Απερρίφθη για τυπικούς λόγους η προσφυγή συνταξιούχου της Ρόδου

Με την υπ’ αρίθμ. 342/2017 από­φα­ση του 2ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε, για τυ­πι­κό λόγο, η αγωγή ενός συ­ντα­ξιού­χου, κα­τοί­κου Κρε­μα­στής, κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου, με την οποία προ­σβάλ­λο­νται ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και αντί­θε­τες στην Ευ­ρω­παϊ­κή Σύμ­βα­ση των Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που οι πε­ρι­κο­πές των συ­ντά­ξε­ων (κυ­ρί­ων και επι­κου­ρι­κών) και του εφά­παξ (που έγι­ναν στο πλαί­σιο της μνη­μο­νια­κής νο­μο­θε­σί­ας).

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ο Ρο­δί­της συ­ντα­ξιού­χος εξέ­θε­σε με­τα­ξύ άλλων στην αγωγή του ότι από το έτος 2001 ελάμ­βα­νε μια αξιο­πρε­πή σύ­ντα­ξη ύψους 1.800 ευρώ τον μήνα αφού είχε συ­μπλη­ρώ­σει 31 έτη υπη­ρε­σί­ας στο Λι­με­νι­κό Σώμα.

Είχε ρυθ­μί­σει τον οι­κο­νο­μι­κό του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για να αντα­πο­κρί­νε­ται στις απαι­τή­σεις για την δια­βί­ω­ση του ίδιου, της 55χρο­νης άνερ­γης συ­ζύ­γου του και του 33χρο­νου ανά­πη­ρου σε πο­σο­στό 65% υιού του. Τό­νι­σε ότι για να αντε­πε­ξέλ­θει στα έξοδα νο­ση­λεί­ας και πε­ρί­θαλ­ψης του παι­διού του ανα­γκά­στη­κε να συ­νά­ψει δά­νεια ύψους 340.000 ευρώ πε­ρί­που, έχο­ντας προ­γραμ­μα­τί­σει την απο­πλη­ρω­μή τους από τη σύ­ντα­ξή του.

Μετά τη μεί­ω­ση της σύ­ντα­ξής του, ανα­γκά­ζε­ται να κα­τα­πιέ­ζε­ται οι­κο­νο­μι­κά αλλά και ψυ­χι­κά, αδυ­να­τώ­ντας να αντε­πε­ξέλ­θει στα έξοδα δια­βί­ω­σης του ίδιου και των μελών της οι­κο­γέ­νειάς του.

Επε­σή­μα­νε επί­σης ότι η σύ­ντα­ξη, που ελάμ­βα­νε, ήταν αντα­πο­δο­τι­κή διότι οι κρα­τή­σεις από το μισθό του ήταν με­γά­λες. Τον Ιού­λιο του 2001 ελάμ­βα­νε ακα­θά­ρι­στο μισθό ύψους 611.000 δρχ και οι κρα­τή­σεις για τη σύ­ντα­ξη του ανέρ­χο­ντο στις 252.000 δρχ.. Το 2009 και 2010 οι κρα­τή­σεις ανέρ­χο­ντο στο ποσό των 7.000 ευρώ ετη­σί­ως.

Στην ίδια αγωγή τό­νι­ζε ότι όλοι οι ηγέ­τες της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης και πολ­λοί οι­κο­νο­μο­λό­γοι διε­θνούς κύ­ρους, έχουν δη­λώ­σει ότι το πρώτο μνη­μό­νιο, που εφαρ­μό­στη­κε στην Ελ­λά­δα, έχει απο­τύ­χει, πως προ­χω­ρά η εφαρ­μο­γή του δεύ­τε­ρου, βάσει νέας δα­νεια­κής σύμ­βα­σης που υπά­γε­ται στο Βρε­τα­νι­κό Δί­καιο, κι ότι αν θα βγεί η χώρα από αυτό το τού­νελ, αυτό δεν προ­βλέ­πε­ται να γίνει πριν το 2042 και ο ίδιος θα έχει πλέον… πε­θά­νει!

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­ση που εξέ­δω­σε απέρ­ρι­ψε την αγωγή διότι αυτή υπε­γρά­φη από τον ίδιο τον ενά­γο­ντα, ο οποί­ος κα­τέ­θε­σε το ει­σα­γω­γι­κό δι­κό­γρα­φο στη Γραμ­μα­τεία του Δι­κα­στη­ρί­ου, υπο­γρά­φο­ντας και την σχε­τι­κή πράξη κα­τά­θε­σης (αρ. 243/26-7-2012), συ­νο­δευό­με­νο από ένα αντί­γρα­φο (του δι­κο­γρά­φου), ομοί­ως, υπο­γε­γραμ­μέ­νο μόνο από τον ενά­γο­ντα. Το Δι­κα­στή­ριο, λαμ­βά­νο­ντας ει­δι­κό­τε­ρα υπ’ όψιν ότι : α) εφό­σον ούτε το δι­κό­γρα­φο της κρι­νό­με­νης αγω­γής ούτε η οι­κεία πράξη κα­τά­θε­σης (ΣτΕ 1350/2000, 3127/1998) ή άλλο έγ­γρα­φο του χρό­νου κα­τά­θε­σης του ει­σα­γω­γι­κού δι­κο­γρά­φου υπο­γρά­φο­νται από δι­κη­γό­ρο, η δε έλ­λει­ψη αυτή δεν ανα­πλη­ρώ­νε­ται από τη με­τα­γε­νέ­στε­ρη κα­τά­θε­ση σχε­τι­κών υπο­μνη­μά­των (στις 5-12-2016, 8-12-2016, 15-12-2016 και 16-12-2016) υπο­γε­γραμ­μέ­νων από τον δι­κη­γό­ρο Ιω­άν­νη Πα­ντε­λί­δη ούτε από την πα­ρά­στα­ση αυτού στο ακρο­α­τή­ριο (ΣτΕ 1032/2009, 2116/2006, 5817/1995), β) από τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας δεν προ­κύ­πτει ότι ο ενά­γων είναι δι­κη­γό­ρος και γ) η έν­δι­κη δια­φο­ρά δεν πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται με­τα­ξύ εκεί­νων, στις οποί­ες, κατά τα άρθρα 45 παρ. 5 και 27 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., είναι δυ­να­τή η υπο­γρα­φή του σχε­τι­κού δι­κο­γρά­φου από μη δι­κα­στι­κό πλη­ρε­ξού­σιο, κρί­νει ότι το επί­μα­χο δι­κό­γρα­φο είναι άκυρο και συ­νε­πώς η κρι­νό­με­νη αγωγή πρέ­πει, κατά τον αυ­τε­πάγ­γελ­το έλεγ­χο του Δι­κα­στη­ρί­ου, να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτη.