Καταργούνται 120 Τοπικές Διοικητικές Επιτροπές του ΕΦΚΑ – Ταλαιπωρία για χιλιάδες ασφαλισμένους

Μέσα στον ορυ­μα­γδό της πολε­μι­κής επι­και­ρό­τη­τας, η είδηση για την πιθανή κατάρ­γηση 120 Τοπικών Διοι­κη­τι­κών Επι­τρο­πών του ΕΦΚΑ, σε όλη την επι­κρά­τεια, πέρασε σχεδόν στο «περι­θώ­ριο».

Κι όμως, αν εφαρ­μο­στεί η διάταξη που περι­λαμ­βά­νε­ται στο νέο νομο­σχέ­διο Χατζη­δάκη με τον τίτλο ««Παρεμ­βά­σεις για ένα κράτος πιο φιλικό στον πολίτη»,  επη­ρε­ά­ζο­νται αρνη­τικά χιλιά­δες συντα­ξιού­χοι και εργα­ζό­με­νοι και δυνη­τικά το σύνολο των  ασφα­λι­σμέ­νων του ΕΦΚΑ, ιδίως όσοι ζουν στην περι­φέ­ρεια.

Τον Νοέμ­βριο, η απόφαση για τον ξαφνικό θάνατο των 200 και πλέον υπο­κα­τα­στη­μά­των των ΕΛΤΑ, προ­κά­λεσε ξεση­κωμό των τοπικών κοι­νω­νιών. Οι μαζικές αντι­δρά­σεις οδή­γη­σαν την κυβέρ­νηση σε μερική ανα­δί­πλωση, καθυ­στε­ρώ­ντας αλλά όχι απο­τρέ­πο­ντας τα λουκέτα. Αυτή τη φορά οι τοπικές κοι­νω­νίες είναι αντι­μέ­τω­πες με μια πιο «μου­λω­χτή» αλλά εξίσου επι­κίν­δυνη εξέλιξη, που θα πλήξει ιδιαί­τερα τους πιο ευά­λω­τους.  Η πιθανή κατάρ­γηση των τοπικών επι­τρο­πών του ΕΦΚΑ – καθώς και άλλων τοπικών δημό­σιων επι­τρο­πών – θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα ένα κράτος πιο πιο δυσκί­νητο και πιο συγκε­ντρω­τικό, και όχι πιο φιλικό στον πολίτη.

Με το άρθρο 10 του σχε­τι­κού νομο­σχε­δίου, για την «Ενιαία εφαρ­μογή νομο­θε­σίας επί ενδι­κο­φα­νών προ­σφυ­γών», συγκε­ντρώ­νο­νται όλες οι αρμο­διό­τη­τες σε έναν κεντρικό όργανο του εκά­στοτε φορέα.

Απα­γο­ρεύ­ε­ται η εξέταση των προ­σφυ­γών και ενστά­σεων των πολιτών από όργανα με τοπική αρμο­διό­τητα. Στην περί­πτωση του ΕΦΚΑ καταρ­γού­νται ή συγ­χω­νεύ­ο­νται οι τοπικές επι­τρο­πές που εξε­τά­ζουν τις ενδι­κο­φα­νείς προ­σφυ­γές για ασφα­λι­στικά ζητή­ματα (ένσημα, συντά­ξεις, αναρ­ρω­τι­κές άδειες, παροχές ασφα­λι­σμέ­νων με ανα­πη­ρία κλπ).

Τι κάνουν οι τοπικές επί­τρο­πές του ΕΦΚΑ

Ακού­γε­ται τεχνικό και γρα­φειο­κρα­τικό, αλλά είναι θέμα ουσίας.

Στις Τοπικές Διοι­κη­τι­κές Επι­τρο­πές (ΤΔΕ) του ΕΦΚΑ προ­σφεύ­γουν χιλιά­δες πολίτες, που έχουν ενστά­σεις κατά απο­φά­σεων ασφα­λι­στι­κού περιε­χο­μέ­νου. Από τις πλέον χαρα­κτη­ρι­στι­κές και πολυά­ριθ­μες είναι οι ενστά­σεις για τον χρόνο υπο­λο­γι­σμού σύντα­ξης και την ανα­γνώ­ριση ενσήμων.

Οι επι­τρο­πές απο­τε­λού­νται από δημό­σιους λει­τουρ­γούς, που όμως δεν  έχουν σχέση εξάρ­τη­σης από τον φορέα που λαμ­βά­νει τις απο­φά­σεις, στην προ­κεί­μενη περί­πτωση τον ΕΦΚΑ.  Άρα μπορούν να κρίνουν ανε­ξάρ­τητα, εξε­τά­ζο­ντας όλα τα στοι­χεία της κάθε υπό­θε­σης ξεχω­ρι­στά, σύμφωνα πάντα με το νόμο και τους κανο­νι­σμούς του κάθε ιδρύ­μα­τος. Επίσης στις τοπικές επι­τρο­πές υπάρχει υπο­χρέ­ωση να συμ­με­τέ­χουν εκπρό­σω­ποι φορέων, π.χ. στον ΕΦΚΑ ένας εκπρό­σω­πος των εργα­ζο­μέ­νων  και ένας εκπρό­σω­πος των εργο­δο­τών. Η υπο­χρέ­ωση αυτή είναι αβέβαιο αν θα δια­τη­ρη­θεί  με τον νέο νόμο.

Τι σημαί­νει η κατάρ­γηση των επι­τρο­πών του ΕΦΚΑ

Η κατάρ­γηση των 120 ΤΔΕ του e-EΦΚΑ, οι 85 εκ των οποίων είναι εκτός Αττικής, στερεί από χιλιά­δες πολίτες τη δυνα­τό­τητα της αυτο­πρό­σω­πης παρου­σίας, ώστε να μπο­ρέ­σουν να εκθέ­σουν, να υπο­στη­ρί­ξουν και να επι­λύ­σουν την υπόθεσή τους, στην πόλη που ζουν, χωρίς οικο­νο­μικό κόστος και χωρίς να χρεια­στεί να προ­σφύ­γουν στη δικαιο­σύνη.

Ειδικά για τους συντα­ξιού­χους που έχουν ενστά­σεις σε θέματα συντα­ξιο­δό­τη­σης,  οι οποίοι έχουν πλη­θύ­νει τα τελευ­ταία χρόνια, η κατάρ­γηση των ΤΔΕ φέρνει επι­πλέον ταλαι­πω­ρία και επι­βά­ρυνση, σε χρόνο και χρήμα.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η αντί­δραση του Ενιαίου Δικτύου Συντα­ξιού­χων – ΕΝΔΙΣΥ, ότι η κατάρ­γηση των τοπικών επι­τρο­πών, προ­κα­λεί ανα­πά­ντεχη ανα­στά­τωση και ανη­συ­χία σε χιλιά­δες ασφα­λι­σμέ­νους και συντα­ξιού­χους.

Πλη­θαί­νουν οι αντι­δρά­σεις κατά του νομο­σχε­δίου Χατζη­δάκη

Τους κιν­δύ­νους που κρύβει η κατάρ­γηση των τοπικών επι­τρο­πών εξέ­τα­σης ενδι­κο­φα­νών προ­σφυ­γών, αλλά και άλλες δια­τά­ξεις του νόμου Χατζη­δάκη, έχουν επι­ση­μά­νει πλήθος φορέων. Η ΑΔΕΔΥ ζητάει την από­συρση του άρθρου 10 αλλά και του άρθρου 4 (Σύμπραξη της διοί­κη­σης με πιστο­ποι­η­μέ­νους επαγ­γελ­μα­τίες).

Την από­συρση του άρθρου 10 ζητάει με υπό­μνημα και η ΓΣΕΕ, ενώ σοβαρές επι­φυ­λά­ξεις έχει εκφρά­σει και ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη.

