Πολυετής διοικητική και δικαστική ταλαιπωρία Ροδίτισσας οδοντιάτρου

Σε συμ­βι­βα­σμό με το Ελλη­νικό Δημόσιο, στο πλαίσιο φιλικού δια­κα­νο­νι­σμού, ήλθε μόλις πρό­σφατα μια Ροδί­τισσα, οδο­ντί­α­τρος, θύμα αδια­φο­ρίας του ανάλ­γη­του ελλη­νι­κού κράτους, της γρα­φειο­κρα­τίας και της παρα­βί­α­σης των δικαιω­μά­των του πολίτη, που κατα­δί­κασε τη χώρα, μετά από προ­σφυγή της στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που.

Το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους, αφού προη­γή­θηκε σχετική αλλη­λο­γρα­φία, με τον συνή­γορο της προ­σφεύ­γου­σας, δικη­γόρο κ. Νάσιο Χαρά­λα­μπο, παρήγ­γειλε συγκε­κρι­μένα στο Τμήμα Οικο­νο­μι­κής Δια­χεί­ρι­σης της Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων την εκτέ­λεση της από 21 Φεβρουα­ρίου 2017 από­φα­σης του ΕΔΔΑ, που δικαί­ωσε την Ροδί­τισσα ιατρό.

Η οδο­ντί­α­τρος προ­σπα­θεί επί σειράν ετών να πείσει το Δευ­τε­ρο­βάθ­μιο  ΣΚΕΙΟΠΝΙ του Υπουρ­γείου Υγείας και Πρό­νοιας να τηρήσει τους νόμους αλλά και τις τελε­σί­δι­κες απο­φά­σεις Eλληνικών Δικα­στη­ρίων αλλά και του Eυρωπαϊκού Δικα­στη­ρίου!.

Το αρμόδιο Συμ­βού­λιο Επι­λο­γής Ιατρι­κού και Οδο­ντια­τρι­κού Προ­σω­πι­κού Νοση­λευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των (17ο ΣΚΕΙΟΠΝΙ), μετά από αίτησή της και με την προ­βλε­πό­μενη από το νόμο δια­δι­κα­σία, επέλεξε την ιατρό με την υπ’ αριθμόν 14/10-5-1990 απόφασή του ως Επι­με­λή­τρια Α’ Οδο­ντια­τρι­κού στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου.

Διο­ρί­σθηκε με την Δ2β/18757/30-5-1990 απόφαση του υπουρ­γού Υγείας Πρό­νοιας και Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων, ορκί­σθηκε δε και ανέλαβε καθή­κο­ντα στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, την 3 Iουλίου 1990.

Κατά της από­φα­σης επι­λο­γής της υπέβαλε ένσταση ενώπιον του Δευ­τε­ρο­βαθ­μίου Συμ­βου­λίου Επι­λο­γής Ιατρι­κού και Οδο­ντια­τρι­κού Προ­σω­πι­κού Νοση­λευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των (άρθρου 7 Ν.1278/82) συνυ­πο­ψή­φιά της.

Το Δευ­τε­ρο­βάθ­μιο Συμ­βού­λιο Κρίσης με την από 21-12-1990 απόφασή του έκανε δεκτή τη εν λόγω ένσταση και επέλεξε την συνυ­πο­ψή­φιά  της.

Κατά της από­φα­σης του Δευ­τε­ρο­βάθ­μιου Συμ­βου­λίου προ­σέ­φυγε με την με αριθμό 665/2-4-1991 αίτηση ακύ­ρω­σης ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών.

Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Αθηνών με ορι­στική απόφασή του (151/1992) απέρ­ριψε την εν λόγω αίτηση ακυ­ρώ­σεως απο­δε­χό­μενο και την ασκη­θείσα παρέμ­βαση.

Την παρα­πάνω απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου προ­σέ­βαλε ακο­λού­θως ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την από 30-7-1992 έφεσή της και επί της οποίας εκδό­θηκε τελικώς η με αριθμό 4782/1995 απόφαση.

Η απόφαση αυτή εξα­φά­νισε την εφε­τειακή απόφαση, ακύρωσε την από 21-12-1990 απόφαση του Β’ Δευ­τε­ρο­βάθ­μιου Συμ­βου­λίου Επι­λο­γής Ιατρι­κού και Οδο­ντια­τρι­κού Προ­σω­πι­κού Νοση­λευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των και ανέ­πεμψε την υπόθεση στη Διοί­κηση για νέα νόμιμη κρίση.

Το Β’ Δευ­τε­ρο­βάθ­μιο Συμ­βού­λιο Επι­λο­γής Ιατρι­κού και Οδο­ντια­τρι­κού Προ­σω­πι­κού Νοση­λευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των μετά την απόφαση του ΣτΕ συνε­δρί­ασε στις 22-10-1996  και εξέδωσε νέα απόφαση  με την οποία επέλεξε πάλι την συνυ­πο­ψή­φιά της!!.

Κατά της από­φα­σης του Δευ­τε­ρο­βάθ­μιου Συμ­βου­λίου προ­σέ­φυγε εκ νέου και με την με αριθμό 1986/1999 απόφασή του δικα­στη­ρίου η υπόθεση  παρα­πέμ­φθηκε λόγω αρμο­διό­τη­τας στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Χανίων.

Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Χανίων με την με αριθμό 17/2001 ορι­στική απόφασή του δέχθηκε την αίτησή της ιατρού, απέρ­ριψε την ασκη­θείσα από την συνυ­πο­ψή­φιά της παρέμ­βαση και ανέ­πεμψε την υπόθεση στη Δικαιο­σύνη για νέα νόμιμη κρίση.

Το Δικα­στή­ριο με πλήρη, ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία έκρινε ότι λαν­θα­σμένα το Β/θμο ΣΚΕΙΟΠΝΙ υπο­λό­γισε τα εξάμηνα της προ­ϋ­πη­ρε­σίας βαθ­μο­λο­γώ­ντας την με 18,8% και την συνυ­πο­ψή­φια της με 35%, αφού και οι δύο είχαν περισ­σό­τερα από 14 εξάμηνα προ­ϋ­πη­ρε­σίας και έπρεπε να βαθ­μο­λο­γη­θούν με 35% και οι δύο.

Παρά την σαφέ­στατη απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Χανίων, η Ειδική Επι­τροπή Εκδί­κα­σης Ενστά­σεων θέσεως κλάδου γιατρών ΕΣΥ, για την ειδι­κό­τητα της Οδο­ντια­τρι­κής του Υπουρ­γείου Υγείας και Πρό­νοιας, με την από 4-6-2002 απόφασή της, επέλεξε και πάλι την συνυ­πο­ψή­φιά της   αφού υπο­λό­γισε και πάλι την ποσο­τική προ­ϋ­πη­ρε­σία αντί­θετα από τον νόμο και την δικα­στική απόφαση,  σχο­λιά­ζο­ντας μάλιστα κατά παρά­βαση του δεδι­κα­σμέ­νου αλλά και κάθε έννοια σεβα­σμού των θεσμών, ότι η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Χανίων δεν είναι σωστή.

Για την ίδια υπόθεση επι­λή­φθηκε το Eυρωπαϊκό Δικα­στή­ριο Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που που κατα­δί­κασε την χώρα για την τακτική που ακο­λου­θεί στην περί­πτωση της Ροδί­τισ­σας ιατρού.

H πρώτη απόφαση του Eυρωπαϊκού Δικα­στη­ρίου εκδό­θηκε την 9-6-2005. Η εξέταση της υπό­θε­σης ξεκί­νησε με την αριθμ. 73837/02 ατομική προ­σφυγή, που κατέ­θεσε ενώπιον του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που στις 2-12-2002 η ιατρός κατά της Ελλάδας και με την οποία δια­μαρ­τυ­ρό­ταν, μεταξύ άλλων, για παρα­βί­αση του άρθρου 6 παρ.1 της Ευρω­παϊ­κής Συμ­βά­σεως για την προ­στα­σία των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που (Ε.Σ.Δ.Α.) (δικαί­ωμα απο­τε­λε­σμα­τι­κής δικα­στι­κής προ­στα­σίας και δικαί­ωμα εκδι­κά­σεως της υπο­θέ­σεως εντός ευλόγου χρόνου).

Το 1ο Τμήμα του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που  (Ε.Δ.Δ.Α.) με την από 9-6-2005 απόφασή του έκρινε ότι συντε­λέ­σθηκε η επι­κα­λού­μενη παρα­βί­αση του άρθρου  6 παρ.1 της Ε.Δ.Δ.Α., το οποίο εγγυά­ται την προ­στα­σία του δικαιώ­μα­τος απο­τε­λε­σμα­τι­κής δικα­στι­κής προ­στα­σίας και επι­βάλ­λει την συμ­μόρ­φωση της διοι­κή­σεως προς τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις, επειδή η ελλη­νική διοί­κηση (Ειδική Επι­τροπή Εκδι­κά­σεως Ενστά­σεων θέσεων κλάδου ιατρών Ε.Σ.Υ. για την ειδι­κό­τητα της Οδο­ντια­τρι­κής του Υπουρ­γείου Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης) παρέ­λειψε να τοπο­θε­τή­σει την προ­σφεύ­γουσα στη θέση της Επι­με­λή­τριας Α’ στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, όπου αυτή υπη­ρε­τούσε από το έτος 1986, καθόσον δεν συμ­μορ­φώ­θηκε προς την υπ’ αριθμόν 17/2001 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Ρόδου, με την οποία ανα­γνω­ρί­σθηκε ρητώς το δικαί­ωμα της προ­σφεύ­γου­σας να λάβει το βαθμό της Επι­με­λή­τριας Α’. Με την ίδια απόφασή του η Ε.Δ.Δ.Α. έκρινε ότι έλαβε χώρα η επι­κα­λού­μενη παρα­βί­αση του άρθρου 6 παρ. 1 της Ευρω­παϊ­κής Συμ­βά­σεως για την προ­στα­σία των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που (Ε.Σ.Δ.Α), λόγω υπερ­βά­σεως του ευλόγου χρόνου εκδι­κά­σεως της υπο­θέ­σεως της προ­σφεύ­γου­σας από τα εθνικά δικα­στή­ρια. Λόγω των δια­πι­στω­θει­σών παρα­βιά­σεων το Ε.Δ.Δ.Α. με την ανωτέρω απόφαση επι­δί­κασε στην προ­σφεύ­γουσα χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση.