο σεβα­σμός των δια­φο­ρε­τι­κών αντι­λή­ψεων, απόψεων και αναγκών είναι μέσα στα πλαίσια του δημο­κρα­τι­κού δια­λό­γου, που ίσως κάποιοι να μην μπορούν να κατα­νο­ή­σουν.     Προ­σω­πικά ως άτομο, αλλά και ως επι­κε­φα­λής της δημο­τι­κής αρχής επειδή έχω μάθει να μιλώ ανοιχτά και καθαρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπροστά και άλλα πίσω είναι ιδιαί­τερα σημα­ντικό για μένα να υπεν­θυ­μίσω στον κ.Λαμπριανό, ότι για κάθε θέμα, το οποίο αφορά τα προ­βλή­ματα του νησιού μας ισχύουν πάντα οι απο­φά­σεις του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου μέσα από το οποίο πραγ­μα­τώ­νε­ται η αρχή της λαϊκής κυριαρ­χίας και μέσα από αυτό εκφρά­ζο­νται δημο­κρα­τικά οι πολίτες με βάση την αντι­προ­σώ­πευση τους για όλα όσα μας αφορούν, για το κοινό καλό.

    Συμπλη­ρώ­θη­καν δυόμισυ χρόνια θητείας μας ως Δημο­τική Αρχή. Χρόνια δύσκολα, κατά τη διάρ­κεια των οποίων δου­λεύ­ουμε σκληρά, μεθο­δικά, με δια­φά­νεια, γνώση και εμπει­ρία για να φέρουμε εις πέρας μια σειρά από έργα και δράσεις, να δρο­μο­λο­γή­σουμε παρεμ­βά­σεις και να δια­χει­ρι­στούμε την καθη­με­ρι­νό­τητα των δημοτών όσο καλύ­τερα γίνεται.  ΄Ενας τερά­στιος, πολύ­ω­ρος, καθη­με­ρι­νός αγώνας στον οποίο μάχεσαι χωρίς πόρους, χωρίς οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες, με εξορ­θο­λο­γι­σμό, με χρηστή διοί­κηση, με δια­φά­νεια, με το τέρας της γρα­φειο­κρα­τίας για τα αυτο­νό­ητα, για τα ανα­γκαία, για τα επεί­γο­ντα. ΄Ισως να υπήρξαν καθυ­στε­ρή­σεις στο επίπεδο της βελ­τί­ω­σης της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των δημοτών, όχι όμως εξ υπαι­τιό­τη­τας μας ή από άγνοια. Λέτε να μην γνωρίζω ή να μην θέλω να  λυθούν όσα προ­βλή­ματα μας απα­σχο­λούν? Και τα γνωρίζω και αγω­νί­ζο­μαι νυχθη­με­ρόν για όλα αυτά και θα το απο­δείξω στο επόμενο χρονικό διά­στημα κατά το οποίο θα ξεδι­πλώ­νε­ται και θα υλο­ποιεί­ται το έργο μας. Η ανέξοδη και εύκολη κριτική που χρη­σι­μο­ποιούν ορι­σμέ­νοι είναι εύκολη, αυτό εξάλλου είναι η βασική και μάλλον μονα­δική δυνα­τό­τητα τους. Κάθε λέξη τους απο­τε­λεί απλώς έναν αφο­ρι­σμό άνευ αντι­κει­μέ­νου. 

