Εγινε δεκτή η αναίρεση που άσκησε τραπεζική υπάλληλος

Mε την υπ’ αρίθμ. 1050 / 24-5-2017 απόφαση του Ζ΄ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου έγινε δεκτή η  αίτηση αναί­ρε­σης που άσκησε τρα­πε­ζική υπάλ­λη­λος, προϊ­στα­μένη του τμή­μα­τος συναλ­λα­γών του υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου της Λαϊκής Τρά­πε­ζας, που κρίθηκε ένοχη από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, την 8η Δεκεμ­βρίου 2015, για άμεση συνέρ­γεια σε απάτη ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας που τελέ­στηκε από πρώην διευ­θυ­ντή του ίδιου υπο­κα­τα­στή­μα­τος, ο οποίος έχει  στο μεταξύ απο­βιώ­σει.

Το δικα­στή­ριο αναί­ρεσε συγκε­κρι­μένα την κατα­δι­κα­στική απόφαση και παρα­πέ­μπει την υπόθεση στο ίδιο δικα­στή­ριο για νέα κρίση με άλλη σύνθεση.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου βρί­σκε­ται στο στάδιο της καθα­ρο­γρα­φής.

Στην κατη­γο­ρού­μενη είχε επι­βλη­θεί συγκε­κρι­μένα ποινή φυλά­κι­σης 4 ετών με 3ετή ανα­στολή ενώ της ανα­γνω­ρί­στηκε το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιμου βίου.

Η ίδια και ο πρώην διευ­θυ­ντής φέρο­νται συγκε­κρι­μένα στη Pόδο την 30ή Αυγού­στου 2003 να έπεισαν επι­χει­ρη­μα­τία, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Μεσαιω­νική Πόλη, να υπο­γρά­ψει με τη Λαϊκή Tράπεζα σύμβαση πώλησης και επα­να­γο­ράς τίτλων του Eλληνικού Δημο­σίου (repos) ονο­μα­στι­κής αξίας 422.375 ευρώ με ημε­ρο­μη­νία πώλησης την 31η Αυγού­στου 2004 και συμ­φω­νη­θείσα τιμή 498.402 ευρώ. Δικαιού­χοι των repos ήταν ο επι­χει­ρη­μα­τίας και η σύζυγός του.

Φέρο­νται ειδι­κό­τερα να παρέ­στη­σαν στους ανωτέρω, ψευδώς, ότι επρό­κειτο για σύμβαση με την τράπεζα και έκαναν χρήση πλαστών εγγρά­φων, όμοιων με τα χρη­σι­μο­ποιού­μενα από την τράπεζα, χωρίς η τράπεζα να γνω­ρί­ζει για τη σύναψή τους.

Το θύμα φέρεται να κατέ­βαλε το ποσό των 422.375 ευρώ και όταν εμφα­νί­σθηκε στο κατά­στημα Pόδου της Λαϊκής Tράπεζας, την 31η Αυγού­στου 2004, για να ζητήσει την επα­να­γορά των τίτλων, η τράπεζα δια­πί­στωσε την απάτη και ανα­γκά­σθηκε να τους απο­ζη­μιώ­σει.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι η μητέρα του φερό­με­νου ως θύματος της ως άνω υπό­θε­σης έχει ομοίως προ­σφύ­γει ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις ύψους 1.424.030 ευρώ, από ομόλογα Eλληνικού Δημο­σίου, που είχε επεν­δύ­σει και τα οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έκαναν… φτερά!

Η κατη­γο­ρού­μενη κατα­δι­κά­στηκε ειδι­κό­τερα για το ό,τι με  σκοπό να απο­κο­μί­σει η ίδια παρά­νομο περιου­σιακό όφελος, με πρόθεση παρέσχε άμεση συν­δρομή στον πρώην διευ­θυ­ντή της τρά­πε­ζας ο οποίος στη Ρόδο στις 30 Αυγού­στου 2003 έπεισε τον επι­χει­ρη­μα­τία να υπο­γρά­ψει σύμβαση  πώλησης  και   επα­να­γο­ράς  τίτλων του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου (REPOS) ονο­μα­στι­κής αξίας 422.375 ευρώ, με ημε­ρο­μη­νία πώλησης την 31 Αυγού­σου 2004 και συμ­φω­νη­θείσα τιμή κατά το χρόνο αυτό 498.402 ευρώ και δικαιού­χους τον ίδιο και τη σύζυγό του, παρι­στώ­ντας του ψευδώς, ότι με τη σύμβαση αυτή συνε­βάλ­λετο με την ως άνω Τράπεζα.

Προς το σκοπό αυτό κατήρ­τι­σαν εξ υπαρχής πλαστά έγγραφα, ομοιό­τυπα με τα γνήσια, που χρη­σι­μο­ποιεί η τράπεζα, χωρίς να γνω­ρί­ζει η τράπεζα, ως νομικό πρόσωπο, τη σύναψη της συγκε­κρι­μέ­νης συμ­βά­σεως.

Τοιου­το­τρό­πως ο πρώην διευ­θυ­ντής παρέ­πεισε και η κατη­γο­ρου­μένη παρέσχε άμεση συν­δρομή στην πράξη ώστε   ο   επι­χει­ρη­μα­τίας   να προβεί   στη   σύναψη   της  ως άνω συμ­βά­σεως παρα­στή­σα­ντες σ’ αυτόν ψευδώς, ότι συνε­βάλ­λετο με τη «Λαϊκή Τράπεζα Α.Ε.» με όλες τις εκ της συμ­βά­σεως δεσμεύ­σεις της, ενώ υπέ­γραψε πλαστά έγγραφα, που συνέ­ταξε ο πρώην διευ­θυ­ντής και τα οποία δεν εδέ­σμευ­σαν ευθέως, με την ιδιό­τητα της αντι­συμ­βαλ­λό­με­νης, την τράπεζα.

Το χρη­μα­τικό ποσό των 422.375 ευρώ, που κατέ­βαλε ο επι­χει­ρη­μα­τίας, αντί να πιστω­θεί στον αντί­στοιχο λογα­ρια­σμό REPOS του ίδιου και της συζύγου του, κατα­τέ­θηκε στον τηρού­μενο στην τράπεζα, επ’ ονόματι άλλου επι­χει­ρη­μα­τία του κλάδου των κατα­σκευών και ανα­λή­φθηκε στα­διακά, κατά το χρονικό διά­στημα από 4 Σεπτεμ­βρίου 2002 έως 21 Νοεμ­βρίου 2002 με δελτία  ανά­λη­ψης που φέρο­νται υπο­γε­γραμ­μένα από τον επι­χει­ρη­μα­τία αυτόν.

Η ίδια απο­λο­γού­μενη αρνή­θηκε τα όσα της απο­δί­δο­νται, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι απο­κλει­στική ευθύνη για την ως άνω αδι­κο­πρα­κτική συμπε­ρι­φορά φέρει ο πρώην διευ­θυ­ντής, που είχε το γενικό πρό­σταγμα για όλες τις συναλ­λα­γές του επι­χει­ρη­μα­τία με την τράπεζα και ότι η ίδια, όπως κι άλλοι υπάλ­λη­λοι, εκτε­λού­σαν τις εντολές του. Διέ­ψευσε εξάλλου ισχυ­ρι­σμό μάρτυρα κατη­γο­ρίας που έφερε τους επι­θε­ω­ρη­τές που διε­νήρ­γη­σαν έλεγχο για την υπόθεση αυτή να βρήκαν στον ηλε­κτρο­νικό της υπο­λο­γι­στή το σχέδιο των πλα­στο­γρα­φη­μέ­νων repos που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής της παρί­στα­ται ο δικη­γό­ρος κ. Σάββας Παυ­λί­δης.