Κατέθεσε και νέα αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου η τραπεζική υπάλληλος

Και νέα αί­τη­ση αναί­ρε­σης κατά της από 14 Νο­εμ­βρί­ου 2016 απο­φά­σε­ως του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία κα­τα­δι­κά­στη­κε σε ποινή φυ­λά­κι­σης 5 ετών με­τα­τρέ­ψι­μη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, υπέ­βα­λε πρώην τρα­πε­ζι­κή υπάλ­λη­λος, που έχει κρι­θεί ένοχη για υπε­ξαί­ρε­ση από κοι­νού και κα­τ΄ε­ξα­κο­λού­θη­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας, το οποίο είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαί­τιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου, η αξία του οποί­ου υπερ­βαί­νει τα 73.000 ευρώ.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο είχε μειώ­σει την πρω­τό­δι­κη ποινή της κατά ένα χρόνο, ενώ μετά από αί­τη­μα του συ­νη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης της κ. Σάββα Παυ­λί­δη, προ­χώ­ρη­σε σε δο­σο­ποί­η­ση της σε ισό­πο­σες δό­σεις και σε διά­στη­μα 3 ετών, αρχής γε­νο­μέ­νης από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2017.

Στην αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ώς της η κα­τη­γο­ρού­με­νη προ­βάλ­λει 9 λό­γους για την ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου και συ­γκε­κρι­μέ­να την προ­σβάλ­λει ως αναι­τιο­λό­γη­τη αφού δεν κάνει μνεία στο απο­δει­κτι­κό υλικό και στα έγ­γρα­φα που κα­τα­τέ­θη­καν. Επι­πλέ­ον θε­ω­ρεί άκυρη την από­φα­ση λόγω πα­ρά­τυ­πης πα­ρά­στα­σης στη δίκη της πο­λι­τι­κής αγω­γής ενώ θε­ω­ρεί ότι απα­ρα­δέ­κτως ελή­φθη­σαν υπό­ψιν από το δι­κα­στή­ριο απο­δει­κτι­κά μέσα που προ­σκο­μί­στη­καν. Τέλος θε­ω­ρεί την από­φα­ση άκυρη και για τον πρό­σθε­το λόγο ότι δεν εξε­τά­στη­κε μάρ­τυ­ρας τον οποίο είχε προ­τεί­νει.

Πρό­κει­ται για την πρώην προϊ­στα­μέ­νη συ­ναλ­λα­γών του υπο­κα­τα­στή­μα­τος της Λαϊ­κής Τρά­πε­ζας, που λει­τουρ­γού­σε στη Ρόδο, η οποία ενε­πλά­κη στην υπό­θε­ση μαζί με τον εν­δια­μέ­σως εκλι­πό­ντα πρώην διευ­θυ­ντή του ίδιου κα­τα­στή­μα­τος.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Στις 31-7-97, όταν ερ­γα­ζό­ταν στο κα­τά­στη­μα της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας Νέας Αγο­ράς Ρόδου, ο τότε διευ­θυ­ντής είχε συμ­βου­λεύ­σει δύο Ελ­λη­νοϊ­τα­λούς, πα­τέ­ρα και γιο, να επεν­δύ­σουν το χρη­μα­τι­κό ποσό των 291.133,09 ευρώ σε αγορά ομο­λό­γων του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου (ΟΕΔ), οι δε τε­λευ­ταί­οι έδω­σαν την εντο­λή στους δύο κα­τη­γο­ρού­με­νους να προ­βούν στην αγορά ΟΕΔ επτα­ε­τούς διάρ­κειας, ονο­μα­στι­κής αξίας 100.000.000 δρχ.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη φέ­ρε­ται αντί να κα­τα­χω­ρή­σει, όπως όφει­λε, την πα­ρα­πά­νω συ­ναλ­λα­γή στο μη­χα­νο­γρα­φι­κό σύ­στη­μα του ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή της τρά­πε­ζας, ώστε να λάβει η συ­γκε­κρι­μέ­νη πράξη αύ­ξο­ντα αριθ­μό συ­ναλ­λα­γής και να εκ­δο­θεί, όπως επι­βαλ­λό­ταν, μη­χα­νο­γρα­φη­μέ­νο πα­ρα­στα­τι­κό γραμ­μά­τιο εί­σπρα­ξης, συ­μπλή­ρω­σε χει­ρό­γρα­φα έντυ­πο του αντι­γρά­φου γραμ­μα­τί­ου εί­σπρα­ξης της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας, στο οποίο ανέ­γρα­ψε το ει­σπρα­χθέν ποσό ολο­γρά­φως και αριθ­μη­τι­κώς, τα ονο­μα­τε­πώ­νυ­μα των δύο κα­τα­θε­τών επεν­δυ­τών, τον κω­δι­κό λο­γα­ρια­σμού τους και ως αι­τιο­λο­γία την αγορά ΟΕΔ επτα­ε­τούς διάρ­κειας, ονο­μα­στι­κής αξίας 100.000.000 δρχ. και αφού υπέ­γρα­ψε η ίδια το αντί­γρα­φο του γραμ­μα­τί­ου εί­σπρα­ξης, το πα­ρέ­δω­σε στον τε­λευ­ταίο, δίχως να ει­σά­γει τα χρή­μα­τα στο τα­μείο της τρά­πε­ζας και δίχως να τα κα­τα­χω­ρή­σει στον προ­α­να­φε­ρό­με­νο κω­δι­κό λο­γα­ρια­σμού, έτσι ώστε να μην εμ­φα­νί­ζε­ται είτε στο τα­μείο, είτε στον ηλε­κτρο­νι­κό υπο­λο­γι­στή της τρά­πε­ζας η κα­τά­θε­ση του πα­ρα­πά­νω ποσού των 99.203.600 δρχ.