Απο­δό­μηση και όχι απλο­ποί­ηση

Οι πρώτοι που αντέ­δρα­σαν δυνα­μικά στη δρο­μο­λο­γού­μενη κατάρ­γηση των Τοπικών Διοι­κη­τι­κών Επι­τρο­πών του ΕΦΚΑ ήταν οι εργα­ζό­με­νοι του υπουρ­γείου Εργα­σίας, μέσω της  Ομο­σπον­δίας τους (ΟΣΥΠΕ). Δια­μαρ­τύ­ρο­νται ότι η ρύθμιση «δεν φέρνει απλο­ποί­ηση αλλά απο­δό­μηση».

Σύμφωνα με την ΟΣΥΠΕ «οι Τοπικές Διοι­κη­τι­κές Επι­τρο­πές (ΤΔΕ) του e-ΕΦΚΑ δεν είναι γρα­φειο­κρα­τι­κοί μηχα­νι­σμοί διεκ­πε­ραί­ω­σης, είναι συλ­λο­γικά όργανα που λει­τουρ­γούν στις τοπικές διευ­θύν­σεις του e-ΕΦΚΑ. (…)  Είναι ζωντα­νοί θεσμοί διοι­κη­τι­κής κρίσης, που λει­τουρ­γούν με γνώση, άμεση επαφή με τον πολίτη και ουσια­στική αξιο­λό­γηση των υπο­θέ­σεων. Απο­τε­λούν το τελευ­ταίο, πραγ­μα­τικό φίλτρο δικαιο­σύ­νης και προ­στα­σίας πριν ο πολίτης ανα­γκα­στεί να προ­σφύ­γει στα δικα­στή­ρια».

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα

Η ΟΣΥΠΕ υπο­στη­ρί­ζει ότι η προ­τει­νό­μενη ρύθμιση για κατάρ­γηση των τοπικών οργάνων δεν είναι μια απλή οργα­νω­τική μετα­βολή, ούτε μια ουδέ­τερη επιλογή. «Έχει σαφές γεω­γρα­φικό, κοι­νω­νικό και ταξικό απο­τύ­πωμα. Απο­δυ­να­μώ­νει την περι­φέ­ρεια και ενι­σχύει περαι­τέρω την ήδη υπερ­συ­γκε­ντρω­τική λει­τουρ­γία του κράτους. Στερεί από τις τοπικές κοι­νω­νίες τη δυνα­τό­τητα συμ­με­το­χής και ελέγχου. Υπο­βαθ­μί­ζει τη διοι­κη­τική παρου­σία εκτός κέντρου και επι­τα­χύ­νει τον θεσμικό μαρασμό της περι­φέ­ρειας», τονίζει.

Η δια­μαρ­τυ­ρία κατα­λή­γει ότι η ρύθμιση του νόμου Χατζη­δάκη πλήττει τους πολίτες και δημιουρ­γεί άνιση μετα­χεί­ριση εις βάρος των πιο αδύ­να­μων. Η δυνα­τό­τητα συμ­με­το­χής μέσω τηλε­διά­σκε­ψης, δεν υπο­κα­θι­στά τη φυσική παρου­σία, αντι­θέ­τως λει­τουρ­γεί απο­τρε­πτικά για ευά­λω­τες ομάδες (ηλι­κιω­μέ­νους, άτομα με ειδικές ανάγκες, άτομα χωρίς ψηφια­κές δεξιό­τη­τες).

Η κατάρ­γηση των ΤΔΕ πλήττει και την κοι­νω­νία, καθώς απο­δυ­να­μώ­νει μηχα­νι­σμούς επί­λυ­σης δια­φο­ρών χωρίς κόστος και αυξάνει την αδια­φά­νεια γύρω από ζητή­ματα ασφά­λι­σης και παροχών. Τέλος, πλήττει και το ίδιο το κράτος, το οποίο χάνει έναν απο­τε­λε­σμα­τικό και δοκι­μα­σμένο μηχα­νι­σμό αυτο­ε­λέγ­χου.

Πηγή: in.gr