    Μέσα σε δυο χρόνια έχουν γίνει σε πολλούς τομείς τόσα, όσα δεν είχαν γίνει εδώ και δεκα­ε­τίες. Σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας στον οποίο η κατά­σταση να μην είναι αισθητά βελ­τιω­μένη σε σχέση με αυτήν που παρα­λά­βαμε. Επειδή, όμως τα στοι­χεία είναι περισ­σό­τερο πει­στικά από τα λόγια και έχω μάθει να μιλώ ανοιχτά και καθαρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπροστά και άλλα πίσω είναι ιδιαί­τερα σημα­ντικό για μένα να ξεκα­θα­ρίσω, ότι το ηθικό μου πλε­ο­νέ­κτημα κ. Λαμπριανέ είναι αδια­πραγ­μά­τευτο και δεν θα επι­τρέψω σε κανένα να δια­σύ­ρει την πορεία ζωής μου τόσων χρόνων, τις αρχές και τις αξίες μου. Εργά­στηκα και εργά­ζο­μαι με ανι­διο­τέ­λεια, με σεβασμό στον άνθρωπο, στους νόμους, στους θεσμούς, στην Δημο­κρα­τία, με θάρρος, μαχη­τι­κό­τητα και πάνω από όλα με αίσθηση καθή­κο­ντος και ηθική σε κάθε επίπεδο. Το προ­σω­πικό μου σύστημα αξιών, οι επι­λο­γές μου και η στάση ζωής μου μέχρι τώρα είναι απόλυτα συνυ­φα­σμέ­νες με την ηθική, την τιμή και το καθήκον μου ως άνθρω­πος και ως άνδρας. Η αξιο­πι­στία και η τιμή του ονό­μα­τος μου έχει την μεγα­λύ­τερη αξία και αυτό είναι η παρα­κα­τα­θήκη που θα αφήσω στον γιό μου.

  Η αυτο­κρι­τική και η αυτο­γνω­σία κ. Λαμπριανέ είναι το μέσο για να γινό­μα­στε καλύ­τε­ροι, αλλά επειδή η οξύτητα δεν απο­κλείει την ομοιό­τητα, δεν θα απα­ντήσω στις άδικες επι­θέ­σεις, στους μικρό­ψυ­χους χαρα­κτη­ρι­σμούς και στις αβά­σι­μες κατη­γο­ρίες, που δέχομαι αναίτια και απρό­κλητα από τον κάθε κ. Λαμπριανό. ΄Εχω κριθεί και κρί­νο­μαι στην πορεία της ζωής μου, επαγ­γελ­μα­τικά, κοι­νω­νικά και πολι­τικά από τους συμπο­λί­τες μας, από τους θεσμούς, αλλά κυρίως από την συνεί­δηση μου, γιατί πιστεύω, ότι ηθικό χρέος των πολι­τι­κών είναι να υπη­ρε­τούν παρα­δειγ­μα­τικά τους θεσμούς και αυτό πράττω σε κάθε μου βήμα . Οι θεσμοί απο­τε­λούν την βάση της σύγ­χρο­νης οργα­νω­μέ­νης κοι­νω­νίας, των οποίων όμως δυστυ­χώς η αξιο­πι­στία βάλ­λε­ται με τέτοιες συμπε­ρι­φο­ρές, αντι­πα­ρα­θέ­σεις και προ­σω­πι­κές επι­διώ­ξεις και συμ­φέ­ρο­ντα.

 Τελειώ­νο­ντας θέλω να πω στον κ. Λαμπριανό αυτά, που είπε ο σοφός Κομ­φού­κιος: «Αν δεν σε επη­ρε­ά­ζουν οι συκο­φα­ντίες, που δια­πο­τί­ζουν σαν την μούχλα, ούτε οι καταγ­γε­λίες, που τρυπούν την σάρκα σαν πληγές, μπο­ρούμε να πούμε, πως βλέπεις μακριά… ….για ό,τι δεν ξέρεις μείνε σιω­πη­λός…» Και, να είστε κ.Λαμπριανέ σίγου­ρος, ότι «χαί­ρο­μαι και λυπού­μαι μόνο για ό,τι αξίζει…».΄Ετσι προχωρώ στη ζωή μου .….για το ηθικό και το δίκαιο.

Η ταυ­τό­τητα και η ποιό­τητα του καθενός μας είναι κατα­γε­γραμ­μένη στο συλ­λο­γικό υπο­συ­νεί­δητο και  ο καθένας γνω­ρί­ζει την πορεία του άλλου σε αυτό τον τόπο. Πραγ­μα­τικά πολλοί συμπο­λί­τες μας απορούν για την ενα­ντίον μου άνανδρη, άδικη και ανήθικη επίθεση, προ­σω­πικά βέβαια δεν θα υπο­βάλλω τον εαυτό μου σε «κυνήγι μαγισ­σών», για να αντι­με­τω­πίσω αυτού του είδους τον λαϊ­κι­σμό, εκτός πλέον αν χρεια­στεί δια της δικα­στι­κής οδού.

 

 

 

 

                         Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΡΟΔΟΥ 

 ΦΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ

 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.