Τον Σε­πτέμ­βριο 2000, μετά τη συγ­χώ­νευ­ση της Ιο­νι­κής Τρά­πε­ζας με την Alpha Bank, οι τρα­πε­ζι­κοί υπάλ­λη­λοι εξα­κο­λου­θού­σαν να ερ­γά­ζο­νται με τις πα­ρα­πά­νω ιδιό­τη­τές τους στο ίδιο τρα­πε­ζι­κό κα­τά­στη­μα, το οποίο ανήκε πλέον στην Alpha Bank, στο οποίο ετη­ρεί­το κοι­νός λο­γα­ρια­σμός με συν­δι­καιού­χους τα 3 παι­διά του ήδη θα­νό­ντος επεν­δυ­τή, μο­νί­μους κα­τοί­κους Pisa Ιτα­λί­ας. Ο τρα­πε­ζι­κός γνω­ρί­ζο­ντας, όπως και η συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νή του ότι το ύψος του κοι­νού λο­γα­ρια­σμού ανερ­χό­ταν στο ποσό των 204.144,63 ευρώ, επι­κοι­νώ­νη­σε με τους αδελ­φούς και τους συ­νέ­στη­σε να το­πο­θε­τή­σουν 50.000.000 δρχ. σε προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση, ώστε να έχουν με­γα­λύ­τε­ρη από­δο­ση τόκων και εκεί­νοι δέ­χτη­καν και έδω­σαν την εντο­λή από την Ιτα­λία να γίνει ανά­λη­ψη του ποσού των 50.000.000 δρχ. προ­κει­μέ­νου να επεν­δυ­θεί σε προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση.

Ακο­λού­θως δε οι δύο τρα­πε­ζι­κοί υπάλ­λη­λοι στις 20-9-2000 φέ­ρο­νται, αφού ανέ­λα­βαν από τον προ­α­να­φε­ρό­με­νο κοινό λο­γα­ρια­σμό το ποσό των 146.735,14 ευρώ να μην προ­έ­βη­σαν στην προ­θε­σμια­κή κα­τά­θε­ση, όπως όφει­λαν.

Απο­λο­γού­με­νη επέρ­ρι­ψε την απο­κλει­στι­κή ευ­θύ­νη για την υπε­ξαί­ρε­ση στον εκλι­πό­ντα διευ­θυ­ντή, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το έτος 1997 είχαν αγο­ρα­στεί τα ομό­λο­γα και πως η συ­ναλ­λα­γή είχε εκτε­λε­στεί κα­νο­νι­κά.

Πα­ρου­σί­α­σε στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο για πρώτη φορά πα­ρα­στα­τι­κά από τα οποία όπως υπο­στή­ρι­ξε προ­κύ­πτει, ότι στο χρο­νι­κό διά­στη­μα των ετών 1997 – 1999 η επέν­δυ­ση υπήρ­χε κα­τα­χω­ρη­μέ­νη στην τρά­πε­ζα, το­νί­ζο­ντας ότι η ίδια είχε φύγει από το συ­γκε­κρι­μέ­νο υπο­κα­τά­στη­μα τον Σε­πτέμ­βριο του 2000.