Die Welt: H ιταλική κρίση χρέους θα κάνει την ελληνική να μοιάζει με … παιιχνιδάκι

«Aπό την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, οπότε και έγινε σαφές ότι θα μπο­ρού­σαν να γί­νουν πρό­ω­ρες εκλο­γές στην Ιτα­λία, οι αγο­ρές είναι ανή­συ­χες. Δύο κίν­δυ­νοι υπάρ­χουν από την έκ­βα­ση των εκλο­γών: Ο πρώ­τος είναι ότι θα μπο­ρού­σαν αν απο­κτή­σουν την πλειο­ψη­φία οι λαϊ­κι­στές, οι οποί­οι θα οδη­γή­σουν τη χώρα εκτός ευρώ. Ο δεύ­τε­ρος είναι τα κα­τε­στη­μέ­να κόμ­μα­τα, πιε­ζό­με­να από τις εκλο­γές θα κα­τα­φύ­γουν ρι­ζο­σπα­στι­κές οι­κο­νο­μι­κές λύ­σεις. Μά­λι­στα, την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα συ­ζη­τού­νταν στη χώρα λύση, η οποία ισο­δυ­να­μεί με την κα­θιέ­ρω­ση ενός πα­ράλ­λη­λου νο­μί­σμα­τος» γρά­φει η γερ­μα­νι­κή εφη­με­ρί­δα.

Ο Ερβιν Γκρά­ντιν­γκερ, πο­λι­τι­κός ανα­λυ­τής και εμπει­ρο­γνώ­μο­νας του οίκου επεν­δυ­τι­κών συμ­βού­λων EPM Group του Βε­ρο­λί­νου για ιτα­λι­κά θέ­μα­τα, είπε στη Welt: «ο κίν­δυ­νος επα­νέρ­χε­ται στην Ευ­ρώ­πη» και όπως ση­μειώ­νει η εφη­με­ρί­δα «ένας κίν­δυ­νος, ο οποί­ος δεν μπο­ρεί να υπο­λο­γι­στεί, είναι η πο­λι­τι­κή δυ­να­μι­κή στην Ιτα­λία, δε­δο­μέ­νου ότι σύμ­φω­να με τις δη­μο­σκο­πή­σεις το κόμμα των “5 Αστέ­ρων” θα ανα­δει­χθεί η ισχυ­ρό­τε­ρη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη στο ιτα­λι­κό Κοι­νο­βού­λιο».

Ο Ερβιν Γκρά­ντιν­γκερ προ­σθέ­τει ότι «ου­δείς γνω­ρί­ζει επα­κρι­βώς τι θέλει αυτό το κί­νη­μα. Ένα τμήμα των μελών θε­ω­ρεί το ευρώ ως κάτι κακό και θέλει να γίνει δη­μο­ψή­φι­σμα για την πα­ρα­μο­νή ή μη της Ιτα­λί­ας στην ευ­ρω­ζώ­νη». Εν τού­τοις «και στα άλλα κόμ­μα­τα, οι ευ­ρω­σκε­πι­τι­κι­στές είναι ενι­σχυ­μέ­νοι, αλλά κομ­βι­κή είναι η στάση του Μπέπε Γκρί­λο» πα­ρα­τη­ρεί η γερ­μα­νι­κή εφη­με­ρί­δα.

«Η κα­τά­στα­ση κα­θί­στα­ται ακόμα πιο συ­γκε­χυ­μέ­νη, επει­δή το κόμμα του θέλει να ερω­τη­θούν τα μέλη του» λέει ο Ερβιν Γκρά­ντιν­γκερ, ο οποί­ος θε­ω­ρεί ότι «η κρί­σι­μη φάση είναι από σή­με­ρα έως την άνοι­ξη του 2018», διότι «μετά θα συ­ζη­τη­θεί πι­θα­νόν μια νέα ευ­ρω­παϊ­κή συν­θή­κη, η οποία ίσως φέρει ελα­φρύν­σεις χρέ­ους για τη Ρώμη. ‘Εως τότε όμως οι Ιτα­λοί θα είναι μόνοι, αφού και η πο­λι­τι­κή του φτη­νού χρή­μα­τος της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας (ΕΚΤ) λήγει το κα­λο­καί­ρι του 2019, κάτι το οποίο θα δη­μιουρ­γή­σει δυ­σκο­λί­ες στο ιτα­λι­κό κρά­τος» ση­μειώ­νει η Welt.

Η γερ­μα­νι­κή εφη­με­ρί­δα ανα­φέ­ρει επί­σης ότι «το τέλος της θη­τεί­ας του Μάριο Ντρά­γκι, το λε­γό­με­νο Drexit, τον Νο­έμ­βριο του 2019 θα πρέ­πει να κάνει τη Ρώμη να ανη­συ­χεί, διότι το ιτα­λι­κό χρέος δεν είναι βιώ­σι­μο. Σή­με­ρα χρω­στά 2,3 τρισ. ευρώ, δη­λα­δή στο 133% του ΑΕΠ. Αυτό ση­μαί­νει ένα κατά κε­φα­λή χρέος 37.000».

Μά­λι­στα, όπως ση­μειώ­νει η έκ­θε­ση των εμπει­ρο­γνω­μό­νων της ιτα­λι­κής τρά­πε­ζας Mediobanca, «το ύψος του χρέ­ους θυ­μί­ζει Ελ­λά­δα. Υπάρ­χουν όμως δύο θε­με­λιώ­δεις δια­φο­ρές: αφε­νός η Ιτα­λία είναι συ­νη­θι­σμέ­νη να ζει με χρέη και αφε­τέ­ρου οι πε­ρισ­σό­τε­ροι δα­νει­στές είναι οι ίδιοι οι πο­λί­τες της και οι τρά­πε­ζές της. Εάν η ΕΚΤ στα­μα­τή­σει το πρό­γραμ­μα αγο­ράς ομο­λό­γων, τότε ο με­γα­λύ­τε­ρος χρη­μα­το­δό­της του ελ­λειμ­μα­τι­κού ιτα­λι­κού κρά­τους δεν θα υπάρ­χει». Οι ανα­λυ­τές της ση­μειώ­νουν ότι «το χρέος μειώ­νει τις ευ­και­ρί­ες ανά­πτυ­ξης, αλλά χωρίς ανά­πτυ­ξη δεν μπο­ρεί να ξε­φύ­γει κα­νείς από το χρέος. Εάν δεν υπάρ­ξει άμεσα η θαυ­μα­τουρ­γή ανά­πτυ­ξη, τότε η ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους ή ακόμα και η έξο­δος από το ευρώ είναι ανα­πό­φευ­κτα».

«Αλλά και οι Γερ­μα­νοί σοφοί έχουν ήδη προ­τεί­νει, σε πε­ρί­πτω­ση ανά­γκης, ως πρώτο βήμα να πα­ρα­τα­θούν οι χρό­νοι εξό­φλη­σης των ιτα­λι­κών ομο­λό­γων, ώστε να δοθεί οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­θώ­ριο στη Ρώμη», όπως γρά­φει η Welt, η οποία κα­τα­λή­γει: «Ένα είναι σαφές: μια κρίση χρέ­ους στην Ιτα­λία, τον τρίτο με­γα­λύ­τε­ρο οφει­λέ­τη στον κόσμο, θα έκανε την κρίση στην Ελ­λά­δα να μοιά­ζει με παι­χνι­δά­κι».